To Σωματείο Ιδιωτικών Υπαλλήλων Ρόδου για τις εξελίξεις στον Μαρινόπουλο

Οι πρό­σφα­τες εξε­λί­ξεις στο Μα­ρι­νό­που­λο δεν πρέ­πει να εξε­τά­ζο­νται απο­κομ­μέ­να από τις γε­νι­κό­τε­ρες συν­θή­κες που επι­κρα­τούν στον κλάδο του εμπο­ρί­ου. Οι εξα­γο­ρές, οι συγ­χω­νεύ­σεις, τα κλει­σί­μα­τα των επι­χει­ρή­σε­ων είναι το απο­τέ­λε­σμα της με­γά­λης συ­γκέ­ντρω­σης και συ­γκε­ντρο­ποί­η­σης στον κλάδο, απο­τέ­λε­σμα ενός ισχυ­ρού αντα­γω­νι­σμού με­γά­λων επι­χει­ρη­μα­τι­κών ομί­λων, με θύ­μα­τά τους χι­λιά­δες ερ­γα­ζό­με­νους του κλά­δου, τους αυ­το­α­πα­σχο­λού­με­νους, μι­κρούς προ­μη­θευ­τές.

Την ιδία στιγ­μή που ο Μα­ρι­νό­που­λος επε­ξερ­γά­ζε­ται διά­φο­ρα σχέ­δια εξυ­γί­αν­σης-με­τα­βί­βα­σης ή πώ­λη­σης έχο­ντας σε ανα­μο­νή και αγω­νία τους χι­λιά­δες ερ­γα­ζό­με­νους, ο Βα­σι­λό­που­λος απο­λύ­ει πρω­το­πό­ρους συν­δι­κα­λι­στές που διεκ­δι­κούν τα δι­καιώ­μα­τά τους, τα LIDL προ­σπα­θούν να εκ­με­ταλ­λευ­τούν τις συ­γκυ­ρί­ες ώστε να απο­κτή­σουν με­γα­λύ­τε­ρα με­ρί­δια στην αγορά, με κα­μπά­νιες  που πα­ρου­σιά­ζουν τον ερ­γα­σια­κό με­σαί­ω­να που επι­κρα­τεί στα κα­τα­στή­μα­τα ως πα­ρά­δει­σο! Στα Practikerη ερ­γο­δο­σία προ­κα­λεί φέρ­νο­ντας πρό­τα­ση για συλ­λο­γι­κή σύμ­βα­ση, στα 586+2 ευρώ!

Οι ερ­γα­ζό­με­νοι στο Βε­ρό­που­λο μπρο­στά στις συμ­φω­νί­ες με τον Όμιλο Μετρό, δέ­χτη­καν τους προη­γού­με­νους μήνες σα­ρω­τι­κό χτύ­πη­μα στα δι­καιώ­μα­τά τους με μειώ­σεις μι­σθών ως και 35%, σε έναν χώρο που αρ­κε­τοί πλέον ερ­γά­ζο­νται ως ενοι­κια­ζό­με­νοι. Αντί­στοι­χα στον Κα­ρυ­πί­δη στη Βό­ρεια Ελ­λά­δα για τους 1400 ερ­γα­ζό­με­νους η κα­θυ­στέ­ρη­ση των δε­δου­λευ­μέ­νων φτά­νει τους 6 μήνες.

Πικρή εμπει­ρία υπάρ­χει από την Ατλά­ντικ των 160 κα­τα­στη­μά­των, που μόλις πριν 5 χρό­νια έκλει­σε! Λίγο πριν «σκά­σει» το κα­νό­νι και πε­τα­χτούν στο δρόμο 4.000 ερ­γα­ζό­με­νοι, η επί­θε­ση στα ερ­γα­σια­κά δι­καιώ­μα­τα είχε οξυν­θεί στο όνομα της πλά­της που πρέ­πει να βά­λουν όλοι για να σωθεί η εται­ρεία, ενώ τα δε­δου­λευ­μέ­να των ερ­γα­ζό­με­νων συσ­σω­ρεύ­ο­νταν, οι πλη­ρω­μές γί­νο­νταν με δω­ρο­ε­πι­τα­γές, η πο­λυ­ει­δι­κό­τη­τα ήταν ο κα­νό­νας.

Γι’ αυτό οι ερ­γα­ζό­με­νοι στο Μα­ρι­νό­που­λο δεν πρέ­πει να δε­χτούν, ει­δι­κά σε αυτές συν­θή­κες, καμία κα­θυ­στέ­ρη­ση στους μι­σθούς, στο επί­δο­μα αδεί­ας, να μη δέ­χο­νται τμη­μα­τι­κές κα­τα­βο­λές στη μι­σθο­δο­σία, να μην κά­νουν εκ­πτώ­σεις στα δι­καιώ­μα­τά τους.

Τε­λι­κά ποιοι κλεί­νουν τις επι­χει­ρή­σεις;

Στα­θε­ρά μέσω της ερ­γο­δο­σί­ας, πο­λι­τι­κών κομ­μά­των που υπε­ρα­σπί­ζο­νται το σύ­στη­μα της εκ­με­τάλ­λευ­σης, αλλά και στη­μέ­νων δη­μο­σιευ­μά­των, υπάρ­χουν έντο­νες φωνές που στο­χο­θε­τούν τις απαι­τή­σεις των ερ­γα­ζό­με­νων ως το βα­σι­κό λόγο που οι επι­χει­ρή­σεις κλεί­νουν. Αυτές οι φωνές δεν είναι ου­δέ­τε­ρες. Έχουν στόχο να τρο­μο­κρα­τή­σουν, να σπεί­ρουν την υπο­τα­γή, να τσα­κί­σουν τις διεκ­δι­κή­σεις στο όνομα της αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τας, να χτυ­πή­σουν τους αγώ­νες.

Ας δούμε την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα! Ηλε­κτρο­νι­κή, Ατλά­ντικ, Sprinter, Φωκάς, Κων­στα­ντα­κά­τος, raxevsky, ΝΕ­Ο­ΣΕΤ, Κο­ρα­σί­δης, Πα­πα­σω­τη­ρί­ου κ.α! Οι πα­ρα­πά­νω επι­χει­ρή­σεις δεν έκλει­σαν από τις μα­ξι­μα­λι­στι­κές διεκ­δι­κή­σεις ή τους αγώ­νες των ερ­γα­ζο­μέ­νων. Είναι η κρίση του συ­στή­μα­τος, οι ανά­γκες της κερ­δο­φο­ρί­ας, της επα­νε­πέν­δυ­σης κε­φα­λαί­ων σε κλά­δους και υπο­κλά­δους που η κερ­δο­φο­ρία είναι υψη­λό­τε­ρη, που «εξα­να­γκά­ζει» τους ερ­γο­δό­τες σε κλει­σί­μα­τα, συγ­χω­νεύ­σεις και εξα­γο­ρές.

Οι ερ­γα­ζό­με­νοι στον Μα­ρι­νό­που­λο να μη μεί­νουν απα­θείς!

Καμία επα­νά­παυ­ση, κα­νέ­νας εφη­συ­χα­σμός από τις εξε­λί­ξεις, από τις απο­φά­σεις των δι­κα­στη­ρί­ων, από τις δήθεν δε­σμεύ­σεις της ερ­γο­δο­σί­ας, τα επι­χει­ρη­μα­τι­κά κόλπα με τις εξα­γο­ρές και τις συγ­χω­νεύ­σεις, στις πλά­τες των ερ­γα­ζό­με­νων.

Κα­νέ­νας ερ­γα­ζό­με­νος δεν πρέ­πει να στοι­χη­θεί πίσω από αι­τή­μα­τα που δεν ταυ­τί­ζο­νται με τα δικά του! Η εμπει­ρία έχει δεί­ξει πως όπου υπήρ­χε ταύ­τι­ση συμ­φε­ρό­ντων, όταν ο ερ­γα­ζό­με­νος αντι­με­τώ­πι­σε τα συμ­φέ­ρο­ντα του από την οπτι­κή πλευ­ρά της ερ­γο­δο­σί­ας, βγήκε χα­μέ­νος και δαρ­μέ­νος! Αντί­στοι­χα όπου υπήρ­χε δράση, ανη­συ­χία και συμ­με­το­χή στις αγω­νι­στι­κές πρω­το­βου­λί­ες, οι ερ­γα­ζό­με­νοι απέ­σπα­σαν οφει­λό­με­να, δι­καιώ­μα­τα.

Να υπε­ρα­σπι­στού­με τη δου­λειά μας, τα δι­καιώ­μα­τα μας!

Κό­ντρα σε κυ­βέρ­νη­ση, με­γα­λο­ερ­γο­δο­σία και επι­χει­ρη­σια­κό σω­μα­τείο που συ­ντο­νί­ζο­νται καλ­λιερ­γώ­ντας τον κοι­νω­νι­κό εται­ρι­σμό και τον εφη­συ­χα­σμό, οι ερ­γα­ζό­με­νοι πρέ­πει να ορ­γα­νώ­σουν το βη­μα­τι­σμό τους, την πάλη για την υπε­ρά­σπι­ση των δι­καιω­μά­των τους.

Μπρο­στά μας φα­νε­ρώ­νο­νται δύο πι­θα­νά εν­δε­χό­με­να. Ή η επι­χεί­ρη­ση θα κλεί­σει, όπως και η πλειο­ψη­φία αυτών που μπή­καν στο άρθρο 99 αλλά δεν άντε­ξαν στον αντα­γω­νι­σμό και στα επι­χει­ρη­μα­τι­κά παι­χνί­δια, ή θα μπει σε μία νέα φάση με εξα­γο­ρές-συγ­χω­νεύ­σεις, με κλει­σί­μα­τα κα­τα­στη­μά­των και με νέο ερ­γα­σια­κό τοπίο για τους ερ­γα­ζό­με­νους.

Το οποιο­δή­πο­τε «σχέ­διο εξυ­γί­αν­σης» αν υπάρ­ξει, θα έχει μο­να­δι­κούς χα­μέ­νους τους ερ­γα­ζό­με­νους!