Βάζουν «τάξη» στα φορολογικά αφήνοντας χιλιάδες ανέλεγκτες υποθέσεις να παραγραφούν;

Με πρό­φα­ση τα «λι­μνά­ζο­ντα νερά» ετών στις φο­ρο­λο­γι­κές υπη­ρε­σί­ες, χι­λιά­δες ανέ­λεγ­κτες φο­ρο­λο­γι­κές υπο­θέ­σεις δε­κα­ε­τιών οδεύ­ουν προς πα­ρα­γρα­φή. Αυτό του­λά­χι­στον προ­κύ­πτει από την «πρό­θε­ση» που φέ­ρε­ται να έχει το υπουρ­γείο Οι­κο­νο­μι­κών, κα­τό­πιν εγκλή­σε­ων των δα­νει­στών, να μην δώσει νέα πα­ρά­τα­ση για τον έλεγ­χό τους, ώστε να ρί­ξουν οι φο­ρο­λο­γι­κές αρχές, όπως λέ­γε­ται, το βάρος τους σε υπο­θέ­σεις που μπο­ρούν να απο­δώ­σουν χρή­μα­τα στα δη­μό­σια τα­μεία.

Εγκύ­κλιος από την ΓΓΔΕ… για την τιμή των όπλων

• Πα­ρα­γρα­φή απαί­τη­σης είναι το χρο­νι­κό διά­στη­μα μετά τη συ­μπλή­ρω­ση του οποί­ου ο δα­νει­στής δεν δύ­να­ται να επι­διώ­ξει την εί­σπρα­ξη αυτής και ο οφει­λέ­της έχει δι­καί­ω­μα να αρ­νη­θεί την πα­ρο­χή. Ο,τι κα­τα­βλή­θη­κε όμως χωρίς γνώση της πα­ρα­γρα­φής δεν ανα­ζη­τεί­ται. Εάν πα­ρέλ­θει άπρα­κτος ο χρό­νος πα­ρα­γρα­φής, πα­ρα­λύ­ει το ενα­γώ­γι­μο της αξί­ω­σης, πα­ρα­μέ­νει όμως φυ­σι­κή ή ατε­λής ενοχή.
• Ανα­στο­λή πα­ρα­γρα­φής είναι ο μη υπο­λο­γι­σμός στον χρόνο της πα­ρα­γρα­φής ορι­σμέ­νου χρο­νι­κού δια­στή­μα­τος κατά το οποίο διαρ­κεί ο λόγος της ανα­στο­λής. Η πα­ρα­γρα­φή συ­νε­χί­ζε­ται μετά την παύση της ανα­στο­λής.
• Δια­κο­πή πα­ρα­γρα­φής είναι η μα­ταί­ω­ση του χρό­νου της πα­ρα­γρα­φής που δια­νύ­θη­κε πριν λάβει χώρα ο λόγος της δια­κο­πής. Από την πε­ρά­τω­ση της δια­κο­πής αρ­χί­ζει νέος χρό­νος πα­ρα­γρα­φής.

1. Ο χρό­νος πα­ρα­γρα­φής των χρεών που εμπί­πτουν στο πεδίο εφαρ­μο­γής των δια­τά­ξε­ων των Ν. 321/1969, Ν.2362/1995 και Ν. 4270/2014 αρ­χί­ζει από τη λήξη του οι­κο­νο­μι­κού έτους, εντός του οποί­ου βε­βαιώ­θη­καν εν στενή εν­νοία και κα­τέ­στη­σαν λη­ξι­πρό­θε­σμα.
2. Ο χρό­νος πα­ρα­γρα­φής των φόρων και λοι­πών εσό­δων του Δη­μο­σί­ου που εμπί­πτουν στο πεδίο εφαρ­μο­γής του Ν. 4174/2013, των οποί­ων ο εκτε­λε­στός τί­τλος απο­κτή­θη­κε από 1-1-2014, αρ­χί­ζει από τη λήξη του έτους, εντός του οποί­ου απο­κτή­θη­κε ο νό­μι­μος τί­τλος εκτέ­λε­σης.

1. Σε πε­ντα­ε­τή πα­ρα­γρα­φή υπό­κει­νται: i. Κάθε χρέος προς το Δη­μό­σιο, εφ’ όσον δεν ορί­ζε­ται δια­φο­ρε­τι­κά από το ανω­τέ­ρω Ν.Δ., που αρ­χί­ζει από τη λήξη του οι­κο­νο­μι­κού έτους εντός του οποί­ου βε­βαιώ­θη­κε στο Δη­μό­σιο Τα­μείο με τη στενή έν­νοια. Εάν η βε­βαί­ω­ση έγινε πριν το χρέος κα­τα­στεί λη­ξι­πρό­θε­σμο, με­ρι­κά ή ολικά, η πα­ρα­γρα­φή αρ­χί­ζει από τη λήξη του οι­κο­νο­μι­κού έτους κατά το οποίο το χρέος κα­τέ­στη λη­ξι­πρό­θε­σμο και για το ποσό αυτό. ii. Χρέη προς το Δη­μό­σιο προ­ερ­χό­με­να από απαι­τή­σεις που πε­ρι­ήλ­θαν σ’ αυτό από οποιον­δή­πο­τε λόγο, οι οποί­ες δεν έχουν πα­ρα­γρα­φεί στο πρό­σω­πο του δι­καιο­πα­ρό­χου μέχρι τη με­τα­βί­βα­σή των στο Δη­μό­σιο. iii. Χρέη από πρό­στι­μα, χρη­μα­τι­κές ποι­νές και συ­να­φή δι­κα­στι­κά έξοδα και τέλη.
2. Σε δε­κα­ε­τή πα­ρα­γρα­φή υπό­κει­νται: i. Χρέη προς το Δη­μό­σιο από πα­ρα­κρα­τη­θέ­ντες ή για λο­γα­ρια­σμό του Δη­μο­σί­ου ει­σπρα­χθέ­ντες φό­ρους, τέλη και δι­καιώ­μα­τα. ii. Χρέη προς το Δη­μό­σιο από ει­σα­γω­γι­κούς δα­σμούς και τέλη εν γένει ει­σπρατ­τό­με­να στα Τε­λω­νεία, η οποία αρ­χί­ζει από την λήξη του οι­κο­νο­μι­κού έτους εντός του οποί­ου γεν­νή­θη­κε η προς εί­σπρα­ξη αυτών απαί­τη­ση του Δη­μο­σί­ου. Ως χρό­νος γέ­νε­σης της αξί­ω­σης προς εί­σπρα­ξη ει­σα­γω­γι­κών δα­σμών και λοι­πών τελών εμπο­ρευ­μά­των υπό απο­τα­μί­ευ­ση, λο­γί­ζε­ται για την πα­ρα­γρα­φή, η επο­μέ­νη της λήξης της σύμ­φω­να με τους τε­λω­νεια­κούς νό­μους ορι­ζό­με­νης προ­θε­σμί­ας απο­τα­μί­ευ­σης, σε πε­ρί­πτω­ση δε διε­νέρ­γειας ως προς αυτήν ελέγ­χου των απο­θη­κών, η ημέρα της σύ­ντα­ξης έκ­θε­σης περί δια­πί­στω­σης ελ­λείμ­μα­τος.
3. Σε ει­κο­σα­ε­τή πα­ρα­γρα­φή υπό­κει­νται: Χρέη προς το Δη­μό­σιο που προ­έρ­χο­νται από: i. τε­λε­σί­δι­κες δι­κα­στι­κές απο­φά­σεις, πλην χρεών από πρό­στι­μα, χρη­μα­τι­κές ποι­νές και συ­να­φή δι­κα­στι­κά έξοδα και τέλη, ii. άπι­στη δια­χεί­ρι­ση, iii. συμ­βά­σεις και δια­τά­ξεις τε­λευ­ταί­ας βου­λή­σε­ως, πε­ρι­λαμ­βα­νό­με­νων και των πε­ριο­δι­κών πα­ρο­χών και iv. κα­τα­λο­γι­σμούς που επι­βλή­θη­καν από οποια­δή­πο­τε κατά νόμο αρ­μό­δια Αρχή.

1. Σε τριε­τή πα­ρα­γρα­φή υπό­κει­νται: Οι απαι­τή­σεις του Δη­μο­σί­ου από δα­σμούς, φό­ρους, τέλη και λοιπά δι­καιώ­μα­τα που ει­σπράτ­το­νται από τα Τε­λω­νεία, εφ’ όσον δεν έχουν βε­βαιω­θεί τα­μεια­κά ή βε­βαιώ­θη­καν ελ­λι­πώς, η οποία αρ­χί­ζει από την ημε­ρο­μη­νία κατά την οποία κα­τέ­στη απαι­τη­τή η οφει­λή.
2. Σε πε­ντα­ε­τή πα­ρα­γρα­φή υπό­κει­ται: Χρη­μα­τι­κή απαί­τη­ση του Δη­μο­σί­ου μαζί με τα πρό­στι­μα, τους τό­κους και τις προ­σαυ­ξή­σεις που έχουν βε­βαιω­θεί, εφό­σον δεν ορί­ζε­ται δια­φο­ρε­τι­κά στον ίδιο νόμο ή σε άλλη ει­δι­κή διά­τα­ξη που ρυθ­μί­ζει προ­θε­σμία πα­ρα­γρα­φής απαι­τή­σε­ων του Δη­μο­σί­ου. Η προ­θε­σμία πα­ρα­γρα­φής αρ­χί­ζει από τη λήξη του οι­κο­νο­μι­κού έτους εντός του οποί­ου βε­βαιώ­θη­κε με την στενή έν­νοια η απαί­τη­ση και κα­τέ­στη αυτή λη­ξι­πρό­θε­σμη.
3. Σε δε­κα­ε­τή πα­ρα­γρα­φή υπό­κει­νται: i. Απαι­τή­σεις του Δη­μο­σί­ου από δα­σμούς, φό­ρους, τέλη και λοιπά δι­καιώ­μα­τα που βε­βαιώ­θη­καν στα τε­λω­νεία, η οποία αρ­χί­ζει από τη λήξη του οι­κο­νο­μι­κού έτους εντός του οποί­ου βε­βαιώ­θη­καν κατά τις ει­δι­κό­τε­ρες δια­τά­ξεις της τε­λω­νεια­κής νο­μο­θε­σί­ας. Ως χρό­νος γέ­νε­σης αξί­ω­σης για εί­σπρα­ξη δα­σμών ,φόρων, τελών και λοι­πών δι­καιω­μά­των επί εμπο­ρευ­μά­των που βρί­σκο­νται υπό τε­λω­νεια­κή πα­ρα­κο­λού­θη­ση την οποία επι­βάλ­λει η προ­σω­ρι­νή ενα­πό­θε­ση των εμπο­ρευ­μά­των αυτών ή η υπα­γω­γή τους σε τε­λω­νεια­κό κα­θε­στώς, το οποίο συ­νε­πά­γε­ται τε­λω­νεια­κή πα­ρα­κο­λού­θη­ση, θε­ω­ρεί­ται για την πα­ρα­γρα­φή το χρο­νι­κό ση­μείο κατά το οποίο πραγ­μα­το­ποιεί­ται η δια­φυ­γή του εμπο­ρεύ­μα­τος από την τε­λω­νεια­κή πα­ρα­κο­λού­θη­ση και όπου αυτό δεν είναι δυ­να­τόν να προσ­διο­ρι­στεί, το χρο­νι­κό ση­μείο δια­πί­στω­σης της δια­φυ­γής. ii. Απαι­τή­σεις του Δη­μο­σί­ου ως εγ­γυ­η­τή που υπο­κα­τα­στά­θη­κε πλή­ρως στα δι­καιώ­μα­τα του δα­νει­στή ή πι­στω­τή κατά του οφει­λέ­τη, κατά του εγ­γυ­η­τή και κατά των λοι­πών συ­νυ­πό­χρε­ων, οι οποί­ες βε­βαιώ­νο­νται με τη στενή έν­νοια από 1/1/1996 στις Δη­μό­σιες Οι­κο­νο­μι­κές Υπη­ρε­σί­ες.