Η «μαμά Σοφία» παραδίδει μαθήματα αγάπης, ανθρωπιάς και εθελοντισμού!

Περι­γράψτε μου, το πρό­γραμμα μιας τυπικής ημέρας της εβδο­μά­δας σας.

Ξυπνάω στις 7 το πρωί και ξεκινάω την διανομή με το κολα­τσιό των παιδιών για στο σχολείο. Στη συνέ­χεια κάνω τις ετοι­μα­σίες για την διανομή του μεση­με­ρια­νού φαγητού σε οικο­γέ­νειες της Ρόδου, το από­γευμα θα ανοίξω για τρεις ώρες το μαγαζί μου στο Φαλη­ράκι, όπου κυρίως γίνο­νται ανταλ­λα­γές. Βέβαια έρχεται πολύς κόσμος και μου αφήνει πολλά πράγ­ματα για να μοι­ρά­σουμε σε οικο­γέ­νειες που έχουν ανάγκη. Στην συνέ­χεια θα περάσω από κατα­στή­ματα να πάρω όσα τρόφιμα περίσ­σε­ψαν και μετά από τα ξενο­δο­χεία για να πάρω το φαγητό που περίσ­σεψε, το οποίο θα δια­νείμω στις οικο­γέ­νειες την επόμενη ημέρα. Η ημέρα μου τελειώ­νει περίπου στις 12 το βράδυ. Σχεδόν κάθε μέρα μοιράζω γλυκά σε οικο­γέ­νειες αλλά και σε κρα­τού­με­νους. Εχουμε δίπλα μας κατα­στή­ματα, για­τρούς, ξενο­δό­χους, που μας βοηθούν και μας στη­ρί­ζουν. Είμαστε ελεύ­θε­ροι εθε­λο­ντές, έτσι ονο­μα­ζό­μα­στε, δεν έχουμε κάνει επίσημη ομάδα διότι θέλουμε, ό,τι κάνουμε να το κάνουμε από την καρδιά μας.

Μας περι­γρά­φετε ένα εξου­θε­νω­τικό πρό­γραμμα.

Πολλές φορές, πίνω έναν καφέ το πρωί και ξεχνάω όλη μέρα να φάω. Το μεση­μέρι, που έχω λίγο κενό, ανάμεσα στη διανομή του φαγητού και πριν ανοίξω το κατά­στημά μου, πηγαίνω σε κατα­στή­ματα, κυρίως σε σούπερ μάρκετ και τους τα ζητάω τα πράγ­ματα που έχουν για επι­στροφή. Ας πούμε, μια σπα­σμένη συσκευα­σία απορ­ρυ­πα­ντι­κού εγώ θα την πάρω, θα την βάλω σε σακου­λά­κια και θα την μοιράσω σε οικο­γέ­νειες.

 Στη Ρόδο της ευη­με­ρίας κ. Σοφία, υπάρ­χουν οικο­γέ­νειες που έχουν ανάγκη και ένα σακου­λάκι σκόνη απορ­ρυ­πα­ντι­κού…

Ναι, δυστυ­χώς. Αν γυρί­σετε μετά τα μεσά­νυ­χτα μια βόλτα σε γει­το­νιές θα βρείτε πολλούς ανθρώ­πους να ψάχνουν φαγητό σε κάδους. Πολλές φορές, γυρνάω σε γει­το­νιές γι’ αυτό το λόγο. Για να πω στους ανθρώ­πους αυτούς, ότι δεν χρειά­ζε­ται να ψάχνουν στα σκου­πί­δια για φαγητό, ότι μπο­ρούμε να τους βοη­θή­σουμε. Εχω βρει αρκε­τούς ανθρώ­πους και είμαι πολύ χαρού­μενη που πλέον δεν τρώνε από τα σκου­πί­δια και μπο­ρούμε να τους δίνουμε κάθε μέρα φαγητό. Εχω άνθρωπο 85 χρονών ο οποίος μένει σε σπίτι, χωρίς ρεύμα και χωρίς νερό εδώ και έναν χρόνο. Του παίρνω κεράκια για να έχει φως και μπου­κά­λια νερού, εκτός από το φαγητό. Κάθε μέρα μου λέει ευχα­ρι­στώ και δεν παρα­πο­νιέ­ται ποτέ. Υπάρ­χουν πολλοί ασθε­νείς που χρειά­ζο­νται τη βοήθειά μας, δεν έχουν ούτε για τα φάρμακά τους. Υπάρ­χουν πολλοί που ντρέ­πο­νται να πουν ότι δεν έχουν… Είναι οικο­γε­νειάρ­χες που μέχρι πρό­τι­νος είχαν τα πάντα και ξαφνικά, έμειναν χωρίς δουλειά και άλλαξε η ζωή τους. Υπάρ­χουν άνθρω­ποι απελ­πι­σμέ­νοι. Ανεργοι που δεν έχουν να θρέψουν τις οικο­γέ­νειές τους, μητέρες που δεν έχουν να δώσουν γάλα στα παιδιά τους…

Τι να σας λέω, τρα­γι­κές ιστο­ρίες και η κάθε μια ξεχω­ρι­στή. Οι εθε­λο­ντές μου κι εγώ, έχουμε ανα­λά­βει ο καθένας μια οικο­γέ­νεια, μιλάμε μαζί τους, ανα­πτύσ­σουμε ανθρώ­πινη επαφή. Είναι κι αυτό σημα­ντική βοήθεια, για έναν απελ­πι­σμένο άνθρωπο να ξέρει ότι δεν είναι μόνος. Εχω βοη­θή­σει οικο­γέ­νειες, οι οποίες τώρα που στά­θη­καν στα πόδια τους, έγιναν εθε­λο­ντές.

Γίνεται μια αλυσίδα αγάπης δηλαδή…

Μια αλυσίδα αγάπης, ναι. Ο κόσμος αντι­λαμ­βά­νε­ται ότι βοη­θώ­ντας τον συνάν­θρωπό σου παίρ­νεις μεγάλη χαρά.

Εχετε ανθρώ­πους δίπλα σας που σας στη­ρί­ζουν;

Ο κάθε εθε­λο­ντής μου πηγαί­νει στα μαγαζιά της γει­το­νιάς του και ζητά ό,τι μένει να μην κατα­λή­γει στα σκου­πί­δια αλλά να μας καλούν στο τηλέ­φωνο και να πηγαί­νουμε να τα παίρ­νουμε εμείς. Οποτε βρίσκω ελεύ­θερο χρόνο πηγαίνω σε γει­το­νιές, ενη­με­ρώνω τα κατα­στή­ματα για την προ­σπά­θειά μας και σιγά σιγά όλο και περισ­σό­τε­ροι άνθρω­ποι μπαί­νουν στον εθε­λο­ντι­σμό. Μέχρι και σε αίθου­σες που γίνο­νται κοι­νω­νι­κές εκδη­λώ­σεις έχω πάει και όποτε τελειώ­νουν, 4-5 η ώρα το πρωί, με παίρ­νουν τηλέ­φωνο, πάω παίρνω τα φαγητά και πρωί πρωί ξεκινώ τη διανομή στα σπίτια. Πάω σε ταβέρ­νες, σε ψητο­πω­λεία απ΄όπου με πάρουν τηλέ­φωνο. Βοηθάει ο κόσμος και τους ευχα­ρι­στώ όλους. Στη­ρί­ζουμε κάθε μέρα 35 οικο­γέ­νειες, και οι εθε­λο­ντές μου, τα εθε­λο­ντά­κια μου όπως τα αποκαλώ, αυξά­νο­νται.  Μόνη μου, δεν θα μπο­ρούσα να γυρίσω όλη τη Ρόδο. Θέλω ιδιαι­τέ­ρως να ευχα­ρι­στήσω τους φούρ­νους Απολ­λω­νιά­τισ­σες, Αρχαγ­γε­λί­τισσα, Φούρνος Παστί­δας, Φούρνος της Γει­το­νιάς, τα ξενο­δο­χεία Atlantica του κ. Ν. Νικο­λα­ΐδη και την κ. Μαίρη από το Adrea Mare, τα ζαχα­ρο­πλα­στεία Βανίλια Σοκο­λάτα, Σαβοϊ­δά­κης, Γλυ­κο­ε­πι­λο­γές Αφάντου, Μικρο­γεύ­ματα Γρη­γό­ρης, την Αφρο Εμπορία Λαχα­νι­κών, την ΒΑΠ Κουγιός, την βιο­μη­χα­νία Απλώς, το εργο­στά­σιο του κ. Κομνη­νού, τον Ιβίσκο, τα σούπερ μάρκετ Ι. Πάππου και Πανα­γιω­τάς, τα ιχθυο­πω­λεία Θαλ­λα­σι­νός Κήπος και Λύρας, τους για­τρούς Σταύρο Φλάγκο, Ειρήνη Παπα­νι­κήτα, Μαρτίνο Κανελ­λάκη, Σάββα Καρα­γιάννη, χάρις στην βοήθεια των οποίων δεν θα τα είχαμε κατα­φέ­ρει. Επίσης ιδιαί­τερα ευχα­ρι­στώ τον κ. Κλάους που μένει στα Αφάντου και που ήρθε εδώ κι έναν χρόνο στη Ρόδο, από την Γερ­μα­νία μόνο και μόνο για βοη­θή­σει εθε­λο­ντικά τον κόσμο και είναι από τους πιο ενερ­γούς εθε­λο­ντές μου και την φίλη μου Πίριο Στεφανή, από την Φιν­λαν­δία που είναι πάντα δίπλα μου. Οι Φιν­λαν­δοί που δια­μέ­νουν στην Ρόδο μας έχουν στη­ρί­ξει πάρα πολύ. Αν ξέχασα κάποιον ας με συγ­χω­ρέ­σει.

Ένα άτυπο δίκτυο εθε­λο­ντών απλώ­νε­ται σε όλη τη Ρόδο, χάρις στην αγάπη σας για τους ανθρώ­πους.

Πολλοί με ρωτάνε γιατί δεν κάνουμε μια οργα­νω­μένη ομάδα. Δεν θέλω να γίνο­νται εγγρα­φές με χρήματα, δεν παίρ­νουμε χρήματα εμείς. Δεν θέλω να δώσω επίσημο χαρα­κτήρα σε αυτή την προ­σπά­θεια, θέλω να δώσω ανθρώ­πινη διά­σταση, να βοηθάει ο καθένας όσο μπορεί και όπως μπορεί. Πολλές φορές με καλούν να με βρα­βεύ­σουν, αρνού­μαι ευγε­νικά. Δεν με ενδια­φέ­ρουν οι φωτο­γρα­φίες, τα βραβεία και οι επι­ση­μό­τη­τες. Εμένα το βραβείο μου είναι το χαμό­γελο των παιδιών, ειδικά όταν με απο­κα­λούν «Μαμά Σοφία». Τα αισθά­νο­μαι πραγ­μα­τικά, δικά μου παιδιά. Η χαρά που παίρνει ένα παιδί όταν του δίνεις κάτι που του λείπει, για μένα είναι το καλύ­τερο δώρο.

Πόσα χρόνια ασχο­λεί­στε με τον εθε­λο­ντι­σμό;

Από μικρή, έτσι είχα μάθει από την μητέρα μου. Ζύμωνε ψωμί, έφτια­χνε κου­λου­ρά­κια και δίναμε σε όλη την γει­το­νιά, πολλές φορές δεν έμενε τίποτα για το σπίτι μας! Μεγα­λώ­νο­ντας, όταν πήγα σχολείο, και έβλεπα ότι σε κάποιο παιδάκι έλειπε ας πούμε ένα μολυ­βάκι, άφηνα το δικό μου στο θρανίο του όταν σχο­λού­σαμε, για να το βρει το πρωί…

Είναι τρόπος ζωής ο εθε­λο­ντι­σμός για εσάς.

Νομίζω πως ναι. Όταν παλαιό­τερα έμενα στην Αθήνα, τότε που οι άστεγοι δεν ήταν τόσο πολλοί εκεί, πήγαινα και τους ψώνιζα σάντουιτς, χυμούς, ζεστό καφέ. Πήγαινα στα συσ­σί­τια μαγεί­ρευα όποτε είχα ρεπό από την δουλειά μου. Όταν ήρθα στη Ρόδο, το 1990, συνέ­χισα κι εδώ. Τότε όμως οι ανάγκες δεν ήταν τόσο μεγάλες, τώρα τα πράγ­ματα έχουν δυσκο­λέ­ψει… Χρεια­ζό­μα­στε περισ­σό­τε­ρους εθε­λο­ντές. Ο καθένας μπορεί να γίνει εθε­λο­ντής με τον τρόπο του, πλη­σιά­ζο­ντας έναν συνάν­θρωπό μας που τον βλέ­πουμε να ψάχνει στα σκου­πί­δια, στη λαϊκή αγορά, σε super markets, σε κάδους και να του προ­σφέ­ρουμε τη βοήθειά μας. Είναι λυπηρό να υπάρ­χουν συνάν­θρω­ποί μας που τρώνε μέσα από τα σκου­πί­δια, ας μην αφή­σουμε να συνε­χι­στεί. Επίσης να μην πετάμε στα σκου­πί­δια πράγ­ματα που μπορεί να χρειά­ζε­ται κάποιος άλλος συμπο­λί­της μας, όπως είναι καρό­τσια ή κρε­βα­τά­κια βρεφών, ή έπιπλα. Κάποιος τα έχει ανάγκη αυτά.  Ολοι στις γει­το­νιές σας μπο­ρείτε να βοη­θή­σετε.

Μας δίνετε ελπίδα κ. Σοφία, ότι υπάρχει ακόμα ανθρω­πιά σε εποχές δύσκο­λες…

Μπορώ να σας πω ότι οι άνθρω­ποι δένο­νται περισ­σό­τερο τώρα. Η κρίση τους δένει. Σας είπα και πριν, είδα ανθρώ­πους που βοήθησα να είναι σήμερα οι καλύ­τε­ροι εθε­λο­ντές.

Τα «εθε­λο­ντά­κια» σας τι ηλικίας είναι;

Εχω εθε­λο­ντή 9 ετών! Ένα αγοράκι. Κι έχω κι ένα κορι­τσάκι στην ίδια ηλικία περίπου. Μαζεύ­ουν ό,τι δεν χρειά­ζο­νται και λένε της μαμάς τους να με πάρει τηλέ­φωνο για να περάσω να πάρω τα πραγ­μα­τά­κια που μάζεψαν, να τα δώσω σε άλλα παι­δά­κια που τα έχουν ανάγκη. Αυτό με κάνει πολύ χαρού­μενη. Αυτά τα παιδιά είναι οι μελ­λο­ντι­κοί εθε­λο­ντές. Όταν κάποια στιγμή εγώ δεν θα μπορώ πια και οι μεγα­λύ­τε­ρης ηλικίας εθε­λο­ντές απο­συρ­θούν, αυτά τα παιδιά θα είναι η συνέ­χειά μας.

Πρό­σφατα ξεκί­νησε η νέα σχολική περί­ο­δος αλλά δυστυ­χώς, φέτος περισ­σό­τερο από κάθε άλλη χρονιά, πολλοί γονείς δεν έχουν την δυνα­τό­τητα να παρέ­χουν στα παιδιά τους, ούτε καν τα απα­ραί­τητα.

Μπορούν οι γονείς που πηγαί­νουν τα παιδιά τους στο σχολείο και πέφτει στην αντί­ληψή τους ότι κάποιο άλλο παιδάκι δεν έχει τσάντα ή δυσκο­λεύ­ε­ται να φέρει στο σχολείο αυτά που γράφουν οι λίστες, να δώσουν στους δασκά­λους και στους διευ­θυ­ντές το τηλέ­φωνό μας και να τα βοη­θή­σουμε εμείς. Όμως και οι ίδιοι μπορούν να βοη­θή­σουν, δίνο­ντας σχολικά είδη των παιδιών τους που πλέον δεν χρη­σι­μο­ποιούν. Να μην πετάνε τίποτα. Φέτος μαζέ­ψαμε περίπου 100 τσάντες, κασε­τί­νες, τετρά­δια… Συγκε­ντρώ­νουμε και βοη­θη­τικά βιβλία που είναι πανά­κριβα. Στο Second Hand στο Φαλη­ράκι, έχουμε πολλά βοη­θη­τικά βιβλία. Μπορεί όποιος θέλει να φέρει τα παλιά του και να τα ανταλ­λά­ξει με φετινά βοη­θή­ματα. Ακόμα κι ένα μολύβι ξυσμένο, που είναι μισό, να μας το φέρει, θα χρεια­στεί σε ένα παιδάκι που δεν έχει να γράψει.

Υπάρ­χουν παιδιά, που έχουν ανάγκη το μισό μολύβι;

Υπάρ­χουν παιδιά που δεν έχουν τίποτα από όσα άλλα παιδιά θεωρούν δεδο­μένα. Υπήρχε παιδί που δεν πήγαινε στο σχολείο επειδή δεν είχε παπού­τσια να φορέσει. Επι­κοι­νώ­νησα με την μητέρα του, μου είπε το νούμερο του παιδιού και της πήγαμε παπου­τσά­κια και τώρα το παιδί πάει σχολείο. Υπάρ­χουν παιδιά που δεν πηγαί­νουν στο σχολείο γιατί αισθά­νο­νται μειο­νε­κτικά, επειδή οι γονείς τους δεν έχουν την δυνα­τό­τητα να αγο­ρά­σουν όλα τα πράγ­ματα της λίστας. Επι­κοι­νω­νούν μαζί μας οι γονείς ή ευαι­σθη­το­ποι­η­μέ­νοι εκπαι­δευ­τι­κοί και πάμε εμείς και καλύ­πτουμε ό,τι λείπει από την λίστα. Ας βοη­θή­σουμε όλοι να μην μείνει παρα­πο­νε­μένο κανένα παιδάκι φέτος.

Εμπόδια σε αυτήν σας την προ­σπά­θεια έχετε συνα­ντή­σει;

Υπάρ­χουν άνθρω­ποι που, επειδή οι ίδιοι κάθο­νται σε μια καρέκλα όλη μέρα και βλέπουν τηλε­ό­ραση, είναι καχύ­πο­πτοι. Θεωρούν ότι το κάνω αυτό γιατί μπορεί να έχω κέρδος, δεν μπορούν να κατα­λά­βουν την έννοια του εθε­λο­ντι­σμού. Στην αρχή στε­νο­χω­ριό­μουν, αλλά πλέον δεν με αγγί­ζουν αυτές οι κακίες. Ας συνε­χί­σουν να κάθο­νται σπίτι τους κι ας μας αφήσουν εμάς να βοηθάμε όσους έχουν την ανάγκη μας. Ξέρετε, υπάρχει κάποιος στον καταυ­λι­σμό των προ­σφύ­γων τον οποίον επι­σκέ­πτο­μαι, που δεν του αρέσει όταν τα παιδιά με φωνά­ζουν «μαμά Σοφία» και είπε στα παιδιά να με φωνά­ζουν «μαμά crazy (τρελή)». Πραγ­μα­τικά είμαι τρελή για να δίνω και να εισπράττω αγάπη και δεν με νοιάζει αν τα παιδιά με φωνά­ζουν «μαμά crazy». Δεν έχω κανένα κέρδος, κι αν μπορούν ας κάνουν κι αυτοί αυτό που κάνω, να γεμίσει αγάπη η ψυχή τους και να φύγει η κακία από μέσα τους.

• Πώς μπορεί κάποιος να γίνει μέλος της μεγάλης οικο­γέ­νειας των εθε­λο­ντών;

Χρεια­ζό­μα­στε τους εθε­λο­ντές της γει­το­νιάς, να συγκε­ντρώ­νουν πράγ­ματα από τα κατα­στή­ματα και να τα παίρ­νουν σε ανθρώ­πους που έχουν ανάγκη για να νιώσουν την χαρά που παίρ­νουμε κι εμείς. Κι όσοι δεν μπορούν, ας ενη­με­ρώ­νουν να περνάμε εμείς να τα παίρ­νουμε.

Όσοι χρειά­ζο­νται βοήθεια ή θέλουν να στη­ρί­ξουν την προ­σπά­θεια της κ. Σοφίας Μανιά μπορούν να επι­κοι­νω­νή­σουν  μαζί της στο τηλ. 6948460375