“Δεν φαντάστηκα ποτέ ότι στη δύση της ζωής μας θα βιώναμε αυτή την εξαθλίωση…”-Οργισμένη επιστολή 83χρονου στον Παυλόπουλο

Με μια οργι­σμένη επι­στολή ένας 83χρονος συντα­ξιού­χος απευ­θύ­νε­ται στον Πρόεδρο της Δημο­κρα­τίας, για να δια­μαρ­τυ­ρη­θεί για τη μείωση των συνο­λικά 410 ευρώ στη σύνταξη του ίδιου και της συζύγου του.

Ο Νίκος Ρου­σι­νέ­λος, 83 ετών δια­βη­τι­κός, εργα­ζό­ταν σε κατα­σκευα­στική εται­ρεία και η 82χρονη σύζυγός του, κατά­κοιτη με σοβαρό καρ­διακό πρό­βλημα, δούλευε σε κατά­στημα ρούχων.

Στις 28 Ιουνίου, όταν ο ηλι­κιω­μέ­νος πήγε να παρα­λά­βει μέρος της σύντα­ξής του – έπαιρνε 784 ευρώ ο ίδιος μαζί με το ΕΚΑΣ και 684 η σύζυγός του – δια­πί­στωσε ότι το συνο­λικό ποσό – που είναι και το μονα­δικό τους εισόδημα- μειώ­θηκε κατά 410 ευρώ.

Μετά από αυτό, απο­φά­σισε να απευ­θυν­θεί με επι­στολή, μέσω του «Ελεύ­θε­ρου Τύπου» στον Προκόπη Παυ­λό­πουλο, ζητώ­ντας του να συστή­σει στους κυβερ­νώ­ντες «να μην εμφα­νί­ζο­νται με αυτό το μόνιμο χαμό­γελο» και να δείξουν «του­λά­χι­στον λίγο σεβασμό στους Έλληνες για τα δύσκολα που περνούν».

Η επι­στολή 

Αξιό­τιμε κ. Πρόεδρε της Δημο­κρα­τίας της Ελλάδος κ. Προκόπη Παυ­λό­πουλε, σας στέλνω τους θερμούς μου χαι­ρε­τι­σμούς.

Απευ­θύ­νο­μαι σε εσάς για δύο λόγους. Πρώτον, διότι είχα τη χαρά και την ευτυχία να σας γνωρίσω από κοντά και ξέρω πολύ καλά τις ευαι­σθη­σίες σας και δεύ­τε­ρον δεν ανα­γνω­ρίζω κανέναν και ούτε θέλω να ασχο­ληθώ με αυτούς που μας κυβερ­νούν. Δεν τους ανα­γνω­ρίζω διότι είναι άσχετοι με τη δημο­κρα­τία, δεν γνω­ρί­ζουν την έννοιά της, αυτό απο­δει­κνύ­ε­ται από τις πράξεις τους. Τα ισο­πέ­δω­σαν όλα! Ντροπή τους!

Είμαι 83 ετών άρρω­στος με διαβήτη τύπου ΙΙ. Η σύζυγός μου είναι 82 ετών κατά­κοιτη, με βαριά καρ­διακή ανε­πάρ­κεια. Και οι δύο είμαστε συντα­ξιού­χοι, έχοντας ως μονα­δικό εισό­δημα τις συντά­ξεις μας, παίρ­νουμε κάθε μήνα το ποσό των 1.400 ευρώ και οι δύο μαζί. Σε μία ημέρα, μετά τις πρό­σφα­τες μειώ­σεις, είδαμε μία μείωση στις συντά­ξεις μας, με το ποσό των 410 ευρώ! Άρα το μηνιαίο εισό­δημα πλέον και των δύο μας δια­μορ­φώ­νε­ται στα 1.000 ευρώ. Δεν χρειά­ζε­ται να κάνω κανένα περαι­τέρω σχόλιο. Τα νούμερα μιλούν από μόνα τους.

Εκείνο που ζητώ από εσάς, με όλο το σεβασμό προς το πρόσωπό μας, να συστή­σετε στους κυβερ­νώ­ντες να μην εμφα­νί­ζο­νται με αυτό το μόνιμο χαμό­γελο, ας δείξουν του­λά­χι­στον λίγο σεβασμό απέ­να­ντι στο πρόσωπο των Ελλήνων για τα δύσκολα που περνούν, για τα βάρη που τους έχουν φορ­τω­θεί!

Προς τι τα χαμό­γελα; Πάνε όλα καλά; Χαί­ρο­νται με την ταλαι­πω­ρία του λαού; Με τη φτω­χο­ποί­ησή του; Με το θάνατό του;

Η αλα­ζο­νεία της εξου­σίας στο μεγα­λείο της! Αισθά­νο­μαι ηλίθιος, βλάκας, έχω μεγάλη οργή!

Δεν φαντά­στηκα ποτέ ότι στη δύση της ζωής μας θα βιώναμε αυτή την εξα­θλί­ωση με Αρι­στερή Ακυ­βερ­νη­σία!

Αν εγώ και η γυναίκα μου μπο­ρούμε να σώσουμε την Πατρίδα μας (… και το πιστέψω, … προ­φα­νώς αδύνατο), θα «πάω» του­λά­χι­στον ευτυ­χι­σμέ­νος.

Με σεβασμό στο πρόσωπό σας

Νίκος Ρου­σι­νέ­λος