Τη στιγμή που οι αλλοδαποί τουρίστες εκθειάζουν τα νησιά μας, ελληνικό portal ενημέρωσης καθυβρίζει τη Ρόδο, τη Σύμη και τη Νίσυρο

Γράφει

ο Νεκτά­ριος Καλο­γή­ρου

Η  Έμιλυ και ο Λοβ είναι ένα νεαρό ζευγάρι από τη Σουηδία, 21 και 23 ετών αντί­στοιχα και μόλις πριν από τρεις ημέρες απο­φά­σι­σαν εδώ στη Ρόδο να ενώσουν τις ζωές τους. Η πρόταση γάμου έγινε στο Μαντράκι, στην κολώνα με το εμβλη­μα­τικό ελαφάκι του νησιού. Στο ίδιο σημείο, πριν από 24 χρόνια, ακριβώς την ίδια ημε­ρο­μη­νία, ο πατέρας της Εμιλυ, ζητούσε σε γάμο τη μητέρα της.

Δυο ιστο­ρίες με την ίδια αφε­τη­ρία, τη Ρόδο, που πολλές φορές τους τελευ­ταί­ους μήνες βρέθηκε στο στό­χα­στρο αρκετών «αλε­ξι­πτω­τι­στών», που πέρασαν από το νησί μόνο για λίγες ημέρες και επέ­στρε­ψαν στα κέντρα τους, όπου έγραψαν λίβε­λους γεμά­τους όξος και χολή. Αυτοί, οι μόνιμα ανι­κα­νο­ποί­η­τοι, που αρέ­σκο­νται στο να γράφουν αράδες γεμάτες ειρω­νεία, δεν μπορούν να λεκιά­σουν με τη λάσπη τους την πραγ­μα­τι­κό­τητα του νησιού· Η Ρόδος είναι η πρω­τεύ­ουσα του Ανα­το­λι­κού Αιγαίου, η πρι­γκί­πισσα, η ναυαρ­χίδα, είναι το δια­μά­ντι του του­ρι­στι­κού προ­ϊ­ό­ντος όλης της χώρας και αυτά τα χαρα­κτη­ρι­στικά έχουν μείνει αναλ­λοί­ωτα στη μνήμη των γονέων των δυο παιδιών. Η Εμιλυ Γκόμπελ δήλωσε προς τη «δημο­κρα­τική» ότι οι γονείς της λατρεύ­ουν τη Ρόδο και στο σπίτι τους υπάρ­χουν δεκάδες ανα­μνη­στικά από το νησί. «Το ίδιο θέλω να κάνουμε και με το δικό μας σπιτικό» λέει η ίδια και τονίζει «ο μήνας του μέλιτος θα γίνει στο νησί και μαζί με τους Ροδίτες φίλους μας που αγαπάμε τόσο πολύ». Στο ίδιο πνεύμα και ο μέλλων σύζυγός της, Λοβ Έρρικ­σον απο­κά­λυψε ότι «όταν έμαθα ότι η πρόταση γάμου των γονέων της Έμιλυ έγινε στη Ρόδο, τότε ζήτησα λεπτο­μέ­ρειες για τις ημε­ρο­μη­νίες και τις τοπο­θε­σίες έτσι ώστε να κάνω ακριβώς το ίδιο. Είχε μεγάλη σημασία για μένα, αλλά και για τη μέλ­λουσα σύζυγό μου, καθώς οι γονείς της είναι ένα εξαι­ρε­τικά αγα­πη­μένο ζευγάρι».

Πρέπει να σημειω­θεί ότι στα 21 της χρόνια η Εμιλυ έχει ήδη επι­σκε­φθεί αρκετές φορές το νησί και έχει σκοπό να κάνει ακόμα περισ­σό­τε­ρες επι­σκέ­ψεις. Ηρθε ως νεο­γέν­νητο, ως έφηβη με τις φίλες της, σύντομα ως παντρε­μένη γυναίκα, με μια ζωή που θα ανοί­γε­ται μπροστά της. Σε αυτό της το μέλλον, στο ευτυ­χι­σμένο, στο δύσκολο, στο απρό­σμενο, στο γεμάτο χαρές και λύπες, πάντα θα υπάρχει στη σκέψη της ένα μέρος στον κόσμο όπου όλα θα ξεχνιώ­νται. Αυτό το μέρος είναι η Ρόδος και θα είναι εκεί όχι ως ένας απλός τόπος παρα­θε­ρι­σμού, αλλά ως ένα άλλο σπίτι, φίλων, όπου πας μ’ ένα κουτί γλυκά στο χέρι και φεύγεις με μια ψυχή γεμάτη αισθή­ματα.

Ο λίβελος του klik.gr

Τη στιγμή που οι αλλο­δα­ποί επι­σκέ­πτες ομιλούν με ειλι­κρινή αγάπη και βαθιά συμπά­θεια για το νησί και τους κατοί­κους του, κάποιοι άλλοι, «Ελληνες»  θεωρούν ότι έμαθαν τέσσερα νησιά, μένο­ντας σε αυτά μόνο λίγες ημέρες. Το επαί­σχυ­ντο κείμενο που ακο­λου­θεί, δημο­σιεύ­τηκε πριν από τέσ­σε­ρις ημέρες στο klik.gr με τον τίτλο «Είμαι ο μόνος υπεύ­θυ­νος για το άθλιο του­ρι­στικό προϊόν που προ­σέ­φερε φέτος η Ελλάδα;».

Το ρεπορ­τάζ, που είναι δημο­σιευ­μένο σε σελίδα του klik.gr, έχει ως ακο­λού­θως (συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων και των υστε­ρό­γρα­φων του συντά­κτη):

«Μετά από σύντομη περι­ή­γηση σε τέσσερα νησιά των Δωδε­κα­νή­σων αισθά­νο­μαι ότι είμαι ο μόνος υπαί­τιος για το άθλιο του­ρι­στικό προϊόν που πρό­σφερε φέτος η Ελλάδα στους επι­σκέ­πτες της. Προ­φα­νώς και δεν φταίνε ο ΣΕΤΕ, οι αρμό­διοι υπουρ­γοί δια­δο­χι­κών κυβερ­νή­σεων, οι επι­χει­ρη­μα­τίες, οι πρά­κτο­ρες, οι υπεύ­θυ­νοι επι­κοι­νω­νίας. Είναι φανερό ότι φταίω προ­σω­πικά που κανείς δεν έκοβε από­δειξη, κανείς δεν δεχόταν κάρτα, χρέωναν τρί­δι­πλα και πρό­σφε­ραν κάκι­στες υπη­ρε­σίες (ανέκ­δοτο το wifi και συνήθης τακτική οι παρα­ποι­η­μέ­νες φωτο­γρα­φίες εσω­τε­ρι­κών χώρων). Φταίω που οι ταλαί­πω­ροι του­ρί­στες στη Λίνδο και την παλιά πόλη της Ρόδου έτρεχαν αλλό­φρο­νες, κυνη­γη­μέ­νοι από κακά­σχημα κοράκια (φάτσες της νύχτας) που προ­σπα­θού­σαν να τους χώσουν έναν καφέ και μια μπύρα στο στόμα. Φταίω που η εικόνα των δύο αυτών περιο­χών παρέ­πε­μπε στην Ελλάδα του ’60, χωρίς την αγνό­τητα και την αθω­ό­τητα εκείνων των χρόνων.

Ένα τερά­στιο, πανά­θλιο Μονα­στη­ράκι της αδί­στα­κτης αρπα­χτής. Gyros, μου­σα­κάς και πολύ­χρωμα τσα­ρού­χια παντού! Προ­φα­νώς φταίω που η συνι­στώ­μενη από το Rough Guides ταβέρνα  στα Στεγνά πρό­σφερε μισο­ψη­μένα φαγητά (για να προ­λά­βει προ­φα­νώς να εξυ­πη­ρε­τή­σει όλα τα τρα­πέ­ζια), σαργό με πλα­στική πέτσα και τα χόρτα για επι­δόρ­πιο. Φταίω που οι ταξι­τζή­δες της Ρόδου είναι η χει­ρό­τερη μαφία επαγ­γελ­μα­τιών που έχω γνω­ρί­σει. Χυδαίοι, αγενείς, τσα­μπου­κά­δες με άποψη για το πού θα φας (“δηλαδή όσοι τρώνε στην Παλιά Πόλη είναι ηλίθιοι και μόνο εσύ είσαι έξυπνος που πας να φας αλλού;”) ή για το πόση ώρα θα σου δια­θέ­σουν για να κατε­βά­σεις τις βαλί­τσες σου.

Φταίω που η Σύμη είναι ένα τερά­στιο πλατό Τούρ­κι­κου σήριαλ γεμάτο κότερα με γλίτσες που συνο­δεύ­ο­νται από πλη­θω­ρικά μανεκέν. Φταίω που ο Συμια­κός επι­χει­ρη­μα­τίας φτύνει στον δρόμο βλέ­πο­ντας τον Έλληνα του­ρί­στα. Φυσικά προ­τι­μάει τον Τούρκο που θα πλη­ρώ­σει χαλαρά τον παρα­φου­σκω­μένο λογα­ρια­σμό και θα ξεπλύ­νει άφθονο χρήμα στις ντόπιες γκαλερί. Φταίω που φημι­σμένη ταβέρνα του νησιού, σερ­βί­ρει κατε­ψυγ­μένα θαλασ­σινά ισχυ­ρι­ζό­με­νος ότι “τα δικά του είναι καλύ­τερα από τα φρέσκα” (εκείνος ο έρμος ο αστε­ρί­σκος που ακριβώς ήταν κρυμ­μέ­νος στον κατά­λογο;) και έχει “φρέσκα” ψάρια εισα­γω­γής (στο γνωστό “κουτί”, αν είσαι τυχερός βέβαια). Φταίω που έκλεισα τραπέζι μπροστά στο μόλο,  4 ημέρες πριν και όταν πήγα ο μάγκας της νύχτας μου είπε “μια χαρά είναι το τραπέζι που σου δίνω, άμα σου αρέσει” και έχει και τον μπράβο έτοιμο “να σε πετάξει στη θάλασσα” αν απο­φα­σί­σεις να καλέ­σεις την αστυ­νο­μία. Πάντως σίγουρα δεν φταίω για τις κατσα­ρί­δες μεγέ­θους ιστιο­πλοϊ­κού που έκαναν ανε­μπό­δι­στες τη βόλτα τους στον Γυαλό.

Φταίω που η Νίσυρος είναι τόσο ερα­σι­τε­χνικά παρε­ΐ­στικη ώστε για να φας στον Τρια­ντά­φυλλο πρέπει να είμαι ή παρέα από τσαχ­πί­νικα γκο­με­νά­κια ή φιλα­ράκι του (οι beautiful people μετράνε διπλά). Άσε που και εδώ τα χόρτα και οι σαλάτες έρχο­νται αντί γλυκού. Φταίω που οι ντόπιοι ουδόλως ενο­χλού­νται που τα Εξαρ­χειώ­τικα πλήθη βολεύ­ο­νται με ένα ντάκο και μια μπύρα για όλη την ημέρα στο ίδιο τραπέζι. Και μάλλον δεν είναι τυχαίο ότι το καλύ­τερο φαγητό το έκανα σε ανε­πι­τή­δευτα εστια­τό­ρια ξένων, σχεδόν παντού (χωρίς να αδικώ την “Αργώ” στο Χαράκι, τον “Captain” στους Πάλλους και τον “Μαυρίκο” με την εξαί­ρεση των άθλιων σερ­βι­τό­ρων – άλλο παράγ­γελ­νες, άλλο έτρωγες και συνήθως χωριστά από το ταίρι σου). Και το μόνο που πραγ­μα­τικά με χαρο­ποί­ησε ήταν οι ανε­ξά­ντλη­τες φυσικές ομορ­φιές. Δυστυ­χώς οι τόποι που γνώρισα ήταν χωρίς ανθρώ­πι­νες ψυχές.

Η Ελλάδα βρί­σκε­ται σε βαθιά παρακμή. Το του­ρι­στικό προϊόν της είναι σάπιο. Παντού ισχύει ο νόμος του βολέ­μα­τος, της θεσμι­κής αδια­φο­ρίας, της επι­χει­ρη­μα­τι­κής αλη­τείας και της αρπα­χτής. Επειδή λοιπόν μια χαζο­χα­ρού­μενη παρά­σταση στην Επί­δαυρο και ένα προ­σω­πικό situationist event στη Νίσυρο δεν σώζουν την παρτίδα, μάλλον ήρθε η ώρα να αντι­δρά­σετε… Όχι; Κρίμα…

Υστε­ρό­γραφα:

1. Παρα­καλώ μη ξανα­κούσω το παρα­μι­κρό για τις εξα­θλιω­μέ­νες εσχα­τιές της Ελλάδας, τις ειδικές νησιω­τι­κές πολι­τι­κές, μειώ­σεις φόρων κλπ. Αρκετά κορόιδο νοιώθω…

2. Παρέ­λειψα την Κω. Περιο­ρί­ζο­μαι στο `70ies look

3. To ό,τι όσα Ισλα­μικά μνημεία συνά­ντησα ήταν σε άθλια κατά­σταση το θεωρώ σύμ­πτωση. Όπως και αρκετά σημα­ντικά (Ιταλικά) αρχι­τε­κτο­νή­ματα στην Κω και στη Ρόδο».

Το ρεπορ­τάζ είναι δημο­σιευ­μένο στο ακό­λουθο link: http://www.klik.gr/gr/el/brain-storm/eimai-o-monos-upaitios-athlio-touristiko-proion-pou-prosfere-fetos-i-ellada-/