«Μαθήματα ανθρωπιάς» από εθελοντές της Ρόδου

Κύριε Καρα­γιάννη, από πότε ξεκι­νή­σατε να συν­δρά­μετε στις προ­σπά­θειες των εθε­λο­ντών που προ­σφέ­ρουν στους πρό­σφυ­γες και μετα­νά­στες στην Ρόδο;

Συμπλη­ρώ­νουμε περίπου 17-18 μήνες από την ημέρα που είχαμε τους πρώτους πρό­σφυ­γες οι οποίοι έπρεπε να προ­ω­θη­θούν από εδώ σε άλλα κέντρα, δεδο­μέ­νου ότι το δικό μας εδώ στην Ρόδο δεν μπο­ρούσε παρά να θεω­ρη­θεί ένας μικρός σταθμός μέσα από τον οποίο έπαιρ­ναν την ‘βίζα’, όπως λέμε, για να μπο­ρέ­σουν να κυκλο­φο­ρή­σουν στη συνέ­χεια και στην υπό­λοιπη  Ελλάδα αλλά κυρίως στον απώτερο προ­ο­ρι­σμό τους, που είναι πάντα η Γερ­μα­νία. Αυτό το 18μηνο έχουν περάσει από τον καταυ­λι­σμό περίπου 7.500-8.000 πρό­σφυ­γες. Δεν είναι μεγάλος, αλλά δεν είναι και μικρός ο αριθμός αυτός εάν σκε­φτείτε ότι παράλ­ληλα με την Ρόδο υπάρ­χουν πολλοί ενδιά­με­σοι προ­ο­ρι­σμοί για τους ανθρώ­πους αυτούς. Ο χώρος που επι­λέ­χθηκε ήταν μία εκ των ενόντων –θα έλεγε κανένας- λύση, δεδο­μέ­νου ότι από τότε έως και σήμερα, ο Δήμος Ρόδου δεν έχει πάρει ούτε ένα ευρώ, για όλη αυτή την προ­σπά­θεια που κατα­βάλ­λει ούτε ο ίδιος ούτε οι εθε­λο­ντές, οι οποίοι προ­σφέ­ρουν τις υπη­ρε­σίες τους, ο καθένας από κάποιο πόστο. Η Ύπατη Αρμο­στεία, η οποία και χρη­μα­το­δο­τεί­ται και είναι η μόνη η οποία έχει πόρους από την Ευρω­παϊκή Ένωση για τους πρό­σφυ­γες, το μόνο που κάνει είναι να παρου­σιά­ζε­ται κάπου – κάπου, να παρα­κο­λου­θεί, να βλέπει αλλά…. τίποτε περισ­σό­τερο.

Όλα τα υπό­λοιπα, πρέπει να πω –και είναι προς τιμήν της ροδια­κής κοι­νω­νίας έχουν δια­τε­θεί μέχρι σήμερα από το υστέ­ρημα των τοπικών νοι­κο­κυ­ριών: μισό κιλό ρύζι, μισό κιλό φασόλια, ένα κιλό ρεβίθια, λίγα μακα­ρό­νια, κανένα γλυκό για τα μωράκια, ανα­ψυ­κτικά και αρκετοί συμπο­λί­τες μας οι οποίοι εντελώς ανώνυμα μπορούν να στεί­λουν και αρκετές ποσό­τη­τες τρο­φί­μων. Οι φιλο­ξε­νού­με­νοί μας αυτούς τους 18 μήνες, δεν έχουν στε­ρη­θεί απο­λύ­τως τίποτα. Και είμαι ειλι­κρι­νής σε αυτό, και βαθιά συγκι­νη­μέ­νος, δεδο­μέ­νου ότι δεν στε­ρή­θη­καν ούτε ρούχα, ούτε παπού­τσια, ούτε πάνες για τα μωρά και ό,τι είναι απα­ραί­τητο για έναν άνθρωπο ώστε να ζήσει άνετα. Σε βαθμό μάλιστα που οι προ­σφο­ρές ήταν τόσες πολλές ώστε βοη­θή­σαμε και άλλους καταυ­λι­σμούς, που είχαν ανάγκη και στεί­λαμε στην Θεσ­σα­λο­νίκη, στην Βόρεια Ελλάδα και σε άλλες περιο­χές με τις οποίες είχαμε επαφή.

Εμείς θέλουμε να προ­στα­τέ­ψουμε το νησί μας από κάποιο περι­στα­τικό το οποίο θα μπο­ρούσε να μας εκθέσει διεθνώς και φυσικά να πλήξει τον Του­ρι­σμό μας. Επο­μέ­νως, ό,τι γίνεται, γίνεται πολύ προ­σε­κτικά ώστε να μην επι­τρέ­ψουμε να δημιουρ­γη­θούν προ­βλή­ματα στον τόπο μας.

Από ιατρική άποψη, πώς το απο­φα­σί­σατε αυτό, να ανα­λά­βετε την κάλυψή τους εθε­λο­ντικά;

Από την ιατρική άποψη, προ­σφέρ­θηκα να δηλώσω εξ αρχής στον δήμαρχο ότι ήμουν δια­τε­θει­μέ­νος μαζί με άλλους συνα­δέλ­φους, που σε συνεν­νό­ηση με τον Ιατρικό Σύλλογο Ρόδου εντα­χθή­καμε σε αυτή την προ­σπά­θεια, γιατί ήθελα να προ­φυ­λάξω την ροδιακή κοι­νω­νία από πιθανές λοι­μώ­ξεις ή παθή­σεις που ίσως να υπήρχαν σε όσους έρχο­νταν και έπρεπε να προ­φυ­λα­χτούμε. Ευτυχώς, η δια­πί­στωση ήταν πως είχαμε απλά νοσή­ματα, όπως αυτά που βιώ­νουμε και ζούμε καθη­με­ρινά και στον δικό μας πλη­θυ­σμό. Δεν είχαμε πολύ σοβαρά περι­στα­τικά, εκτός από δύο – τρία τα οποία υπο­χρε­ω­θή­καμε να προ­ω­θή­σουμε στην Αθήνα, εξαι­τίας της σοβα­ρό­τη­τάς τους. Δηλαδή, δεν θα ξεχάσω μια μέρα έναν παππού στον οποίο προ­μή­θευσα τα φάρμακα που ήθελε για την πίεση και το ζάχαρό του και μου έδειξε ένα χαρτάκι, όπου κατά­λαβα ότι ένα παιδί 8-9 ετών που ήταν δίπλα του έπασχε από οξεία λευ­χαι­μία και έπρεπε να κάνει την συγκε­κρι­μένη θερα­πεία. Δεν σας κρύβω ότι ταρά­χτηκα γιατί φιλο­ξε­νού­σαμε εκεί ένα παιδί με τέτοια ασθέ­νεια, οξεία λευ­χαι­μία, σε συν­θή­κες που δεν ήταν οι ιδα­νι­κό­τε­ρες γι’ αυτή την θερα­πεία. Επι­κοι­νώ­νησα αμέσως με την κα Ντίνα Μαχαι­ρί­δου η οποία είναι κι εκείνη μέλος της ομάδας των εθε­λο­ντών γιατρών στο Νοσο­κο­μείο της Ρόδου και της είπα ότι χρεια­ζό­μουν άμεσα την βοήθειά της για την χημειο­θε­ρα­πεία. Δυστυ­χώς, δεν υπήρχαν τα απα­ραί­τητα φάρμακα. Βρέθηκε η ‘Ροδαυγή’, ένας άλλος σύλ­λο­γος που δρα­στη­ριο­ποιεί­ται για τις μετα­μο­σχεύ­σεις μυελού, ο οποίος αγόρασε τα φάρμακα, τα δώσαμε στην κα Μαχαι­ρί­δου, έγινε η χημειο­θε­ρα­πεία, κρα­τή­θηκε για δύο – τρεις ημέρες διότι δεν μπο­ρούσε να γυρίσει στον καταυ­λι­σμό και με δαπάνες πάλι της ‘Ροδαυγής’ ο παππούς, ο πατέρας του παιδιού και το ίδιο παιδάκι μετα­φέρ­θη­καν στην Αθήνα, όπου νοση­λεύ­τηκε σε ειδικό νοσο­κο­μείο.

Ως επί το πλεί­στον ποια είναι τα ιατρικά προ­βλή­ματα που αντι­με­τω­πί­ζετε;

Τα συνη­θι­σμένα που έχουμε κι εδώ. Κοινά κρυο­λο­γή­ματα, απλά τραύ­ματα (κυρίως τον πρώτο καιρό που έβγαι­ναν στα βράχια και είχαν κατάγ­ματα και σοβαρά τραύ­ματα) κάποια δερ­μα­τικά νοσή­ματα τα οποία αντι­με­τω­πί­ζει η αντι­δή­μαρ­χος κα Άννα Ζωάννου και τίποτε το ιδιαί­τερο, που να είναι ανη­συ­χη­τικό. Το μεγάλο πρό­βλημα είναι μόνον η αγωνία η δική τους αλλά και η δική μας, για το πώς μπορούν αυτοί οι άνθρω­ποι να φτάσουν με ασφά­λεια και να τύχουν μιας καλύ­τε­ρης μοίρας εκεί που έχουν επι­λέ­ξει να πάνε.

Για την κάλυψη των φαρ­μά­κων, σας βοηθάει ο Φαρ­μα­κευ­τι­κός Σύλ­λο­γος Δωδε­κα­νή­σου;

Κυρίως οι απλοί πολίτες και όταν υπάρ­χουν πολλές ελλεί­ψεις πηγαί­νουμε με δικές μας δαπάνες και προ­μη­θευό­μα­στε φάρμακα. Δεν μας έχει λείψει τίποτα! Κανένα παιδί ή φιλο­ξε­νού­με­νός μας δεν έμεινε ακά­λυ­πτος από φαρ­μα­κευ­τική περί­θαλψη. Καλύ­πτουμε τις καθη­με­ρι­νές ανάγκες και δια­τη­ρούμε ένα στοκ γι’ αυτές.

Οι άλλοι συνά­δελ­φοί σας που είναι εθε­λο­ντές, συν­δρά­μουν στην προ­σπά­θεια;

Βεβαίως, και πρέπει να τους ευχα­ρι­στή­σουμε όλους! Διότι εγώ δεν μπορώ να καλύψω όλες τις ειδι­κό­τη­τες. Τα παι­δια­τρικά περι­στα­τικά, τα οφθαλ­μο­λο­γικά, τα οδο­ντια­τρικά και άλλα γι’ αυτό έχουμε και συχνές μετα­φο­ρές στο Νοσο­κο­μείο για ακτι­νο­γρα­φίες, υπέ­ρη­χους κ.λπ. Μην ξεχνάτε πως πρό­σφατα είχαμε και τοκετό. Όλα αυτά γίνο­νται και με τη συνερ­γα­σία των συνα­δέλ­φων στο Νοσο­κο­μείο που μας εξυ­πη­ρε­τούν.

Οι ίδιοι οι πρό­σφυ­γες και μετα­νά­στες πώς είναι μαζί σας; Είναι συνερ­γά­σι­μοι; Σας λένε τι έχουν;

Νομίζω, ότι έχοντας επαφή και με τους προη­γού­με­νους –με όσους πέρασαν δηλαδή από εδώ και έφυγαν- γνω­ρί­ζουν πως εδώ υπάρχει ένας χώρος φιλό­ξε­νος όπου μπορούν να ζητή­σουν αυτά που θέλουν. Άλλωστε έχουμε μετα­φρα­στή που είναι Σύρος και μας βοηθάει αλλά και πολλοί μιλούν αγγλικά και επο­μέ­νως μπορούν να επι­κοι­νω­νή­σουν μαζί μας. Πάντως δια­βε­βαιώνω τους Ροδίτες συμπο­λί­τες μας, ότι μέχρι σήμερα δεν υπάρχει απο­λύ­τως καμία ανη­συ­χία από ιατρι­κής άποψης. Επίσης να σημειώ­σουμε πως έχουμε κάνει όλους τους απα­ραί­τη­τους εμβο­λια­σμούς και στα παιδιά των προ­σφύ­γων, τα οποία μας έστειλε το ΚΕΕΛΠΝΟ.

Κλεί­νο­ντας, τι θα λέγατε κύριε Καρα­γιάννη γι’ αυτή την ‘απο­στολή ανθρωπιάς’ στην οποία λαμ­βά­νετε μέρος μαζί με όλους τους εθε­λο­ντές στην Ρόδο;

Αυτός που έχει δώσει τα πάντα σε αυτή την προ­σπά­θεια εδώ και 18 μήνες, είναι ο Ντίνος Μαντι­κός ο οποίος… δεν ξέρω. Αυτός ο άνθρω­πος είναι μάλλον προι­κι­σμέ­νος με άλλες ιδιαι­τε­ρό­τη­τες, με άλλα χαρί­σματα σε ό,τι κάνει. Προ­σπα­θεί 24 ώρες το 24ωρο και πράγ­ματι μπορεί να αντι­με­τω­πί­σει τα πάντα, να ελέγξει τις κατα­στά­σεις και να κρα­τή­σει τα ηνία της τερά­στιας αυτής προ­σπά­θειας.