4, 2,1

Όχι, δεν τον λες άμωμο, αλλά δεν θα μπο­ρούσα να μην συμ­φω­νήσω μέχρι κεραίας με τον κ. Πατούλη . Γιατί εάν κάποιος άλωσε εντελώς  την τοπική αυτο­διοί­κηση  βάζο­ντας σε κάθε γραφείο , σε κάθε της υπη­ρε­σία, σε κάθε της φορέα κι από ένα κομ­μα­τό­σκυλο,  ήταν η παντο­κρα­το­ρία του ΠΑΣΟΚ.

Βέβαια, δεν έκαναν τίποτε  οι Πατού­λη­δες επ’ αυτού, μάλλον βολεύ­τη­καν. Είδαμε πως μοί­ρα­ζαν το κράτος –λάφυρο επί κρίσεως  και συγκυ­βέρ­νη­σης. Από την πρώτη ημέρα σχη­μα­τι­σμού της συγκυ­βέρ­νη­σης Σαμαρά-Βενιζέλου και Κουβέλη τον Ιούνιο του 2012 ξεκί­νησε το πάρτι με το βόλεμα των «δικών τους παιδιών», όχι πλέον ως προ­σω­πική «εξυ­πη­ρέ­τηση», αλλά στο πλαίσιο ενός τερά­στιου μηχα­νι­σμού εντός του πελα­τεια­κού κράτους με επι­στη­μο­νι­κές μεθό­δους κατα­νο­μής των θέσεων. Το περί­φημο 4,2,1.  Η κρατική μηχανή ευτε­λί­ζε­ται σε… βασι­λό­πιτα και δια­νέ­με­ται με έναν ανε­πα­νά­λη­πτο πελα­τειακό μηχα­νι­σμό.

Αλλά όχι  να μιλούν και οι Ραγκού­ση­δες  , οι έχοντες  master  στην κομ­μα­το­κρα­τία.

«Ο κ. Ραγκού­σης αντί να μιλά για φαύλους και ‘μαυρογυαλούρους’ αιρε­τούς της αυτο­διοί­κη­σης, καλό θα ήταν να κάνει την αυτο­κρι­τική του» ,  «να απο­λο­γη­θεί καταρ­χήν για το ρόλο και τις ευθύνες του στην κατάρ­ρευση της χώρας, γιατί φαί­νε­ται ότι ξεχνά πως υπήρξε κορυ­φαίο πολι­τικό στέ­λε­χος σε ένα φαύλο και κομ­μα­το­κρα­τού­μενο πολι­τικό σύστημα, που στήριζε όλα τα προη­γού­μενα χρόνια την ύπαρξη του στον εξω­τε­ρικό δανει­σμό της χώρας και τις πελα­τεια­κές σχέσεις». Και κατα­λή­γει ο κ. Πατού­λης : «η αυτο­διοί­κηση δεν χρειά­ζε­ται άλλους Ραγκού­ση­δες, γιατί τους πλη­ρώ­σαμε και τους πλη­ρώ­νουμε ακόμη πολύ ακριβά».

Εδώ θα μπο­ρού­σαμε να πούμε κατόπιν τούτων, ότι η τοπική αυτο­διοί­κηση δεν χρειά­ζε­ται ούτε Ραγκού­ση­δες με master, ούτε όμως και Πατού­λη­δες που ακόμη και μέσα στην κρίση ευαγ­γε­λι­ζό­με­νοι μεταρ­ρυθ­μί­σεις άφηναν αυτή τη γάγ­γραινα να δου­λεύει.

Πρα­κτική που επα­να­λαμ­βά­νε­ται όσο η «λογική» Πολύ­δωρα («ώρα να βολευ­τούν και τα δικά μας παιδιά») προ­ω­θεί­ται από κομ­μα­τικά δίκτυα.

Η πραγ­μα­τι­κό­τητα αυτή ας προ­βλη­μα­τί­σει πρώ­ι­μους και όψιμους οπαδούς των μεταρ­ρυθ­μί­σεων. Είναι σαφές ότι δεν νοείται μεταρ­ρύθ­μιση που δεν θίγει τον πυρήνα του πελα­τεια­κού κράτους. Είναι του­λά­χι­στον άδικο αν όχι εγκλη­μα­τικό να οδη­γεί­ται σήμερα ένας ολό­κλη­ρος λαός στην εξα­θλί­ωση, με το επι­χεί­ρημα της σωτη­ρίας της χώρας, από αυτούς τους ίδιους που τόσα χρόνια συντη­ρού­σαν και ανέ­χο­νταν αυτό το δια­βρω­μένο σύστημα.

Η λύτρωση για την χώρα, αισθά­νο­μαι ότι θα προ­κύ­ψει από την αφαί­ρεση των πολι­τι­κών ιδιο­κα­τα­σκευών που θεωρούν ότι δεν τους αξίζει η κατά­ποση μερικών κιλών εξα­φα­νι­ζόλ. Τόσα μαγαζιά έκλει­σαν και κλεί­νουν εξαι­τίας σας. Κλείστε και τα δικά σας,  για καλό θα είναι.