Νέα κυβέρνηση χωρίς εκλογές (και ΝΔ);

Η απόρ­ριψη της εκδοχής προ­σφυ­γής σε εκλογές (ανα­με­νό­μενη), όπως και η δια­κί­νηση του σενα­ρίου περί δημο­ψη­φί­σμα­τος προς το παρόν φαί­νε­ται ότι «καίνε» και τα δύο ενδε­χό­μενα. Στο μεν πρώτο, η κυβέρ­νηση πέραν των δηλώ­σεων των στε­λε­χών της, είναι ξεκά­θαρο ότι φοβάται την κατα­κρή­μνισή της σε ποσοστά πολύ χαμηλά και δύσκολα δια­χει­ρί­σιμα, στο δε δεύτερο είναι εξαι­ρε­τικά αμφί­βολο αν θα κατορ­θώ­σει να νομι­μο­ποι­ή­σει πολι­τικά μία τέτοια απόφαση, έπειτα από όλα όσα έχουν προη­γη­θεί και την πιρου­έτα της μετά το δημο­ψή­φι­σμα του 2015.

Υπό αυτές τις συν­θή­κες και με το Μέγαρο Μαξίμου να έχει πλέον ένα θερμό μέτωπο ανοιχτό με την ΝΔ, στην πολι­τική πιάτσα επι­ση­μαί­νε­ται η ανοχή που έχει αρχίσει να επι­δει­κνύει το ΠΑΣΟΚ – Δημο­κρα­τική Συμπα­ρά­ταξη της Φώφης Γεν­νη­ματά (ψηφί­ζο­ντας πχ την παρο­χο­λο­γία της κυβέρ­νη­σης), καθώς και το διαρκές αίτημα του Β. Λεβέντη για σχη­μα­τι­σμό κυβέρ­νη­σης εθνικής ενό­τη­τας.

Οι κοι­νο­βου­λευ­τι­κές ομάδες και των δύο αθροί­ζο­νται σε 16+8 έδρες, οι οποίες μαζί με τις 144 του ΣΥΡΙΖΑ θα δια­μόρ­φω­ναν μία πλειο­ψη­φία ευρύ­τερη από την σημε­ρινή των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ακόμη και ο Π Καμ­μέ­νος για κάποιον λόγο απο­χω­ρούσε από την κυβέρ­νηση – κάτι που πάντως αυτήν την στιγμή δεν είναι ορατό.

Σε ό,τι αφορά το ΠΑΣΟΚ, το στοι­χείο της προ­σέγ­γι­σης με τον ΣΥΡΙΖΑ απο­τε­λεί και αφορμή τριβών μεταξύ Φώφης Γεν­νη­ματά και Βαγγέλη Βενι­ζέ­λου, ο οποίος «βλέπει» κυβέρ­νηση εθνικής ενό­τη­τας μόνο έπειτα από εκλογές και περι­λαμ­βά­νει σε αυτό και την ΝΔ, κάτι που η κυρία Γεν­νη­ματά απορ­ρί­πτει.

Το σενάριο – το οποίο ούτως ή άλλως αυτήν την στιγμή δεν αφορά την ΝΔ, η οποία το απιρ­ρί­πτει ούτως ή άλλως – δια­κι­νεί­ται αρκετά από επεν­δυ­τι­κούς και επι­χει­ρη­μα­τι­κούς κύκλους εντός και εκτός Ελλάδος, αν και με τα σημε­ρινά δεδο­μένα και σύμφωνα με όσους γνω­ρί­ζουν, είναι μάλλον απίθανο για διά­φο­ρους λόγους.

Πρώτος μεταξύ αυτών, είναι ότι οποισ­δή­ποτε και αν εμφα­νι­ζό­ταν δια­τε­θει­μέ­νος να συνερ­γα­στεί με τον κ. Τσίπρα, θα έθετε όρους που ο σημε­ρι­νός Πρω­θυ­πουρ­γός δύσκολα θα απο­δε­χό­ταν. Οπως για παρά­δειγμα το να μην ειναι ο ίδιος επι­κε­φα­λής της κυβέρ­νη­σης, ή το να μην συμ­με­τέ­χουν σε αυτήν συγκε­κρι­μένα πρόσωπα, όπως π.χ. ο Ν. Παππάς.

Επι­πλέον, οι συμε­τέ­χο­ντες θα διεκ­δι­κού­σαν νευ­ραλ­γικά υπουρ­γεία, τα οποία δύσκολα θα «παρέ­διδε» ο κ. Τσίπρας.

Και επίσης, το ενδε­χό­μενο μίας κυβέρ­νη­σης συνερ­γα­σίας με άλλους εταί­ρους, δύσκολα θα το απο­δε­χό­ταν η ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ – αν και αυτό το εμπόδιο ίσως και να είναι το χαμη­λό­τερο, δεδο­μέ­νου ότι έχουν ήδη απο­δε­χθεί και συμπο­ρευ­θεί με τους ΑΝΕΛ…

Οι επό­με­νες εβδο­μα­δες και οι εξε­λί­ξεις στο πεδίο της αξιο­λό­γη­σης και της ψήφισης νέων μέτρων για μετά το 2018, σε συν­δυα­σμό με την τροπή που θα πάρουν τα εθνικά θέματα ανα­μέ­νε­ται πως θα δείξουν αν το σενάριο της ανα­συν­θε­σης του κυβερ­νη­τι­κού συνα­σπι­σμού είναι πιθανό.

Παρά ταύτα, οι ανα­τρο­πές που θα μπο­ρού­σαν να αλλά­ξουν τους όρπυς του παχνι­διού δεν απο­κλεί­ο­νται. Και πάντως η κρι­σι­μό­τερη παρά­με­τρος φαι­νε­ται πως είναι η ένταση της επι­θυ­μίας του κ. Τσίπρα να παρα­μεί­νει στην κυβέρ­νηση και το αν αυτή θα υπε­ρι­σχύ­σει οποιασ­δή­ποτε άλλης εναλ­λα­κτι­κής.

Άγγελος Κωβαίος-  reporter.gr