Η ουράνια μουσική του Βαγγέλη Παπαθανασίου πέρα από τα όρια της γης

Η NASA επέ­λε­ξε τον με­γά­λο Έλ­λη­να συν­θέ­τη και τη μου­σι­κή του προ­κει­μέ­νου να επεν­δύ­σει ένα βί­ντεο που έδωσε στη δη­μο­σιό­τη­τα με τον Δία και τους δο­ρυ­φό­ρους του να κι­νού­νται μέσα στο διά­στη­μα.

Η ται­νία αρ­χί­ζει στις 12 Ιου­νί­ου με το με Juno να είναι 10 εκα­τομ­μύ­ρια μίλια μα­κριά από τον Δία, και ολο­κλη­ρώ­νε­ται στις 29 Ιου­νί­ου, στα 3 εκα­τομ­μύ­ρια μίλια μα­κριά από το Δία. Τα φεγ­γά­ρια που βρί­σκο­νται σε τρο­χιά γύρω από το Δία ονο­μά­ζο­νται Δο­ρυ­φό­ροι του Γα­λι­λαί­ου  και πρό­κει­ται για τους τέσ­σε­ρις με­γα­λύ­τε­ρους φυ­σι­κούς δο­ρυ­φό­ρους του πλα­νή­τη Δία (με την σειρά από­στα­σής τους από τον Δία), την  Ιώ, Ευ­ρώ­πη, Γα­νυ­μή­δης και Καλ­λι­στώ, οι οποί­οι ανα­κα­λύ­φτη­καν από τον Γα­λι­λαίο Γα­λι­λέι (1564-1642) το 1610.

Η ανα­κά­λυ­ψη αυτή είναι μια αλή­θεια που άλ­λα­ξε για πάντα την κα­τα­νό­η­σή μας για το σύ­μπαν.  Όταν ο Γα­λι­λαί­ος έστρε­ψε το τη­λε­σκό­πιό του προς το μέρος του λα­μπρού πλα­νή­τη Δία που ήταν γνω­στός από την αρ­χαιό­τη­τα, το βράδυ της 7ης Ια­νουα­ρί­ου 1610, τα έκ­πλη­κτα μάτια του αντί­κρι­σαν τρία φω­τει­νά ση­μά­δια να πε­ρι­βά­λουν τον Δία σαν εξα­πτέ­ρυ­γα ενώ τις αμέ­σως επό­με­νες ημέ­ρες τα πα­ρα­τή­ρη­σε να αλ­λά­ζουν συ­νε­χώς θέση. Στις 11 Ια­νουα­ρί­ου ένα τέ­ταρ­το αντι­κεί­με­νο προ­στέ­θη­κε στα άλλα τρία και τότε ήταν που κα­τά­λα­βε ότι επρό­κει­το για δο­ρυ­φό­ρους που πε­ρι­φέ­ρο­νταν γύρω από τον Δία. Μ’ αυτόν τον τρόπο επι­βε­βαιώ­θη­κε και πρα­κτι­κά η Κο­περ­νί­κεια άποψη ενός ηλιο­κε­ντρι­κού συ­στή­μα­τος (που πρώ­τος είχε προ­τεί­νει ο Αρί­σταρ­χος ο Σά­μιος) και το γε­γο­νός ότι η Γη δεν είναι το κέ­ντρο του Σύ­μπα­ντος.

«Η μου­σι­κή υπό­κρου­ση είναι μια πρω­τό­τυ­πη σύν­θε­ση του Vangelis», ανα­φέ­ρει ανα­κοί­νω­ση της NASA, η οποία έχει συ­νερ­γα­στεί με τον Έλ­λη­να συν­θέ­τη και στο πα­ρελ­θόν. O Πα­πα­θα­να­σί­ου είχε συν­θέ­σει το άλ­μπουμ Μυ­θω­δία, το οποίο απο­τέ­λε­σε το μου­σι­κό θέμα της απο­στο­λής Mars Odyssey το 2001, ενώ το 2003 τι­μή­θη­κε με το Με­τάλ­λιο Δη­μό­σιας Προ­σφο­ράς της NASA.

Η λήψη των ει­κό­νων από τις οποί­ες δη­μιουρ­γή­θη­κε το βί­ντεο ήταν τε­χνι­κός άθλος, δε­δο­μέ­νου ότι το Juno εκτε­λού­σε εκεί­νη την ώρα δύο στρο­φές ανά λεπτό -αυτό σή­μαι­νε ότι το σκά­φος έπρε­πε να λαμ­βά­νει ένα καρέ κάθε φορά που οι κά­με­ρες έφτα­ναν ξανά στην ίδια ακρι­βώς θέση. Οι κά­με­ρες αυτές είναι σχε­δια­σμέ­νες να λει­τουρ­γούν σε χα­μη­λό φω­τι­σμό και κα­νο­νι­κά πα­ρα­κο­λου­θούν τον προ­σα­να­το­λι­σμό των επι­στη­μο­νι­κών ορ­γά­νων.

thetoc.gr