Με ρίζες στην ανθρώπινη ανάσα

Με πρω­το­βου­λία της UNESCO ορί­στηκε η 21η Μαρτίου ως Παγκό­σμια Ημέρα Ποίησης το 1999. Ο διεθνής πολι­τι­στι­κός οργα­νι­σμός θέλησε με αυτό τον τρόπο να προ­ω­θή­σει την τέχνη της ποίησης και συγκε­κρι­μένα τις προ­σπά­θειες των μικρών εκδοτών να τυπώ­νουν συλ­λο­γές νέων ποιητών, την επι­στροφή της προ­φο­ρι­κής παρά­δο­σης με την ανά­γνωση ποι­η­μά­των ενώπιον κοινού και την απο­κα­τά­σταση ενός δια­λό­γου μεταξύ της ποίησης και των άλλων μορφών τέχνης, πάνω στον αφο­ρι­σμό του Ντε­λα­κρουά “Δεν υπάρχει τέχνη χωρίς ποίηση”. Μια μέρα αφιε­ρω­μένη στην  Ποίηση μόνο με με μια Εαρινή Ιση­με­ρία θα μπο­ρούσε να “δέσει”. Μέσα στην πρώτη μέρα της ‘Ανοιξης σε δρόμους λευκούς και με τ’ άνθη γύρω να μιλούν. Τη στιγμή που  ισορ­ρο­πεί το φως με το σκοτάδι, η ζωή με το θάνατο, η γέννηση με τη φθορά. Σαν την ποίηση που ταλα­ντεύ­ε­ται ανάμεσα στο αιώνιο  και στο εφήμερο, ακρο­βα­τεί ανάμεσα στο στο αθάνατο και στο θνητό . Ένα πάντως είναι σίγουρο: Η Ποίηση από την πρώτη της εμφά­νιση ως την ώρα που γρά­φο­νται αυτές οι αράδες, απέ­κτησε φανα­τι­κούς φίλους και ορκι­σμέ­νους εχθρούς. Άλλοι την είδαν ως πράξη ερωτική κι άλλοι σαν μια πράξη από­γνω­σης. «Για τον έναν είναι ποίηση, για τον άλλον δηλη­τή­ριο» όπως λέει ο Οσκαρ Ουάιλντ, «Η ποίηση δεν είναι ο τρόπος να μιλή­σουμε αλλά ο καλύ­τε­ρος τοίχος να κρύ­ψουμε το πρόσωπό μας» κατά τον Μ. Ανα­γνω­στάκη, αλλά ίσως όπως θέλει ο Σεφέρης  «Η ποίηση έχει τις ρίζες της στην ανθρώ­πινη ανάσα» .