Πέθανε ο σπουδαίος “δάσκαλος” Δημήτρης Μαρωνίτης

Πέθανε ο Δημή­τρης Μαρω­νί­της, φιλό­λο­γος, μετα­φρα­στής αρχαίων συγ­γρα­φέων και δοκι­μιο­γρά­φος σε ηλικία 87 ετών.  Ο Δημή­τρης Μαρω­νί­της γεν­νή­θηκε και μεγά­λωσε στη Θεσ­σα­λο­νίκη. Περά­τωσε τις εγκύ­κλιες σπουδές του στο Πει­ρα­μα­τικό Σχολείο της Θεσ­σα­λο­νί­κης και συνέ­χισε σπου­δά­ζο­ντας στη Φιλο­σο­φική Σχολή του Αρι­στο­τε­λείου Πανε­πι­στη­μίου Θεσ­σα­λο­νί­κης. Συμπλή­ρωσε τις μετα­πτυ­χια­κές του σπουδές στη Δυτική Γερ­μα­νία με υπο­τρο­φία από το ίδρυμα “Humboldt Stiftung”, δίπλα στον γνωστό ελλη­νι­στή Βάλτερ Μαργκ (Walter Marg). Το διδα­κτο­ρικό του δίπλωμα το έλαβε το 1962 από το Αρι­στο­τέ­λειο Πανε­πι­στή­μιο όπου και δίδαξε Αρχαία Ελλη­νικά από το 1963 έως το 1968 ως εντε­ταλ­μέ­νος υφη­γη­τής (στη Φιλο­σο­φική Σχολή).

Κατά τη διάρ­κεια της επτα­ε­τίας η δράση του ενο­χλούσε το στρα­τιω­τικό καθε­στώς με απο­τέ­λε­σμα συχνά να φιλο­ξε­νεί­ται στα κρα­τη­τή­ρια της συμπρω­τεύ­ου­σας και της Αθήνας. Οι 8 μήνες του εγκλει­σμού του από τις αρχές του 73 μέχρι της γενική αμνή­στευση άφησαν το σημάδι τους στη Μαύρη γαλήνη, ένα κείμενο που γρά­φτηκε στο κελί, σε φθαρ­μέ­νες χαρ­το­πε­τσέ­τες, όταν κατά­φερε να βρει ένα μολύβι ο Δ.Ν.Μαρω­νί­της. Το κείμενο πρω­το­δη­μο­σιεύ­τηκε τον Οκτώ­βριο του 1973 στο 8ο και τελευ­ταίο τεύχος του περιο­δι­κού Η Συνέ­χεια, και πρό­σφατα, το 2007, στις εκδό­σεις Το Ροδακιό.

Μετά την χούντα επα­νέρ­χε­ται και παρα­μέ­νει καθη­γη­τής από 1975 έως το 1996. Επι­σκέ­πτης καθη­γη­τής σε πανε­πι­στή­μια της Γερ­μα­νίας, Αυστρίας και Κύπρου και των ΗΠΑ. Από το 1994 έως το 2001 πρό­ε­δρος και γενικός διευ­θυ­ντής του Κέντρου Ελλη­νι­κής Γλώσσας, που εδρεύει στη Θεσ­σα­λο­νίκη. Εφεξής συντο­νι­στής του προ­γράμ­μα­τος «Αρχαιο­γνω­σία και Αρχαιο­γλωσ­σία στη Μέση Εκπαί­δευση», που εκπο­νεί­ται στο πλαίσιο του Κέντρου Εκπαι­δευ­τι­κής Έρευνας. Εκτός όμως από Πανε­πι­στη­μια­κός δάσκα­λος ο Δ.Ν Μαρω­νί­της είναι ιδιαί­τερα γνωστός και σαν αρθρο­γρά­φος μιας και από το Φεβρουά­ριο του 1971 που δημο­σιεύ­τηκε στο ΒΗΜΑ το πρώτο του άρθρο με τίτλο «Σημείο ανα­φο­ράς» δεν στα­μά­τησε όλα αυτά τα χρόνια να δημο­σιεύει ανελ­λι­πώς άρθρα.

Έγραψε βιβλία, μονο­γρα­φίες, και άρθρα για τον Όμηρο, τον Ησίοδο, τον Σοφοκλή, τον Ηρόδοτο, τον Αλκαίο, τη Σαπφώ, που μετέ­φρασε. Κορυ­φαίο έργο του,  η μετά­φραση της “Οδύσ­σειας”. Συγ­χρό­νως μελέ­τησε και δημο­σί­ευσε δοκίμια για μεί­ζο­ντες νεο­έλ­λη­νες ποιητές και πεζο­γρά­φους, επι­μέ­νο­ντας στους εκπρο­σώ­πους της πρώτης μετα­πο­λε­μι­κής γενιάς.