Διαδικτυακή Συνέντευξη Γ. Νταλάρα στους χορηγούς επικοινωνίας

“Eίμαι χαρού­με­νος και υπε­ρή­φα­νος, που μετά από 30  χρόνια ξανα­γυ­ρίζω στο Αρχαίο Στάδιο για να μοι­ρα­στούμε τη σκηνή και τη συναυ­λία με την μονα­δική Μαρία Φαρα­ντούρη»

1. Ποιες είναι οι μνήμες που έχετε, από το νησί της Ρόδου, από παλαιό­τε­ρες εποχές που είχατε βρεθεί και είχατε τρα­γου­δή­σει μαζί με χιλιά­δες Ροδίτες και Ροδί­τισ­σες. Τι είναι αυτό που σας έκανε περισ­σό­τερο εντύ­πωση;

Είναι μνήμες είναι και παρόν, γιατί αγαπώ πολύ τη Ρόδο.  Είναι ένα νησί ξεχω­ρι­στό και ερχό­μα­στε συχνά με την Άννα. Νοι­κιά­ζουμε μια μηχανή και γυρνάμε τις ατέ­λειω­τες παρα­λίες του.  Είναι ένας τόπος με ιστορία, με απα­ρά­μιλλη φυσική ομορφιά και ξεχω­ρι­στούς ανθρώ­πους, που αγαπούν την μουσική και την τέχνη.  Έχω καιρό να έρθω και ανυ­πο­μονώ.  Οι Ροδίτες είναι ένα κοινό δύσκολο, που όμως εκτι­μούν την καλή μουσική και εμένα μ’ έχουν αντα­μεί­ψει με την εμπι­στο­σύνη και την αγάπη τους.

 

2. Δεν είναι η πρώτη φορά που επι­λέ­γετε το Αρχαίο Στάδιο της Ρόδου για καλ­λι­τε­χνική σας εκδή­λωση. Απο­τε­λεί αγα­πη­μένο μέρος για εσάς;

Θυμάμαι πάντα με συγκί­νηση τις χιλιά­δες κόσμου που παρα­κο­λού­θη­σαν τις συναυ­λίες μας στο Αρχαίο Θέατρο και είμαι χαρού­με­νος και υπε­ρή­φα­νος, που μετά από πολλά χρόνια ξανα­γυ­ρίζω για να μοι­ρα­στούμε τη σκηνή και τη συναυ­λία με την μονα­δική Μαρία Φαρα­ντούρη.

 

3.Πόσο σας έχουν γεμίσει με ευθύνη οι τίτλοι που σας δόθηκαν ως ο νούμερο 1 Έλληνας τρα­γου­δι­στής ή ο τρα­γου­δι­στής του αιώνα; Που οφεί­λετε τη διάρ­κεια και το μέγεθος της επι­τυ­χίας σας;

Αυτά είναι υπερ­βο­λές που με κάνουν να νοιώθω αμήχανα.  Αγαπώ την μουσική και το τρα­γούδι, είμαι γεν­νη­μέ­νος μέσα σ’ αυτήν και νομίζω ότι τελικά δε θα μπο­ρούσα να κάνω οτι­δή­ποτε άλλο στη ζωή μου.  Η επι­τυ­χία έρχεται μετά, αφού προη­γη­θεί η μελέτη και η αφο­σί­ωση σ’ αυτό που κάνεις και βεβαίως απα­ρά­βατα, ο σεβα­σμός στο κοινό.  Αυτά με τις σωστές επι­λο­γές στίχου και μου­σι­κής, νομίζω δια­σφα­λί­ζουν τη διάρ­κεια και χτίζουν τη σχέση εμπι­στο­σύ­νης με το κοινό.

4.Παρα­δο­σιακά στη­ρί­ξατε πολλούς νέους καλ­λι­τέ­χνες, ώστε να εξε­λι­χθούν. Παρ’ όλα αυτά η κρίση δεν άφησε τον πολι­τι­σμό αλώβητο. Εκτι­μάτε ότι δια­νύ­ουμε περίοδο μικρής ή  σχεδόν καθόλου έμπνευ­σης των νέων καλ­λι­τε­χνών;

Έχετε απόλυτο δίκιο.  Η κρίση έχει τσα­κί­σει, κυριο­λε­κτικά, παλιούς και νεό­τε­ρους.  Όμως μπορώ να σας δια­βε­βαιώσω, ότι επειδή ακριβώς έρχομαι συνεχώς σε άμεση επαφή με νέους μου­σι­κούς, στι­χουρ­γούς, τρα­γου­δο­ποιούς, τρα­γου­δι­στές, ότι υπάρ­χουν άνθρω­ποι με πραγ­μα­τικό ταλέντο και έργο, μόνο που είναι πολύ δύσκολο να επι­κοι­νω­νή­σουν με τον πολύ κόσμο.  Και έμπνευση όμως υπάρχει και μεράκι και μάλιστα καμιά φορά στα δύσκολα, μεγα­λώ­νει περισ­σό­τερο η ανάγκη έκφρα­σης.

 

5. «Οι ενοχές δια­τη­ρούν τον άνθρωπο σεμνό κάτω από το καλάμι» είπατε σε μια συνέ­ντευξη σας πριν από ένα περίπου χρόνο. Θα μπο­ρού­σατε να το ανα­λύ­σετε;

Ναι. Εννο­ούσα απλά ότι ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάμε την προη­γού­μενη μέρα, την αρχή, την αφε­τη­ρία και το γεγονός το ότι κερ­δί­σαμε, εμείς που ξεκι­νή­σαμε από το μηδέν, το οφεί­λουμε στην εμπι­στο­σύνη και την αγάπη του κόσμου που μας τίμησε, αγο­ρά­ζο­ντας τους δίσκους μας και παρα­κο­λου­θώ­ντας τις συναυ­λίες μας, εξα­σφα­λί­ζο­ντας μας ένα καλύ­τερο παρόν.  Ένα παρόν που οι ίδιοι μπορεί να μην μπορούν να το εξα­σφα­λί­σουν, μη έχοντας να καλύ­ψουν μέσα στην κρίση ζωτικές ανάγκες.  Γι’ αυτό οφεί­λουμε να είμαστε ταπει­νοί, παρό­ντες και αλλη­λέγ­γυοι.  Δεν είναι ενοχή.  Η πιο σωστή λέξη είναι ευθύνη.  Έχουμε ευθύνη σ’ αυτούς τους ανθρώ­πους.

6.Κάνο­ντας τον απο­λο­γι­σμό σας, τι έχετε να πείτε για τον τρα­γου­δι­στή Γιώργο Νταλάρα και για τον άνθρωπο Γιώργο Νταλάρα;

Όχι πολλά.  Ένα βασικό όμως.  Ότι τα έχουν καλά οι δυο τους.  Σχεδόν ποτέ ο ένας δεν απο­γο­ή­τευσε τον άλλον.

 

7. Ο Γιώργος Ντα­λά­ρας, σχε­διά­ζει τις μελ­λο­ντι­κές του κινή­σεις; Και εάν ναι ποιες είναι αυτές; Εάν όχι, ποια είναι η πυξίδα της ζωής του;

Ναι, σχε­διάζω πάντα με πυρήνα την μουσική και στόχο να γίνω καλύ­τε­ρος.  Σαν ν’ άρχισα χθες.  Δε σχε­διάζω με γνώμονα κάποια μελ­λο­ντική επι­τυ­χία.  Έχω δια­νύ­σει έναν μεγάλο δρόμο και για μένα η μεγάλη ικα­νο­ποί­ηση είναι να τον κρατήσω ανοιχτό, ιδιαί­τερα αυτές τις εποχές, που είναι ολοένα και πιο δύσβα­τος για νέους μου­σι­κούς.  Γι’ αυτό τον πιο πολύ χρόνο μου τον απορ­ρο­φάει, εκτός από τις συναυ­λίες εκτός Ελλάδας, το στού­ντιο όπου στηρίζω και συμ­με­τέχω σε δου­λειές νέων ανθρώ­πων.  Πυξίδα στη ζωή μου είναι πάντα το δίκαιο, η δικαιο­σύνη, που οφεί­λουμε να τη δια­σφα­λί­ζουμε σε κάθε επίπεδο.  Ως πολίτες, ως μέλη της κοι­νω­νίας, αλλά και στη δουλειά μας, την μουσική, μια και μιλάτε για μένα.  Πυξίδα είναι ακόμα η οικο­γέ­νεια και οι φίλοι.  Η φιλία είναι κάτι πολύ σοβαρό.

 

8. Υπάρχει κάτι που επι­θυ­μείτε να σας συμβεί, όνειρο ζωής, που μπορεί να μη σχε­διά­ζε­ται στην παρούσα φάση για το μέλλον, αλλά θα θέλατε να σας συμβεί;

Θέλω να είμαι γερός.  Τίποτα άλλο.  Και να είναι καλά οι άνθρω­ποι που αγαπώ.  Τα όνειρα μου είναι πιο απτά και πρα­κτικά.  Θα ήθελα ας πούμε, και το έχω προ­σπα­θή­σει και στο τέλος μπορεί να το πετύχω, να γίνει ένα σοβαρό αρχείο της Ελλη­νι­κής λαϊκής και παρα­δο­σια­κής μου­σι­κής.  Για φαντα­στείτε μετά από αυτόν τον πλούτο των δια­φο­ρε­τι­κών μου­σι­κών σ’ αυτό το σταυ­ρο­δρόμι που ζούμε, δεν υπάρχει ένα συγκρο­τη­μένο αρχείο μου­σι­κής;

 

9.Αν δεν ήσασταν ερμη­νευ­τής, ποιο άλλο επάγ­γελμα που μπο­ρού­σατε να κάνατε;

Κατ’ αρχάς δεν είμαι μόνο ερμη­νευ­τής.  Είμαι κυρίως μου­σι­κός.  Και αυτήν την ιδιό­τητα θα ήταν πολύ δύσκολο να την απαρ­νηθώ.  Σε κάθε περί­πτωση όμως, επειδή πιάνουν τα χέρια μου και έχω κάνει αρκετές δου­λειές, νομίζω θα μπο­ρούσα να είμαι ας πούμε, μηχα­νι­κός αυτο­κι­νή­των.  Πάντως ότι και να έκανα, θα το έκανα τρα­γου­δώ­ντας και στα δια­λείμ­ματα θα έπαιζα με την κιθάρα μου.

10.Πώς και πού θα επι­λέ­γατε να περά­σετε μια μεγάλη χαρά και μια μεγάλη λύπη;

Δεν έχει σημασία το που.  Είμαι μονα­χι­κός άνθρω­πος και την μεγάλη λύπη είναι πιθανόν να την περ­νούσα μόνος μου ή με την Άννα που είμαστε ένα.  Την μεγάλη χαρά θα την πέρναγα με όλη την οικο­γέ­νεια, την κόρη μου, τα εγγόνια μου και τους φίλους μου.

 

11.Ποια είναι η συνει­σφορά των ανθρώ­πων του πολι­τι­σμού στο ξεπέ­ρα­σμα τηςκρί­σης;

Δεν ξέρω ποια είναι.  Θα σας πω ποια νομίζω ότι πρέπει να είναι.  Η συνεχής παρου­σία, η δημιουρ­γία, η αλλη­λεγ­γύη.  Η μουσική και οι άλλες τέχνες μπορούν να απα­λύ­νουν την αγωνία και τον πόνο των ανθρώ­πων στις δυσκο­λίες και να ανα­πτε­ρώ­σουν το ηθικό τους.  Και εμείς οφεί­λουμε να είμαστε κοντά τους με συναί­σθημα ευθύνης και προ­σφορά.

 

 

 

Οι ερω­τή­σεις για την δια­δι­κτυακή συνέ­ντευξη του Γιώργου Νταλάρα  τέθηκαν από τους δημο­σιο­γρά­φους: Λίζα Τσομπανάκη-Ροδιακή, Μαρία Βάλλα-ReadFree , Άννα Σαρρη-BlackMonday, Τζίνα Δαβιλά-Iporta, Βεν­νια­νάκη Ρένα-Verena.