Η … ανάπτυξη με τα μάτια ενός Παραμυθά (!)-Γράφει ο Δρ. Στέφανος Δράκος

Τι θα γινόταν εάν ο Ιάσονας του 1.700 συνα­ντούσε τον Ιάσονα του 2017; Τι θα συνέ­βαινε εάν ο ήρωας μας, γνώριζε ένα πρωινό έναν … Παρα­μυθά που θα του χάριζε την ευκαι­ρία να τον ταξι­δέ­ψει στο χρόνο, από το δικό του παρόν στο δικό μας μέλλον. Σίγουρα η έκπληξη θα ήταν μεγάλη, το νοητικό πείραμα επι­τυ­χές και το μόνο μετρή­σιμο γεγονός, οι αντι­δρά­σεις του Ιάσονα (!)

Ας ξεκι­νή­σουμε το ταξίδι στο χρόνο…

Ανδρω­θή­καμε ακού­γο­ντας τους μεγα­λύ­τε­ρους να μας λένε αρκετές φορές «εμείς στην εποχή μας», «ο κόσμος στην εποχή μας» κ.α., υπο­δη­λώ­νο­ντας τη δια­φο­ρε­τι­κό­τητα του παρελ­θό­ντος με το παρόν. Σήμερα, φράσεις όπως «στην εποχή που ζούμε», «η εποχή που δια­νύ­ουμε» κ.α., έχουν λάβει μια εντελώς δια­φο­ρε­τική έννοια. Έχει κατα­στεί μια κοι­νό­τυπη φράση που επα­να­λαμ­βά­νε­ται κυρίως από πολι­τι­κούς, που επι­θυ­μούν να κατα­δεί­ξουν τη δια­φο­ρε­τι­κό­τητα του παρό­ντος από το παρελ­θόν. Να ανα­δεί­ξουν, με αυτό τον τρόπο, τις δυσκο­λίες που αντι­με­τω­πί­ζει η κοι­νω­νία σήμερα, λόγω της οικο­νο­μι­κής κρίσης που έπληξε την πατρίδα μας.

Αν θέλαμε να συγκρί­νουμε την κάθε εποχή με μία άλλη, θα έπρεπε με κάποιο τρόπο να ορί­σουμε ένα μέτρο ή  μια συνάρ­τηση, όπως μάθαμε νεό­τε­ροι στο σχολείο. Βάσει αυτού, θα ήταν εφικτή αυτή η σύγκριση. Για να το κάνουμε αυτό, στο πλαίσιο των αναγκών του άρθρου μας, θα δημιουρ­γή­σουμε ένα νοητικό πείραμα (!)

Για το πείραμά μας, θα χρεια­στούμε μια χρο­νο­μη­χανή και δύο φαντα­στι­κούς χαρα­κτή­ρες. Η χρο­νο­μη­χανή, θα μπο­ρούσε να είναι από την ταινία με πρω­τα­γω­νι­στή τον Μάϊκλ Φοξ «Επι­στροφή στο μέλλον», μία ταινία ιδιαί­τερα γνωστή στη δική μας γενιά. Παρόλα αυτά, γιατί να μην είναι ένα πρόσωπο από την παιδική μας ηλικία, ένας ξεχω­ρι­στός ήρωας, αγα­πη­τός σε μικρούς και μεγά­λους, ο κος Παρα­μυ­θάς (!)

Ο Παρα­μυ­θάς, έχει τη δυνα­τό­τητα να μετα­κι­νεί­ται στο χρόνο χωρίς κανένα περιο­ρι­σμό και να μετα­φέ­ρει μαζί του και όποιον άλλον εκείνος επι­λέ­ξει.

Έτσι λοιπόν, μία φορά και έναν καιρό, ο Παρα­μυ­θάς, θέλο­ντας να μας βοη­θή­σει, απο­φά­σισε να κάνει μερικά ταξίδια στο χρόνο.

Αρχικά, επέ­στρεψε στο 1.700, όπου συνά­ντησε τον Ιάσονα και μετά από μια σύντομη συνο­μι­λία μαζί του, απο­φά­σισε να τον μετα­κι­νή­σει στο 2017 (!) Ο Ιάσονας, από την εποχή που γνώριζε και βίωνε, βρέθηκε ξαφνικά σ’ έναν κόσμο όπου η συνο­μι­λία γίνεται με κινητά τηλέ­φωνο, οι μετα­κι­νή­σεις των ανθρώ­πων με μηχα­νικά μέσα, τερά­στια μεταλ­λικά πουλιά μετα­φέ­ρουν τους ανθρώ­πους, άκουσε ήχους που τρα­γου­δή­θη­καν πριν από 70 χρόνια, είδε ανθρώ­πους μέσα από ένα κουτί να του μιλάνε και έμαθε ότι ο άνθρω­πος ταξι­δεύει καθη­με­ρινά στο διά­στημα. Όλη αυτή η νέα πραγ­μα­τι­κό­τητα, όπως ήταν φυσικό, προ­κά­λεσε στον Ιάσονα τέτοιο σοκ που ήταν ικανό να τον σκο­τώ­σει (!) Έτσι, ο Παρα­μυ­θάς, επέ­στρεψε τον Ιάσονα στο 1.700. Ήθελε όμως, να πραγ­μα­το­ποι­ή­σει ακόμη ένα μικρό­τερο ταξίδι στο χρόνο. Διάλεξε τον αντί­στοιχο Ιάσονα του 1.500, μίλησε μαζί του, τον έπεισε και τον μετέ­φερε στην εποχή του 1.700. Παρότι δε, εκείνα τα έτη, συντε­λέ­στη­καν σπου­δαίες ανα­κα­λύ­ψεις, οι δια­φο­ρές που δια­πί­στωσε ο Ιάσονας του 1.500 δεν ήταν στο επίπεδο εκείνων που συνά­ντησε ο προη­γού­με­νος ταξι­δευ­τής. Για να συνα­ντή­σει το ίδιο επίπεδο αντί­δρα­σης, ο Παρα­μυ­θάς, θα έπρεπε να γυρίσει στο 12.000 π.χ., την εποχή όπου άρχισε να ανα­πτύσ­σετε η γεωργία και η κτη­νο­τρο­φία. Η μετα­φορά ενός κατοί­κου εκείνης της εποχής στο 1.700, θα είχε σίγουρα τα ίδια απο­τε­λέ­σματα με τη μετα­φορά του Ιάσονα του 1.700 στο σήμερα.

Έχοντας δει τις δια­φο­ρές και τις ανάγκες σε χρόνο για να έχουμε την αντί­δραση του σοκ, ερχό­μα­στε στο σήμερα, όπου σύμφωνα με τον Ray Kurzweil, η ανθρώ­πινη πρόοδος κινεί­ται ολοένα και γρη­γο­ρό­τερα με την πάροδο του χρόνου, υπα­κού­ο­ντας το νόμο της επι­τα­χυ­νό­με­νης ανθρώ­πι­νης ιστο­ρίας. Αυτό, συμ­βαί­νει επειδή οι πιο προηγ­μέ­νες κοι­νω­νίες έχουν την ικα­νό­τητα να προ­χω­ρούν με ταχύ­τερο ρυθμό από τις λιγό­τερο προηγ­μέ­νες.

Λαμ­βά­νο­ντας υπόψιν μας, ότι η ανθρω­πό­τητα του 19^ου αιώνα δια­θέ­τει περισ­σό­τερη και καλύ­τερη τεχνο­λο­γία απ’ αυτή του 15^ου, δεν απο­τε­λεί έκπληξη ότι η ανθρω­πό­τητα έκανε πολύ μεγα­λύ­τε­ρες προ­ό­δους τον 19^ο αιώνα απ’ ότι τον 15^ο. Μια ανάλυση της ιστο­ρίας της τεχνο­λο­γίας, δείχνει ότι η τεχνο­λο­γική αλλαγή είναι εκθε­τική, σε αντί­θεση με την κοινή λογική “διαι­σθη­τική γραμ­μική” άποψη.

Επο­μέ­νως, στον 21^ο αιώνα 100 χρόνια προόδου αντι­στοι­χούν, σύμφωνα με τον σημε­ρινό ρυθμό ανά­πτυ­ξης, σε 20.000 χρόνια πραγ­μα­τι­κού χρόνου. Αν ο Παρα­μυ­θάς ταξί­δευε τον σημε­ρινό Ιάσονα στο μέλλον και πιο συγκε­κρι­μένα 100 χρόνια μετά, θα είχε τις ίδιες αντι­δρά­σεις σοκ με τον αντί­στοιχο του 1.700.

Ο Παρα­μυ­θάς, ολο­κλη­ρώ­νο­ντας το ταξίδι του στο χρόνο, είχε να απα­ντή­σει της εξής απορία: Γιατί κάναμε αυτό το πείραμα και τι χρη­σι­μό­τητα έχει;

Το τελευ­ταίο καιρό λοιπόν, ακούμε σχεδόν σε καθη­με­ρινή βάση, ότι θα εφαρ­μο­στούν μέτρα και θα ψηφι­στούν νέα, που θα αφορούν στα επόμενα ακόμη και 20 χρόνια. Μέτρα καθαρά λογι­στι­κού χαρα­κτήρα με σημείο ανα­φο­ράς το σήμερα.

Λαμ­βά­νο­ντας υπόψιν τα ταξίδια του Παρα­μυθά, είναι εύκολο να αντι­λη­φθεί κάποιος ότι μετα­βο­λές που συντε­λού­νται καθη­με­ρινά σε όλο τον κόσμο είναι τέτοιες, που το κλειστό περι­βάλ­λον της Ελλάδας δεν θα μπορεί να ακο­λου­θή­σει. Αν τα μόνα μέτρα που ακούμε από την κυβέρ­νηση, είναι η μείωση συντά­ξεων και το μόνο αντί­με­τρο τα κου­πό­νια για τα συσ­σί­τια, είναι βέβαιο ότι το χάσμα που θα δημιουρ­γη­θεί με τον υπό­λοιπο ανε­πτυγ­μένο κόσμο θα είναι τέτοιο, που δεν μπο­ρέ­σει να καλυ­φθεί ποτέ.

Η πατρίδα μας, πέρασε 400 χρόνια τουρ­κο­κρα­τίας, χάνο­ντας το θαύμα του δια­φω­τι­σμού που λάμβανε χώρα στην υπό­λοιπη Ευρώπη. Σήμερα, χωρίς να γίνεται αισθητό, γιατί όλοι μας είμαστε απα­σχο­λη­μέ­νοι με την καθη­με­ρι­νό­τητα μας, το «κακό» που συντε­λεί­ται είναι πολύ μεγα­λύ­τερο από τις δυσκο­λίες της μέσης οικο­γέ­νειας (που είναι πραγ­μα­τικά ασή­κω­τες). Κάθε μέρα που περνάει το ταξίδι του Παρα­μυθά στο μέλλον, θα προ­κα­λεί μικρό­τερη έκπληξη για τον Ιάσονα της Ελλάδας από τον αντί­στοιχο Ευρω­παίο.

Έχοντας ολο­κλη­ρώ­σει το νοητικό μας πείραμα και θέλο­ντας να κατα­λή­ξουμε σε ένα μετρό σύγκρι­σης των εποχών, θα λέγαμε ότι το μόνο μετρή­σιμο γεγονός είναι αντι­δρά­σεις του Ιάσονα μέσα από τα μάτια του Παρα­μυθά, αλλά και η ευχή μας, αυτές οι αντι­δρά­σεις στο μέλλον, να είναι κάθε φορά και μεγα­λύ­τε­ρες, όχι όμως, απο­γο­ή­τευ­σης ή θλίψης, αλλά χαράς και ευχά­ρι­στης έκπλη­ξης.