ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Ο εκλεγμένος Πρόεδρος Τραμπ και οι ελληνικές υποθέσεις

news room 3 λεπτά ανάγνωση
Τραμπ

Όταν πριν από οκτώ χρόνια, ο Μπαράκ Ομπάμα εκλέ­χθηκε 44ος Πρό­ε­δρος των Ηνω­μέ­νων Πολι­τειών, ένα κύμα ενθου­σια­σμού κατέ­κλυσε το ελλη­νικό κοινό, θεω­ρώ­ντας αυθαί­ρετα ότι μία νέα και ήπια προ­σέγ­γιση της εξω­τε­ρι­κής πολι­τι­κής θα έχει θετικές συνέ­πειες για τις ελλη­νι­κές υπο­θέ­σεις. Τότε δεν είχε ξεσπά­σει ακόμα η οικο­νο­μική κρίση κι έτσι τα προ­βλή­ματα περιο­ρί­ζο­νταν στις τουρ­κι­κές προ­κλή­σεις στο Αιγαίο, το Κυπριακό και το Μακε­δο­νικό. Η λήξη της «πικρής» εμπει­ρίας της Προ­ε­δρίας Μπους καλ­λιέρ­γησε μεγάλες προσ­δο­κίες, αντί­στοι­χες με εκείνες της νίκης του Κάρτερ επί του Φορντ το 1976.

Ωστόσο, όπως ο Κάρτερ έτσι και ο Ομπάμα έδειξε εμπρά­κτως ότι η αμε­ρι­κα­νική εξω­τε­ρική πολι­τική υπη­ρε­τεί το εθνικό συμ­φέ­ρον και χαρα­κτη­ρί­ζε­ται από συνέ­χεια ανε­ξαρ­τή­τως προ­σώ­πων και κομ­μά­των. Το ίδιο συμ­βαί­νει και τώρα. Μπορεί οι εκλογές του 2016 να ήταν «ιδιαί­τε­ρες» ή «πρω­το­φα­νείς» λόγω της άκρως υψηλής πολι­τι­κής έντασης, ωστόσο στα εξω­τε­ρικά δεν ανα­μέ­νο­νται σπου­δαίες αλλαγές.

Ο νικητής Τραμπ έχει εκφρά­σει μια εσω­στρεφή διάθεση που σχε­τί­ζε­ται με την υπα­να­χώ­ρηση από οικο­νο­μι­κές συμ­φω­νίες όπως ο TPP. Παράλ­ληλα, έχει δηλώσει ότι ευνοεί την ομα­λο­ποί­ηση των σχέσεων με τη Ρωσία την οποία βλέπει ως σημα­ντικό παρά­γο­ντα για την ειρή­νευση στη Συρία, δια­φω­νεί όμως με την ένταξη της Κίνας στον Διεθνή Οργα­νι­σμό Εμπο­ρίου, διότι έτσι αντα­γω­νί­ζε­ται τις θέσεις εργα­σίας στην Αμερική. Ως προς το Ιράκ, έχει χαρα­κτη­ρί­σει λάθος την αμε­ρι­κα­νική εμπλοκή, διότι απο­στα­θε­ρο­ποί­ησε την ευρύ­τερη περιοχή.

Παρά τα όσα γρά­φτη­καν την τελευ­ταία περίοδο, ο Τραμπ δεν απέχει πολύ από τις καθιε­ρω­μέ­νες τάσεις ούτε με την προ­σέγ­γιση του Ομπάμα. Ως προς την Ελλάδα -η οποία δεν βρι­σκό­ταν στην ατζέντα κανενός υποψηφίου- έχει πει ότι η ένταξη στην Ευρω­ζώνη ήταν λάθος και το Ευρώ είναι ένα νόμισμα που δεν επι­τρέ­πει στη χώρα να εξέλθει ταχύ­τερα από την κρίση. Πρό­κει­ται για μια άποψη απο­δε­κτή από πολλούς οικο­νο­μο­λό­γους και τρα­πε­ζί­τες, όπως για παρά­δειγμα ο Πανα­γιώ­της Γεν­νη­μα­τάς, επί­τι­μος Αντι­πρό­ε­δρος της Ευρω­παϊ­κής Τρά­πε­ζας Επεν­δύ­σεων. Ο Γεν­νη­μα­τάς ήταν επι­φυ­λα­κτι­κός για το Ευρώ από τα τέλη της δεκα­ε­τίας του 1990 και σήμερα πιστεύει ότι η Ελλάδα έχει εμπλα­κεί στον φαύλο κύκλο των υφε­σια­κών μέτρων επειδή δεν δια­θέ­τει τα νομι­σμα­τικά εργα­λεία που θα βοη­θή­σουν να επέλ­θουν πλε­ο­νά­σματα χωρίς υφε­σιακά μέτρα.

Πέραν του Ευρώ, ο Τραμπ πιστεύει ότι η Ελλάδα είναι ένα «γερ­μα­νικό» πρό­βλημα το οποίο δεν πρέπει να απα­σχο­λεί την Αμερική. Ωστόσο, έχει εκφρά­σει ανη­συ­χίες για τις οικο­νο­μι­κές συνέ­πειες των προ­γραμ­μά­των του Ομπάμα, οι οποίες πρέπει να ανα­χαι­τι­στούν «για να μην γίνει η Αμερική… Ελλάδα.»

Στα υπό­λοιπα θέματα οι Έλληνες δεν πρέπει να είναι αισιό­δο­ξοι για περισ­σό­τερη βοήθεια από τον Ατλα­ντικό. Η Τουρκία ήταν και παρα­μέ­νει ο πιο σημα­ντι­κός σύμ­μα­χος των ΗΠΑ, που παρέχει σημα­ντική βοήθεια τόσο στο Ιράκ όσο και στο Αφγα­νι­στάν. Στην Κύπρο, η λύση του προ­βλή­μα­τος έχει περάσει εδώ και χρόνια στην ευθύνη της ΕΕ με την πάγια πρω­το­βου­λία του ΟΗΕ. Εφόσον όμως ο τουρ­κι­κός παρά­γο­ντας έχει την αμε­ρι­κα­νική υπο­στή­ριξη, οποια­δή­ποτε λύση προ­τα­θεί δεν θα απο­μα­κρύ­νε­ται ουσια­στι­κώς από το πνεύμα του σχεδίου Ανάν, που νομι­μο­ποιούσε την εισβολή και τις εθνικές εκκα­θα­ρί­σεις του 1974.

Τέλος, ως προς το Μακε­δο­νικό, οι ΗΠΑ δεν ενδια­φέ­ρο­νται για τις ελλη­νι­κές ανη­συ­χίες ούτε για τον ανα­θε­ω­ρη­τι­σμό των Σλα­βο­μα­κε­δό­νων. Το ζήτημα θεω­ρεί­ται επα­γω­γικό και σε μια τόσο ρευστή παγκό­σμια κατά­σταση ούτε ο Τραμπ, ούτε κανείς άλλος Πρό­ε­δρος δεν θα ξόδευε πολι­τικό κεφά­λαιο για μία συμ­βο­λι­κού τύπου διαμάχη, εκτός εάν είχε κάτι πολύ σημα­ντικό να κερ­δί­σει.

Συμπε­ρα­σμα­τικά, η επόμενη ημέρα θα έχει μεγάλο ενδια­φέ­ρον επειδή ένας πλού­σιος επι­χει­ρη­μα­τίας εξελέγη Πρό­ε­δρος των ΗΠΑ κι ανα­μέ­νε­ται να φέρει σύντομα αλλαγές, του­λά­χι­στον στο ύφος της άσκησης πολι­τι­κής. Οι Έλληνες όμως δεν δικαιο­λο­γού­νται πια να ανα­ζη­τούν από μηχανής θεούς, αλλά οφεί­λουν οι ίδιοι να ενωθούν και να ανα­ζη­τή­σουν το κοινό τους μέλλον, όπως ακριβώς θα κάνουν αργά ή γρήγορα και οι Αμε­ρι­κα­νοί υπό τον Πρόεδρο Τραμπ, ακόμη κι εκείνοι που δεν τον ψήφισαν.

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.