Ζητείται σύγχρονη εκεχειρία

Πίσω από την λάμψη,  η εγκλη­μα­τι­κό­τητα στις φτω­χο­γει­το­νιές που χτυπάει κόκκινο κι  ένοπλες συμ­μο­ρίες ναρ­κω­τι­κών.  Ενδει­κτική είναι η εικόνα που μετα­φέ­ρει ο αντα­πο­κρι­τής του Reuters. Μέρα μεση­μέρι κοντά στον κεντρικό δρόμο , κοντά στην πιο ανα­πτυγ­μένη και ειρη­νική παρα­γκού­πολη του Ρίο γινόταν ανοιχτά εμπόριο κοκα­ΐ­νης και μαρι­χουά­νας. Ένας ένστο­λος αστυ­νο­μι­κός βρι­σκό­ταν μόλις 150 μέτρα μακριά αλλά δεν έκανε τίποτα. «Αν δεν αγο­ρά­σεις τότε προχώρα» είπε ένας από τους νεαρούς της συμ­μο­ρίας στον δημο­σιο­γράφο. Είναι δυνατόν  να πιστέ­ψει κανείς πως η έναρξη των Ολυ­μπια­κών αγώνων στο Ρίο, θα εκπέμ­ψει παγκο­σμίως μηνύ­ματα υπέρ ενός κόσμου με ειρήνη  χωρίς πολέ­μους και βία;  Οπου η ειρήνη και βία στην εποχή μας δεν μπορεί να είναι-και δεν είναι- μόνο  η απουσία του πολέμου. Οι άνθρω­ποι που πεθαί­νουν κάθε χρόνο από την πείνα είναι πολύ περισ­σό­τε­ροι από τους νεκρούς των κάθε λογής πολέμων. Ούτε μπορεί να νοηθεί ειρήνη χωρίς δημο­κρα­τία και σεβασμό στα ανθρώ­πινα δικαιώ­ματα. Ένας άδικος νόμος είναι ο ίδιος ένα είδος βίας έλεγε ο Γκάντι. «Η φονι­κό­τερη μορφή βίας είναι η φτώχεια» υπο­στή­ριζε ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ . Η ιδέα της Ολυ­μπια­κής Εκε­χει­ρίας (ή ιερή εκε­χει­ρία) είναι συνυ­φα­σμένη με τους Ολυ­μπια­κούς Αγώνες στην αρχαία εποχή. Από την έβδομη μέρα πριν από την έναρξη των Ολυ­μπια­κών Αγώνων μέχρι την έβδομη μέρα μετά το πέρας τους, οι πόλεμοι στα­μα­τού­σαν έτσι ώστε οι αθλητές, απαλ­λαγ­μέ­νοι από στρα­τιω­τι­κές υπο­χρε­ώ­σεις, να μπορούν να ταξι­δέ­ψουν για να συμ­με­τά­σχουν στους Αγώνες. Τι είδους σύγ­χρονη εκε­χει­ρία μπορεί να υπάρξει στον κόσμο μας ; Το σίγουρο είναι ότι χρόνια τώρα η ιδέα και το μήνυμα των Ολυ­μπια­κών αγώνων  ευτε­λί­ζε­ται ανάμεσα σε πακτω­λούς χρη­μά­των, φαρα­ω­νικά έργα,  δια­φθορά, ντό­πινγκ. Οι σύγ­χρο­νοι ολυ­μπια­κοί αγώνες  μπορούν να απο­τυ­πω­θούν σε μια πρόταση από την είδηση πως ο Πελέ περι­μέ­νει έγκριση από τους χορη­γούς του για να ανάψει την Ολυ­μπιακή Φλόγα…