Ενώπιον του Ειδικού Ανακριτή Διαφθοράς ο πρώην δήμαρχος Ιαλυσού και άλλοι τρεις αιρετοί

Ενώ­πιον του Ει­δι­κού Ανα­κρι­τή Δια­φθο­ράς κα­τη­γο­ρού­με­νοι για απι­στία σε βάρος του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου με τις επι­βα­ρυ­ντι­κές δια­τά­ξεις του Ν. 1608/50 περί κα­τα­χρα­στών του Δη­μο­σί­ου, κλή­θη­καν για την 10η Μαρ­τί­ου 2017 σε απο­λο­γία ο πρώην δή­μαρ­χος Ια­λυ­σού κ. Στέρ­γος Στά­γκας κι ακόμη 3 αι­ρε­τοί, πρώην μέλη του διοι­κη­τι­κού συμ­βου­λί­ου της ΔΕΥΑ Ια­λυ­σού, για την πο­λύ­κρο­τη υπό­θε­ση της με­τα­τρο­πής συμ­βά­σε­ων ερ­γα­ζο­μέ­νων της επι­χεί­ρη­σης σε αο­ρί­στου χρό­νου.

Η έρευ­να που προ­κλή­θη­κε μετά από επι­βα­ρυ­ντι­κή έκ­θε­ση του ΑΣΕΠ, είχε τεθεί στο αρ­χείο στο σκέ­λος αυτής που αφο­ρού­σε μέλη του διοι­κη­τι­κού συμ­βου­λί­ου της ΔΕΥΑ Ρόδου για την εν­σω­μά­τω­ση των ίδιων ερ­γα­ζο­μέ­νων στο δυ­να­μι­κό της ενιαί­ας ΔΕΥΑ μετά την εφαρ­μο­γή του Καλ­λι­κρά­τη.

Σύμ­φω­να με το πό­ρι­σμα της εκ­θέ­σε­ως, υπήρ­ξαν εν­δεί­ξεις ότι ο πρό­ε­δρος και τα μέλη του διοι­κη­τι­κού συμ­βου­λί­ου της ΔΕΥΑΡ ευ­θύ­νο­ντο ποι­νι­κά για πα­ρά­βα­ση κα­θή­κο­ντος, γιατί ενέ­τα­ξαν στο προ­σω­πι­κό της ΔΕΥΑΡ 57 υπαλ­λή­λους, της πρώην Δη­μο­τι­κής Επι­χεί­ρη­σης Ύδρευ­σης και Απο­χέ­τευ­σης Ια­λυ­σού (ΔΕΥΑΙ), η οποία συγ­χω­νεύ­θη­κε στη ΔΕΥΑΡ, αν και είχαν ακυ­ρω­θεί οι απο­φά­σεις της ΔΕΑΙ που με­τέ­τρε­ψαν τις συμ­βά­σεις τους σε αο­ρί­στου χρό­νου και παρά το ό,τι μη νο­μί­μως απα­σχο­λού­ντο αυτοί, με απο­τέ­λε­σμα την εφε­ξής κα­τα­βο­λή απο­δο­χών τους χωρίς νό­μι­μη αιτία.

Σε ό,τι αφορά ει­δι­κό­τε­ρα την ΔΕΥΑ Ια­λυ­σού ο πρό­ε­δρος του διοι­κη­τι­κού συμ­βου­λί­ου της ΔΕΥΑΙ , που ήταν και δή­μαρ­χος κ. Σ. Στά­γκας, καθώς και τα μέλη του διοι­κη­τι­κού της συμ­βου­λί­ου (με­τα­ξύ των οποί­ων και δη­μο­τι­κοί σύμ­βου­λοι), από το έτος 2004 ως και το τέλος του 2007, απα­σχο­λού­σαν στη ΔΕΥΑΙ πρό­σω­πα με τα οποία είχαν συ­νά­ψει συμ­βά­σεις μί­σθω­σης έργου, τη­ρώ­ντας τη δια­δι­κα­σία του ν. 2527/1997.

Με την από­φα­ση 50/30-6-2006 του συμ­βου­λί­ου αυτού, οι συμ­βά­σεις 45 υπαλ­λή­λων με­τα­τρά­πη­καν σε συμ­βά­σεις ιδιω­τι­κού δι­καί­ου αο­ρί­στου χρό­νου.

Το ίδιο επα­να­λή­φθη­κε με την υπ’ αριθμ. 87/14-9-2006 όμοια από­φα­ση για άλ­λους δύο υπαλ­λή­λους.

Ως έρει­σμα για τη με­τα­τρο­πή αυτήν η ΔΕΥΑΙ επι­κα­λέ­στη­κε τον Ορ­γα­νι­σμό Εσω­τε­ρι­κής Υπη­ρε­σί­ας της, και συ­γκε­κρι­μέ­να την από­φα­ση 4/2003 του διοι­κη­τι­κού της συμ­βου­λί­ου, που εγκρί­θη­κε με την από­φα­ση του δη­μο­τι­κού συμ­βου­λί­ου Ια­λυ­σού και την αρ­μό­δια Γε­νι­κή Γραμ­μα­τεία της Πε­ρι­φέ­ρειας Νο­τί­ου Αι­γαί­ου και δη­μο­σιεύ­θη­κε στο ΦΕΚ.

Το άρθρο 16 (παρ. 4) του Ορ­γα­νι­σμού αυτού προ­έ­βλε­πε ότι οι συμ­βά­σεις έργου των υπαλ­λή­λων οι οποί­οι συ­μπλή­ρω­ναν χρόνο απα­σχό­λη­σης 24 μηνών θα μπο­ρού­σαν, με από­φα­ση του διοι­κη­τι­κού συμ­βου­λί­ου της ΔΕΥΑΙ, να με­τα­τρέ­πο­νται σε συμ­βά­σεις αο­ρί­στου χρό­νου.

Οι προ­α­να­φε­ρό­με­νες απο­φά­σεις της ΔΕΥΑΙ ακυ­ρώ­θη­καν με απο­φά­σεις του γε­νι­κού γραμ­μα­τέα της Πε­ρι­φέ­ρειας Νο­τί­ου Αι­γαί­ου.

Κατά των ως άνω δύο ακυ­ρω­τι­κών απο­φά­σε­ων του γε­νι­κού γραμ­μα­τέα ασκή­θη­καν ενώ­πιον του Διοι­κη­τι­κού Εφε­τεί­ου Πει­ραιώς (ΔΕφ­Πειρ) οι από 13 και 23 Νο­εμ­βρί­ου 2006 δύο αι­τή­σεις ακυ­ρώ­σε­ως, αντι­στοί­χως, με αι­τού­ντες σε κα­θε­μιά αί­τη­ση τη ΔΕΥΑΙ και τους από τις απο­φά­σεις βλα­πτό­με­νους υπαλ­λή­λους.

Εκ­δό­θη­καν οι υπ’ αριθμ. 2193 και 2194/2008 απο­φά­σεις του ΔΕφ­Πειρ, πα­ρα­πεμ­πτι­κές στο Συμ­βού­λιο της Επι­κρα­τεί­ας (ΣτΕ).

Το ΣτΕ εξέ­δω­σε ισά­ριθ­μες πρά­ξεις του Προ­έ­δρου του αρ­μό­διου Τμή­μα­τος, με τις οποί­ες πα­ρα­πέ­μπο­νται οι αι­τή­σεις ακυ­ρώ­σε­ως, στο Διοι­κη­τι­κό Εφε­τείο Αθη­νών (ΔΕφΑΘ) αυτή τη φορά.

Από έρευ­να προ­έ­κυ­ψε ότι στο ΔΕφΑΘ (ακυ­ρω­τι­κή δια­δι­κα­σία) η μια αί­τη­ση έχει λάβει ΑΚ 3596/13-10-2011 και είχε ει­σα­χθεί στο Γ τμήμα, με δι­κά­σι­μο την 28-9-2012. Όταν συ­ντά­χθη­κε η έκ­θε­ση ελέγ­χου (11-6-2013) δεν είχε δη­μο­σιευ­θεί από­φα­ση, ήδη όμως έχει δη­μο­σιευ­θεί η υπ’ αριθμ. 1766/14-6-2013 απορ­ρι­πτι­κή από­φα­ση του ΔΕφΑΘ, κατά της οποί­ας δεν χωρεί έν­δι­κο μέσο. Η άλλη είχε προσ­διο­ρι­σθεί στο Θ’ Τμήμα με δι­κά­σι­μο την 16-10-2014.

Το έτος 2010, υπάλ­λη­λοι που, κατά τα προ­ε­κτι­θέ­με­να, προ­σλή­φθη­καν στη ΔΕΥΑΙ και οι συμ­βά­σεις τους με­τα­τρά­πη­καν σε συμ­βά­σεις ιδιω­τι­κού δι­καί­ου αο­ρί­στου χρό­νου, άσκη­σαν ανα­γνω­ρι­στι­κές αγω­γές στο Μο­νο­με­λές (Πο­λι­τι­κό) Πρω­το­δι­κείο Ρόδου (δια­δι­κα­σία ερ­γα­τι­κών δια­φο­ρών) κατά της ΔΕΥΑΙ, με αί­τη­μα να ανα­γνω­ρι­στεί ότι υπη­ρε­τού­σαν στη δη­μο­τι­κή επι­χεί­ρη­ση αυτή με σχέση ερ­γα­σί­ας ιδιω­τι­κού δι­καί­ου αο­ρί­στου χρό­νου.

Εκ­δό­θη­καν σχε­τι­κά 4 απο­φά­σεις του δι­κα­στη­ρί­ου, με τις οποί­ες απορ­ρί­φθη­καν οι αγω­γές 57 υπαλ­λή­λων.

Μάρ­τυ­ρας υπέρ των ενα­γό­ντων υπαλ­λή­λων κα­τέ­θε­σε ο κ. Στέρ­γος Στά­γκας, δή­μαρ­χος Ια­λυ­σού και πρό­ε­δρος του διοι­κη­τι­κού συμ­βου­λί­ου της ΔΕΥΑΙ.

Η ει­δι­κή, εμπε­ρι­στα­τω­μέ­νη και εκτε­τα­μέ­νη αι­τιο­λο­γία της απόρ­ρι­ψης συ­νο­ψί­ζε­ται στο ό,τι η πρό­σλη­ψη των υπαλ­λή­λων αυτών, καθώς και η με­τα­τρο­πή των συμ­βά­σε­ων τους σε αό­ρι­στου χρό­νου, έγινε κατά πα­ρά­βα­ση των δια­τά­ξε­ων του άρ­θρου 103 του Συ­ντάγ­μα­τος και των άρ­θρων 14,18 και 21 του νόμου 2190/1994, γιατί πα­ρα­κάμ­φθη­κε το ΑΣΕΠ, ανε­ξαρ­τή­τως της ρύθ­μι­σης του Ορ­γα­νι­σμού Εσω­τε­ρι­κής Υπη­ρε­σί­ας, η οποία δεν βρί­σκει έρει­σμα στην οδη­γία 99/70/ΕΚ.

Ο επι­θε­ω­ρη­τής έκρι­νε ότι υπάρ­χει πα­ρά­βα­ση των δια­τά­ξε­ων των οι­κεί­ων νόμων από τον πρό­ε­δρο και τα μέλη του διοι­κη­τι­κού συμ­βου­λί­ου της ΔΕΥΑΙ (με­τα­ξύ των οποί­ων και δη­μο­τι­κοί σύμ­βου­λοι), γιατί με­τέ­τρε­ψαν τις συμ­βά­σεις των εν λόγω 57 υπαλ­λή­λων σε συμ­βά­σεις αό­ρι­στου χρό­νου.

Επί πλέον, έκρι­νε ότι υπάρ­χει και πα­ρά­βα­ση κα­θή­κο­ντος για τον ίδιο λόγο και γιατί, παρά το ό,τι ακυ­ρώ­θη­καν οι 2 απο­φά­σεις με­τα­τρο­πής των συμ­βά­σε­ων σε αό­ρι­στου χρό­νου, με 2 απο­φά­σεις του γε­νι­κού γραμ­μα­τέα της Πε­ρι­φέ­ρειας Νο­τί­ου Αι­γαί­ου και με τις τε­λευ­ταί­ες πα­ραγ­γέλ­θη­κε η λύση των συμ­βά­σε­ων, ο πρό­ε­δρος και τα μέλη του διοι­κη­τι­κού συμ­βου­λί­ου της ΔΕΥΑΙ κώ­φευ­σαν, πα­ρα­βαί­νο­ντας έτσι το κα­θή­κον τους προς συμ­μόρ­φω­ση.

Πα­ρα­βί­α­σαν, όπως επε­σή­μα­νε, την αρχή της νο­μι­μό­τη­τας και αδια­φό­ρη­σαν για τις οι­κο­νο­μι­κές συ­νέ­πειες εις βάρος της ΔΕΥΑΙ, που κα­τέ­βαλ­λε μι­σθούς για μη νό­μι­μη αιτία. Το γε­γο­νός ότι ασκή­θη­καν αι­τή­σεις ακυ­ρώ­σε­ως δεν είχε ως συ­νέ­πεια την ανα­στο­λή της εκτέ­λε­σης των προ­σβαλ­λό­με­νων ακυ­ρω­τι­κών απο­φά­σε­ων, οι οποί­ες φέ­ρουν πλή­ρες το τεκ­μή­ριο της νο­μι­μό­τη­τας τους και όφει­λαν οι ανω­τέ­ρω να τις εκτε­λέ­σουν.

Ο επι­θε­ω­ρη­τής επε­σή­μα­νε πα­ρα­πέ­ρα ότι η ίδια συ­μπε­ρι­φο­ρά των ως άνω ορ­γά­νων της ΔΕΥΑΙ συ­νε­χί­στη­κε, παρά την έκ­δο­ση των προ­α­να­φε­ρό­με­νων απο­φά­σε­ων του Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου, με τον πρό­ε­δρο της ΔΕΥΑΙ και δή­μαρ­χο Ια­λυ­σού να πα­ρί­στα­ται στο Δι­κα­στή­ριο ως μάρ­τυ­ρας υπέρ των υπαλ­λή­λων.

Ως συ­νή­γο­ροι υπε­ρά­σπι­σης των κα­τη­γο­ρου­μέ­νων θα πα­ρα­στούν οι δι­κη­γό­ροι κ.κ. Καλ­λι­ρόη Νι­κο­λι­δά­κη και Ακης Δη­μη­τριά­δης.