Ιδιοκτήτες

Μα και βέβαια τα σκου­πί­δια έχουν ιδιο­κτή­τες και οι Δήμοι απορ­ριμ­μα­το­φόρα για να μετα­φέ­ρουν τα σκου­πί­δια εκεί που πρέπει, φρο­ντί­ζο­ντας να μην τα αφήνουν να ξεχει­λί­ζουν οι κάδοι.

Οι παλιοί κανα­πέ­δες, τα στρώ­ματα ή οι παλιές κου­ζί­νες που βρί­σκο­νται δίπλα σε κάδους (και όχι μόνον) φυσικά και έχουν ιδιο­κτή­τες, όπως έχουν ( ή θα έπρεπε να έχουν) υπη­ρε­σίες και φορτηγά για να μετα­φέ­ρουν αυτά τα ογκώδη αντι­κεί­μενα, αφού προη­γου­μέ­νως οι ιδιο­κτή­τες τους έχουν επι­κοι­νω­νή­σει με την αρμόδια υπη­ρε­σία του Δήμου. Υπάρχει τέτοια υπη­ρε­σία; Και εάν υπάρχει λει­τουρ­γεί; Δηλαδή σηκώνει κάποιος το τηλέ­φωνο ; Μπαίνει στον κόπο να ενη­με­ρώ­νει από ποιο δρόμο, ποια γει­το­νιά θα περάσει να παρα­λά­βει ογκώδη αντι­κεί­μενα από τους ιδιο­κτή­τες τους, καθη­με­ρινά, μια φορά την εβδο­μάδα , έστω μια φορά τον μήνα, ή χαλούν όλο το χαρτί σε δελτία τύπου προ­κει­μέ­νου να μας ενη­με­ρώ­σουν για τον αγώνα δρόμου να προ­λά­βουν 4-5 αγια­σμούς και τις φιέστες;

Και όχι βέβαια, δεν είναι δουλειά του κ. απορ­ριμ­μα­το­φο­ρέα να μετα­φέ­ρει ογκώδη αντι­κεί­μενα, γιατί το απορ­ριμ­μα­το­φόρο δεν ενδεί­κνυ­ται. Αλλά είναι δουλειά του κ. απορ­ριμ­μα­το­φο­ρέα να ειδο­ποι­ή­σει τους άλλους αρμο­δί­ους με τα κατάλ­ληλα οχήματα που λέγο­νται φορτηγά. Πάντως δουλειά του ιδιο­κτήτη του στρώ­μα­τος, δεν είναι να πλη­ρώ­σει φορ­τη­γάκι και ν’ αρχίσει να ψάχνει που είναι η χωμα­τερή προ­κει­μέ­νου να το πετάξει. Με αυτή την λογική, επειδή οι Δήμοι δεν έχουν χρήματα (ας πρό­σε­χαν, αλλά είναι άλλο κεφά­λαιο αυτό πολύ μεγάλο) θα εγκα­λού­νται σε λίγο οι πολίτες, γιατί δεν βάζουν ρεφενέ ένα απορρ­ριμ­μα­το­φόρο στη γει­το­νιά τους, να μαζεύει τασκου­πί­δια.

Σαφώς η δια­χεί­ριση των σκου­πι­διών μας,  αντι­κα­το­πτρί­ζουν το επίπεδο μιας κοι­νω­νίας, του  πολι­τι­σμού της, της παι­δείας της. Είναι καθαρά θέμα πολι­τι­σμού. Τρόπου ζωής.  Και στην κορυφή αυτής της δια­χεί­ρι­σης, βρί­σκε­ται η Πολι­τεία. Η οποία πολι­τεία δεν είναι και το καλύ­τερο παρά­δειγμα. Δεν έχει το όμοιό της στην αντι­με­τώ­πιση του προ­βλή­μα­τος των σκου­πι­διών. Τρανή από­δειξη τα χαρά­τσια που πλη­ρώ­νουμε όλοι μας από τις «καμπά­νες» της ΕΕ.

Ναι, είναι αλήθεια πως για πολλούς, η χώρα τελειώ­νει εκεί που τελειώ­νει η αυλή του σπιτιού τους ή η πόρτα του δια­με­ρί­σμα­τός τους. Από κει κι έξω φωτιά και μπούρ­μπερη. Αν μάλιστα τα σκου­πί­δια πάνε στην αυλή του γείτονα, ακόμα καλύ­τερα. Όμως, ακόμη και οι ανε­πί­δε­κτοι μαθή­σεως, δεν θα τολ­μού­σαν -ή θα ήταν ελάχιστοι- εάν έβλεπαν την πόλη τους να λάμπει. Οι κάδοι άδειοι, τα πάρκα καθα­ρι­σμένα και φρο­ντι­σμένα, οι παι­δι­κές χαρές ασφα­λείς, το φορτηγό του Δήμου θα έφτανε αμέσως να πάρει την παλιά οικο­σκευή και ουκ εστίν αριθμός απλών και καθη­με­ρι­νών που κάνουν οι επι­φορ­τι­σμέ­νοι με την καθα­ριό­τητα μιας πόλης,  όχι μόνον γιατί είναι αρμό­διοι γι’ αυτό, αλλά γιατί πρώτοι αυτοί θα έπρεπε να ποιούν πολι­τι­σμό και παρα­δειγ­μα­τι­σμό.

Όλα τα υπό­λοιπα είναι να’ χουμε να λέμε. Είναι εύκολη υπόθεση και πονηρή η απονομή συλ­λο­γι­κής ευθύνης. Ετσι,  χάνει κανείς μέσα στο πλήθος τους πραγ­μα­τι­κούς υπεύ­θυ­νους. Αυτούς, που θα έπρεπε να έχει θεσμο­θε­τη­θεί να πλη­ρώ­νουν από την προ­σω­πική τους περιου­σία τα χαρά­τσια από το Ευρω­παϊκό Δικα­στή­ριο για την ΜΗ δια­χεί­ριση των σκου­πι­διών. Οσο αυτά τα χαρά­τσια τα πλη­ρώ­νουμε εμείς μέσα από τον προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό με φόρους, αυτοί δεν θα δίνουν δεκάρα.