Ανεβλήθη επ‘ αόριστον η συζήτηση της μήνυσης Φ. Μανούση κατά Αρ. Παυλίδη

Ανα­βλή­θηκε χθες επ’ αόρι­στον από το Δ’ Μονο­με­λές Πλημ­με­λειο­δι­κείο Ρόδου η δίκη με κατη­γο­ρού­μενο για συκο­φα­ντική δυσφή­μιση του εφο­πλι­στή κ. Φώτη Μανούση, τον πρώην υπουργό Αιγαίου και Νησιω­τι­κής Πολι­τι­κής κ. Αρι­στο­τέλη Παυλίδη.

Η αστική αντι­δι­κία μεταξύ του πρώην υπουρ­γού και του εφο­πλι­στή, όπως έγραψε η «δημο­κρα­τική», έχει ουσια­στικά κατα­λή­ξει σε «ισο­πα­λία» στον πρώτο βαθμό.

Το δικα­στή­ριο ανέβαλε χθες την εκδί­καση της υπό­θε­σης μέχρι εκδό­σεως αμε­τά­κλη­της από­φα­σης επί της υπο­θέ­σεως με κατη­γο­ρού­μενο για εκβίαση κατ’ επάγγελµα και συνή­θεια, κατ’ εξα­κο­λού­θηση, τον κ. Πανα­γιώτη Ζαχα­ρίου, άλλοτε στενό συνερ­γάτη του Δωδε­κα­νή­σιου πρώην υπουρ­γού.

Η συγκε­κρι­μένη δίκη έχει προ­γραμ­μα­τι­στεί από το Β’ Τρι­με­λές Εφετείο Αθηνών επί κακουρ­γη­μά­των για την 18η Ιουνίου 2017.

Όπως ξανά­γραψε η “δημο­κρα­τική”, ο κ. Ζαχα­ρίου κατη­γο­ρεί­ται, σύµφωνα µε το παραπεµπτικό βούλευµα, ότι απέ­σπασε συνο­λικά το ποσό των 667.500 ευρώ από τον εφο­πλι­στή «εκβιά­ζο­ντας», µε αντάλλαγµα τη συµµετοχή του στους διαγωνισµούς των άγονων γραµµών, κάτι που ο κατηγορούµενος αρνεί­ται, επι­κα­λού­με­νος την οικονοµική του ευρω­στία.

Ο κ. Παυ­λί­δης, στην δίκη που ανα­βλή­θηκε, κατη­γο­ρεί­ται ως υπαί­τιος του ό,τι στην Αθήνα την 14η Μαρτίου 2008 κατέ­θεσε ενώπιον του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Αθηνών αγωγή σε βάρος του κ. Μανούση, με την οποία φέρεται να ισχυ­ρί­στηκε μεταξύ άλλων και τα εξής:

«…Στο πλαίσιο της διε­νερ­γη­θεί­σας προ­κα­ταρ­κτι­κής εξέ­τα­σης ο ενα­γό­με­νος (εγκαλών) εξε­τα­σθείς δύο φορές κατέ­θεσε ενόρκως ως μάρ­τυ­ρας ενώπιον του Αντιει­σαγ­γε­λέως Εφετών Αθηνών κ. Ισί­δω­ρου Ντο­γιά­κου, σωρεία ψευδών και συκο­φα­ντι­κών γεγο­νό­των, τα οποία συγ­χρό­νως είναι και απο­δει­κτικά της σε βάρος μου μεθο­δευ­μέ­νης από μέρους του προ­σπά­θειας εκβια­σμού προ­κει­μέ­νου να υποκύψω στις παρά­νο­μες προ­θέ­σεις του..

Στην ουσία όμως και στο βάθος επι­διώ­κει να ασκήσει πίεση για να ευνοη­θεί, και όταν αυτό δεν συμ­βαί­νει, και η υπόθεση παίρνει το δρόμο της δικα­στι­κής διε­ρεύ­νη­σης δεν διστά­ζει να εκτρα­πεί σε συκο­φα­ντι­κές ψευ­δο­λο­γίες, εξυ­φαί­νο­ντας «σενάρια» για δήθεν δωρο­λη­ψίες, επι­κα­λού­με­νος τη μαρ­τυ­ρία και εμπλέ­κο­ντας πρόσωπα που εξαρ­τώ­νται απόλυτα από αυτόν… Διότι κατά την αφελή σκέψη του ή θα ενέδιδα στις αρι­στο­τε­χνικά εκδη­λού­με­νες εκβια­στι­κές πιέσεις του… ο αιφ­νι­δια­σμός που υπέστη, τον οδήγησε σε γενι­κό­λο­γες ψευ­δο­λο­γίες… Τα όσα κατα­τέ­θη­καν από τον αντί­δικο και τα οποία εκτί­θε­νται στο ιστο­ρικό της παρού­σας αγωγής μου εκτός από το ό,τι συνι­στούν ποινικά αδι­κή­ματα (όπως από­πειρα εκβί­α­σης, ψευδή κατα­μή­νυση, συκο­φα­ντική δυσφή­μηση και ψευ­δορ­κία), συνι­στούν και παρά­νομη προ­σβολή της προ­σω­πι­κό­τη­τάς μου (από τις ειδι­κό­τε­ρες εκδη­λώ­σεις της όπως η τιμή, υπόληψη, αξιο­πρέ­πεια, επαγ­γελ­μα­τική φήμη) ως ανθρώ­που, οικο­γε­νειάρχη και κυρίως ως πολι­τι­κού. Ο παρά­νο­μος χαρα­κτή­ρας της προ­σβο­λής της προ­σω­πι­κό­τη­τας μου είναι άνευ έτερου δεδο­μέ­νος… Οι κατα­θέ­σεις του είναι στο σύνολό τους ανα­λη­θείς.., Οι παντε­λώς ψευδείς και συκο­φα­ντι­κοί ισχυ­ρι­σμοί του ενα­γο­μέ­νου…Κατά συνέ­πεια δια της ως άνω περι­γρα­φεί­σης συμπε­ρι­φο­ράς – απο­λύ­τως αντί­θε­της προς τα χρηστά ήθη… Επειδή οι ισχυ­ρι­σμοί που περιέ­χο­νται στις προ­α­να­φερ­θεί­σες κατα­θέ­σεις του ενα­γο­μέ­νου και οι εν γένει ενέρ­γειες του, που εκτί­θε­νται στο ιστο­ρικό της παρού­σας αγωγής μου, συνι­στούν παρά­νομη και υπαίτια προ­σβολή της προ­σω­πι­κό­τη­τας της τιμής και της υπό­λη­ψης μου ως ανθρώ­που, ως οικο­γε­νειάρχη και κυρίως ως πολι­τι­κού…».