Βουλή: Ανεπαρκείς μπροστά στην παιδική φτώχεια

Ηθικά και συναι­σθη­μα­τικά οδυνηρή ανα­ντι­στοι­χία λόγων και πραγ­μα­τι­κό­τη­τας, όσον αφορά την κατά­σταση των παιδιών στην Ελλάδα, δια­πι­στώ­θηκε με ευθύνη κυρίως της κυβερ­νη­τι­κής πλειο­ψη­φίας, κατά τη συζή­τηση των νέων μνη­μο­νια­κού χαρα­κτήρα μέτρων στη Βουλή, στο πλαίσιο της έγκρι­σης του πολυ­νο­μο­σχε­δίου για την δεύτερη αξιο­λό­γηση.

Ο υπουρ­γός Οικο­νο­μι­κών Ευκλ. Τσα­κα­λώ­τος και η ανα­πλη­ρώ­τρια υπουρ­γός Κοι­νω­νι­κής Αλλη­λεγ­γύης Θεανώ Φωτίου με παρεμ­βά­σεις τους για το συγκε­κρι­μένο θέμα, κατέ­δει­ξαν πως απέχει η σκέψη τους από την γεμάτη πιε­στι­κές ανάγκες ελλη­νική πραγ­μα­τι­κό­τητα, ενώ και η αντι­πο­λί­τευση στο σύνολό της επέ­δειξε αδι­καιο­λό­γητα χαμηλά αντα­να­κλα­στικά ως προς το συγκε­κρι­μένο ζήτημα.

Το, ίσως, σημα­ντι­κό­τερο κεντρικό πολι­τικό συμπέ­ρα­σμα που μόνο ανη­συ­χία μπορεί να εκπέμ­ψει είναι πως η κυβέρ­νηση αν και εμφα­νί­ζε­ται να έχει γνώση των εκρη­κτι­κών δια­στά­σεων που έχει προ­σλά­βει εδώ και τρία χρόνια το σοβαρό πρό­βλημα της σίτισης παιδιών που πηγαί­νουν σχολείο, όχι μόνο παρα­πέ­μπει τη λήψη εκτε­τα­μέ­νου σχεδίου αντι­με­τώ­πι­σής του μετά το 2019, αλλά και το εντάσ­σει ουσια­στικά στο γενικό «κάδρο» των μνη­μο­νια­κών δια­πραγ­μα­τεύ­σεων με τους Θεσμούς. Και ακόμα χει­ρό­τερα: Νομο­θέ­τησε κατά τρόπο τέτοιον, ώστε ακόμα και το πόσα γεύματα και με ποιό περιε­χό­μενο ουσια­στικά, είναι κάτι το οποίο εκτός των άλλων θα απο­φα­σί­ζει το Διεθνές Νομι­σμα­τικό Ταμείο, σε μια περίοδο, μάλιστα, που υπο­τί­θε­ται δεν θα έχει λόγο παρέμ­βα­σης στα ελλη­νικά πράγ­ματα αφού «θα βγούμε» από τα μνη­μό­νια το 2018!

Μετά από 2 χρόνια και βλέ­πουμε…

Η πρώτη αρνη­τική έκπληξη ήρθε διά στό­μα­τος του επι­κε­φα­λής του οικο­νο­μι­κού επι­τε­λείου, στη συνε­δρί­αση των αρμό­διων Επι­τρο­πών, την περα­σμένη Δευτέρα. Ο κ. Τσα­κα­λώ­τος προ­κει­μέ­νου να υπο­γραμ­μί­σει τη σπου­δαιό­τητα της κυβερ­νη­τι­κής από­φα­σης να εντάξει τα σχολικά γεύματα στο πακέτο των «αντι­μέ­τρων», επι­κα­λέ­στηκε την τελευ­ταία Εκθεση της UNICEF για την κατά­σταση των Παιδιών στην Ελλάδα, για να σημειώ­σει μεταξύ άλλων: «Το ποσοστό παι­δι­κής φτώ­χειας, από το 20,7% το 2009, φτάνει το 55,1% το 2014. Το 2015, σχεδόν ένα στα δύο παιδιά στην Ελλάδα, ζουν σε συν­θή­κες υλικής απο­στέ­ρη­σης, δηλαδή δεν μπορούν να ικα­νο­ποι­ή­σουν συγκε­κρι­μένα βασικές ανάγκες».

Στο πλαίσιο αυτό, λοιπόν, ο κ. Τσα­κα­λώ­τος επι­τέ­θηκε με σφο­δρό­τητα στην αντι­πο­λί­τευση, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι η περι­γρα­φό­μενη και από τη συγκε­κρι­μένη Εκθεση κατά­σταση των παιδιών στην Ελλάδα, δεν δικαιο­λο­γεί την εκ μέρους των κομ­μά­των της αμφι­σβή­τηση της ανα­γκαιό­τη­τας λήψης μέτρων όπως αυτό για την επέ­κταση του προ­γράμ­μα­τος σχο­λι­κών γευ­μά­των. Ετσι, όμως, στο βωμό της εξυ­πη­ρέ­τη­σης επι­κοι­νω­νια­κών σκο­πι­μο­τή­των και της πολι­τι­κής αντι­πα­ρά­θε­σης, χάθηκε η επαφή με την πραγ­μα­τι­κό­τητα: Το σχεδόν ένα στα δύο παιδιά στην Ελλάδα που ζει (βάσει στοι­χείων του 2014) σε συν­θή­κες υλικής απο­στέ­ρη­σης – όπως ο ίδιος είπε χαρα­κτη­ρι­στικά, πώς θα περι­μέ­νει έως το 2019, δηλαδή άλλα δύο χρόνια και μάλιστα δίχως να είναι σίγουρο ότι θα δει γεύμα στο σχολείο του;

Ούτε ο κ. Τσα­κα­λώ­τος, ούτε όμως και ο πρω­θυ­πουρ­γός στις ομιλίες τους δεν έκριναν σκόπιμο να επι­χει­ρη­μα­το­λο­γή­σουν επ’ αυτού. Δεν είπαν το γιατί αφού είναι, και το παρα­δέ­χο­νται, τόσο αφόρητα πιε­στι­κές οι ανάγκες σίτισης των παιδιών σήμερα, δεν λαμ­βά­νουν άμεσα-τώρα το μέτρο στή­ρι­ξής τους;

Γεύματα «συντρο­φι­κό­τη­τας»!

Η δεύτερη αρνη­τική έκπληξη, που έκανε ακόμα πιο γκρίζα την κυβερ­νη­τική εικόνα, ήρθε διά της αρμό­διας για την Κοι­νω­νική Αλλη­λεγ­γύη, ανα­πλη­ρώ­τριας υπουρ­γού. Η κυρία Φωτίου στην δική της ομιλία παρου­σί­ασε την παροχή σχο­λι­κών γευ­μά­των, όχι ως στοι­χειώδη κίνηση αντι­με­τώ­πι­σης του παι­δι­κού υπο­σι­τι­σμού, αλλά σαν σχέδιο ενί­σχυ­σης της κοι­νω­νι­κο­ποί­η­σης των παιδιών: «Το 50% των ελλη­νι­κών οικο­γε­νειών που έχουν παιδιά από έξι έως δεκα­πέ­ντε χρονών στο δημο­τικό και στο γυμνά­σιο θα έχουν σχολικά γεύματα. Είναι στη φτώχεια όλοι αυτοί και στην ακραία φτώχεια; Είναι τετρα­κό­σιες πενήντα χιλιά­δες παιδιά. Είναι ντροπή σας να λοι­δο­ρείτε τα σχολικά γεύματα. Τα σχολικά γεύματα είναι άλλη κουλ­τούρα στο ελλη­νικό σχολείο. Είναι αυτό που δημιουρ­γεί νέες αρχές συντρο­φι­κό­τη­τας και σχέσεις μεταξύ των παιδιών», είπε η κυρία Φωτίου.

Από την άλλη πλευρά, στην κοι­νο­βου­λευ­τική συζή­τηση του περα­σμέ­νου τετραη­μέ­ρου, η αντι­πο­λί­τευση δεν ανέ­δειξε ως έπρεπε το συγκε­κρι­μένο σοβα­ρό­τατο κοι­νω­νικό ζήτημα, ενώ κατα­γρά­φηκε εν μέσω κλί­μα­τος πολι­τι­κής σύγκρου­σης, πιθανώς εκ παρα­δρο­μής, και μια «παρα­φω­νία»: οπ βου­λευ­τής του ΚΚΕ Ι.Δελλής, σε μια προ­σπά­θεια να εμφα­νί­σει τον κ. Τσα­κα­λώτο ότι κάνει επι­λε­κτική χρήση στοι­χείων, του είπε: «Τη φετινή έκθεση της, που  λέει  ότι η παιδική φτώχεια καλ­πά­ζει -μισό εκα­τομ­μύ­ριο παιδιά ζουν μέσα στη φτώχεια- αυτή την έκθεση δεν  τη δια­βά­σατε»; Η Εκθεση που επι­κα­λέ­στηκε ο υπουρ­γός Οικο­νο­μι­κών είναι δημο­σιευ­μένη από τη φέτος, το 2017, και έχει τα προ­α­να­φερ­θέ­ντα στοι­χεία για το 2014.

Ανε­πάρ­κειες

Η στάση του πολι­τι­κού προ­σω­πι­κού, ωστόσο, ανα­δει­κνύει και τις λοιπές ανε­πάρ­κειες που στιγ­μα­τί­ζουν την ελλη­νική πραγ­μα­τι­κό­τητα. Στις ετήσιες Εκθέ­σεις υπάρ­χουν προ­τά­σεις όπως:

ΠΡΩΤΟΝ, Ανά­πτυξη παι­δι­κο­κε­ντρι­κής δημο­σιο­νο­μι­κής πολι­τι­κής, με την δια­μόρ­φωση και ιδιαί­τε­ρου κωδικού στον προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό για τη χρη­μα­το­δό­τηση του συνόλου των κρα­τι­κών πολι­τι­κών που αφορούν στο παιδί.

ΔΕΥΤΕΡΟΝ, Φορο­λο­γική ελά­φρυνση των οικο­γε­νειών με παιδιά και ιδιαί­τερα των μονο­γο­νεϊ­κών και των πολύ­τε­κνων, οι οποίες εμφα­νί­ζουν υψη­λό­τερα επίπεδα φτώ­χειας.

ΤΡΙΤΟΝ, κατάρ­τιση ολο­κλη­ρω­μέ­νης (και όχι απο­σπα­σμα­τι­κών μέτρων) εθνικής στρα­τη­γι­κής για την κατα­πο­λέ­μηση της παι­δι­κής φτώ­χειας, ώστε να επι­τευ­χθεί ο στόχος για μείωσή της στο 18% το 2020, σύμφωνα με το στόχο της στρα­τη­γι­κής «Ευρώπη 2020».

Σημειώ­νε­ται, τέλος ότι σχεδόν από την αρχή της κρίσης, επι­ση­μαί­νε­ται διαρκώς ότι χρειά­ζε­ται να υπάρξει και επι­τέ­λους να εφαρ­μο­στεί ένα Εθνικό Σχέδιο Δράσης στη χώρα για τα Δικαιώ­ματα του Παιδιού. Εχουν υπάρξει προ­σχέ­δια αλλά έχουν «χαθεί» σε συρ­τά­ρια. Το τελευ­ταίο, βρί­σκε­ται σε δημόσια δια­βού­λευση από το Υπουρ­γείο Δικαιο­σύ­νης, έως τις 12 Ιουνίου, και είναι φυσικά άγνωστο το πότε και αν θα πάρει την οδό της νομο­θέ­τη­σης – και ακόμα περισ­σό­τερο, της εφαρ­μο­γής του, αν ποτέ ψηφι­στεί.

Καθη­με­ρινή