Υπάρχει ανάγκη εθνικής συναίνεσης για την Ανάπτυξη. Όχι για μέτρα φτωχοποίησης

Ο Αντι­πρό­ε­δρος της Βουλής και Βου­λευ­τής Δωδε­κα­νή­σου Δημή­τρης Κρε­μα­στι­νός μίλησε στην Ολο­μέ­λεια κατά τη συζή­τηση του Νομο­σχε­δίου των νέων μέτρων που φέρνει η Κυβέρ­νηση, «Συντα­ξιο­δο­τι­κές δια­τά­ξεις Δημο­σίου και τρο­πο­ποί­ηση δια­τά­ξεων του ν. 4387/2016, μέτρα εφαρ­μο­γής των δημο­σιο­νο­μι­κών στόχων και μεταρ­ρυθ­μί­σεων, μέτρα κοι­νω­νι­κής στή­ρι­ξης και εργα­σια­κές ρυθ­μί­σεις, Μεσο­πρό­θε­σμο Πλαίσιο Δημο­σιο­νο­μι­κής Στρα­τη­γι­κής 2018-2021 και λοιπές δια­τά­ξεις».

Κατά την ομιλία του ο Δημή­τρης Κρε­μα­στι­νός τόνισε την ανάγκη εθνικής συναί­νε­σης για ένα σχέδιο ανά­πτυ­ξης ενάντια στη φτω­χο­ποί­ηση του ελλη­νι­κού λαού η οποία επι­τεί­νε­ται με το τρέχον νομο­σχέ­διο. Ένα σχέδιο που καμία μεμο­νω­μένη κομ­μα­τική κυβέρ­νηση δεν θα μπο­ρέ­σει να στη­ρί­ξει χωρίς ευρείες συμ­μα­χίες.

 Ολό­κληρη η ομιλία του ήταν η εξής:

 «Κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι συνά­δελ­φοι, απο­φεύγω πάντα να μιλάω με τα «εμείς» και τα «εσείς», γιατί πιστεύω ότι αυτή η λογική είναι λάθος.

Υπάρχει κάτι, όμως, που όλοι το πιστεύ­ουμε, ότι χωρίς ανά­πτυξη –το λένε όλοι-, χωρίς επεν­δύ­σεις, οι μισθοί και οι συντά­ξεις θα συρ­ρι­κνώ­νο­νται μέχρι εξα­φα­νί­σεως. Δεν νομίζω ότι κανείς στην Αίθουσα έχει αντί­θετη άποψη.

 Το Επι­στη­μο­νικό Συμ­βού­λιο της Βουλής, που επι­κα­λεί­ται απο­φά­σεις του Ελεγ­κτι­κού Συνε­δρίου και του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας, προει­δο­ποιεί ότι ο νόμος που συζη­τούμε και ψηφί­ζουμε –όσοι τον ψηφίσουν- είναι αντι­συ­νταγ­μα­τι­κός ή μπορεί να κατα­στεί αντι­συ­νταγ­μα­τι­κός. Μέχρι σήμερα έντεκα απο­φά­σεις του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας καθι­στούν νόμους αντι­συ­νταγ­μα­τι­κούς, με επι­κε­φα­λής την απόφαση για το Ραδιο­τη­λε­ο­πτικό Συμ­βού­λιο.

 Το ερώτημα το δικό μου δεν είναι αυτό. Το ερώτημά μου είναι το εξής: Όσοι Βου­λευ­τές θα ψηφί­σουν εν γνώσει τους όλα αυτά τα μέτρα, δεν έχουν ακούσει ότι οι παρα­γω­γι­κές τάξεις, όπως εκφρά­στη­καν και εδώ στη Βουλή, είναι όλες αντί­θε­τες;

Δεν ξέρουν ότι του­λά­χι­στον το 60% του ελλη­νι­κού λαού, όπως απει­κο­νί­στηκε με το εκλο­γικό απο­τέ­λε­σμα και όχι με τις δημο­σκο­πή­σεις, είναι με τα κόμματα που είναι κατά των μέτρων;

Άρα ανα­λαμ­βά­νουν μια σοβαρή ευθύνη αυτοί που θα ψηφί­σουν.

Το ερώτημα λοιπόν είναι: Να θυσια­στούμε για την πατρίδα; Εγώ θα έλεγα όσοι ψηφί­σουν, θα θυσια­στούν για την πατρίδα. Εννοώ, πολι­τικά. Τι πιθα­νό­τη­τες υπάρ­χουν να θυσια­στούν και να επι­τύ­χει το εγχεί­ρημα αυτό; Ελπί­ζουμε ότι η ποσο­τική χαλά­ρωση που θα έχουμε από την Ευρω­παϊκή Κεντρική Τράπεζα, τον Ντράγκι, με άρση των capital controls θα αλλάξει το κλίμα. Εάν δεν συμβεί αυτό, τότε δεν υπάρχει και συζή­τηση, γιατί απλού­στατα η Ελλάδα θα χρε­ο­κο­πή­σει.

Όμως, θα επι­κα­λε­στώ μια δήλωση του Πρω­θυ­πουρ­γού η οποία έγινε πριν από λίγους μήνες και συγκε­κρι­μένα λέει: «Κυρίες και κύριοι, είναι απο­λύ­τως αδύ­να­τον πρω­το­γενή πλε­ο­νά­σματα ύψους 3,5% μετά το 2018 να δια­τη­ρη­θούν και μάλιστα για αρκετά χρόνια». Η Κυβέρ­νηση λέει ότι μέχρι το 2022 του­λά­χι­στον θα υπάρ­χουν. Και ο Πρω­θυ­πουρ­γός συνε­χί­ζει: «Εκτός εάν θέλουμε να πλή­ξουμε την ελλη­νική οικο­νο­μία και να έχουμε διαρκώς συν­θή­κες μακρο­χρό­νιας στα­σι­μό­τη­τας».

Ερωτώ, κατά συνέ­πεια: Εάν εσείς ήσασταν επεν­δυ­τές σε μια χώρα και ακού­γατε τον Πρω­θυ­πουργό της χώρας να λέει αυτά τα πράγ­ματα, και ξέρατε ότι η χώρα είναι πτω­χευ­μένη, και ξέρατε ότι ζει με καθε­στώς capital controls στις τρά­πε­ζες, και ξέρατε ότι τα πρω­το­γενή πλε­ο­νά­σματα βγαί­νουν από το υστέ­ρημα και όχι από το πλε­ό­να­σμα του λαού της -δηλαδή από φορο­λο­γίες, εισφο­ρές κλπ-, θα ερχό­σα­σταν ποτέ να κάνετε επέν­δυση σε αυτήν τη χώρα; Πείτε μου! Κανένας δεν θα ερχόταν. Εύχομαι να δια­ψευ­στεί η λογική μου. Όμως, εν πάση περι­πτώ­σει, η λογική πάντα είναι λογική.

Όμως, δεν στα­μα­τάω μέχρις εδώ.

Στην Κύπρο, την οποία εγώ θεωρώ το πιο ώριμο σημείο του ελλη­νι­σμού, κομ­μου­νι­στές, δεξιοί, ακρο­δε­ξιοί είπαν από κοινού ότι εφόσον δια­λέ­ξαμε αυτόν τον δρόμο, δηλαδή να μεί­νουμε στο ευρώ και την ευρω­ζώνη θα εφαρ­μό­σουμε τη συνταγή που μας λένε.

Εμείς εδώ, όλα τα κόμματα που ήρθαν στην εξουσία μετά το 2010, είχαν μια δια­φο­ρε­τική συνταγή. Και η Νέα Δημο­κρα­τία και ο ΣΥΡΙΖΑ. Το απο­τέ­λε­σμα ποιο ήταν; Να έχουμε αυτά τα μνη­μό­νια και τώρα αυτό το διαρκές μνη­μό­νιο που είναι άγνωστο πότε θα τελειώ­σει.

Όμως, η Κύπρος σήμερα πανη­γυ­ρί­ζει, γιατί είχε αύξηση 3,5% του ΑΕΠ. Εμείς πότε θα πανη­γυ­ρί­σουμε 3,5% αύξηση του ΑΕΠ; Εμείς έχουμε ύφεση και μηδέν ανά­πτυξη. Αυτή είναι η πραγ­μα­τική εικόνα. Και βέβαια, η Κυβέρ­νηση κυβερνά ήδη για δυόμισι χρόνια.

Το πρό­βλημα είναι ότι και στις τηλε­ο­ρά­σεις το βλέ­πουμε δυστυ­χώς αυτό. Κοκο­ρο­μα­χίες που συνε­χί­ζο­νται: «Εμείς, εσείς, αυτοί, ποιος έκανε τα πιο πολλά λάθη, ποιος τα λιγό­τερα λάθη» κλπ. Κανένας δεν συζητά με ποιες προ­ϋ­πο­θέ­σεις θα γίνει η ανά­πτυξη. Μπορεί να γίνει ανά­πτυξη για παρά­δειγμα εάν αύριο έρθει η Νέα Δημο­κρα­τία μόνη της για να εφαρ­μό­σει αυτά τα μέτρα; Σας ρωτώ, μπορεί; Δεν μπορεί!

Άρα, κατά συνέ­πεια, εκείνο το οποίο προ­τάσ­σε­ται, κατά κάποιον τρόπο, είναι η συναί­νεση. Μπορεί, όμως, να υπάρξει συναί­νεση εάν τα κόμματα του λεγό­με­νου «δημο­κρα­τι­κού τόξου» ή, εάν θέλετε, του «ευρω­παϊ­κού τόξου» δεν συναι­νέ­σουν του­λά­χι­στον σε μια κυβέρ­νηση που να έχει ένα ενιαίο φορο­λο­γικό σύστημα, που να έχει ενιαία επεν­δυ­τικά κίνητρα, που να λέει στους επεν­δυ­τές «ελάτε να επεν­δύ­σετε, δεν θα αλλάξει το ανα­πτυ­ξιακό καθε­στώς, η φορο­λο­γία σας θα είναι αυτή και όχι άλλη»;

Μπορεί να γίνει με οποια­δή­ποτε κυβέρ­νηση; Μπορεί ένας επεν­δυ­τής να ξέρει ότι θα έρθει η Νέα Δημο­κρα­τία αύριο –το λέω ως παρά­δειγμα, επειδή προη­γεί­ται στις δημοσκοπήσεις- και να πιστέ­ψει ότι θα εξα­σφα­λί­σει τα λεφτά του εάν επεν­δύ­σει έχοντας αντί­θε­τους όλους τους άλλους; Αντι­λαμ­βά­νε­στε ότι αυτό είναι αδιέ­ξοδο.

Κανένας, όμως, δεν βάζει τα ερω­τή­ματα αυτά και πολύ περισ­σό­τερο τηλε­ο­πτικά όσοι δημο­σιο­γρά­φοι κλαυθ­μη­ρί­ζουν κάθε πρωί στις τηλε­ο­ρά­σεις και εκμε­ταλ­λεύ­ο­νται τον πόνο των ανθρώ­πων των οποίων συρ­ρι­κνώ­νο­νται οι μισθοί και οι συντά­ξεις, γιατί έχουν τηλε­θέ­αση, ενώ θα έπρεπε κανο­νικά να συζη­τούν ευρέως με ποιόν τρόπο θα συναι­νέ­σουμε για να έχουμε ανά­πτυξη.

Αυτά τα αυτο­νό­ητα, δυστυ­χώς, με απα­σχο­λούν προ­σω­πικά. Λυπού­μαι που δεν απα­σχο­λούν τους περισ­σό­τε­ρους από εμάς σε αυτήν την Αίθουσα και διαρκώς συζη­τάμε για τα γνωστά «εμείς, εσείς» τα οποία δεν οδηγούν δυστυ­χώς πουθενά.»