Η “κρυφή” ατζέντα του ΔΝΤ για το ελληνικό χρέος

Με μια ειλι­κρί­νεια που… σκο­τώ­νει, ο κ. Σόιμπλε –μετά την ολο­κλή­ρωση του πρό­σφα­του Eurogroup–, απα­ντώ­ντας σε ερω­τή­σεις δημο­σιο­γρά­φων, δήλωσε ότι πραγ­μα­τικά ο ίδιος δεν θα μπο­ρούσε να εφαρ­μό­σει στη Γερ­μα­νία τα μέτραπου εφαρ­μό­ζει σήμερα η Ελλάδα.

Παρ’ όλα αυτά, επέ­μεινε και αρνή­θηκε μέχρι τέλους να δεχτεί τις απαι­τή­σεις του ΔΝΤ για την άμεση ελά­φρυνση του ελλη­νι­κού χρέους.

Την ίδια στιγμή, όμως, έδωσε τις “ευλο­γίες” του για την εκτα­μί­ευση της όχι και τόσο ευκα­τα­φρό­νη­της δόσης των 10,3 δισ. ευρώ.

Κάπως έτσι, και με το ΔΝΤ φαι­νο­με­νικά να υπο­χω­ρεί ως προς την εφαρ­μογή της κεντρι­κής του απαί­τη­σης για άμεση ελά­φρυνση του χρέους, έκλεισε η συμ­φω­νία της 24ης προς 25η Μαΐου στο Eurogroup.

Το “κλειδί”, όμως, αυτής της συμ­φω­νίας βρί­σκε­ται, παρ’ όλα αυτά, και πάλι στην Ουά­σινγ­κτον.

Και έχει όνομα: έκθεση βιω­σι­μό­τη­τας του ελλη­νι­κού χρέους (DSA) και ορι­στικά θα έχει εκδοθεί πριν από τον Δεκέμ­βριο (2016).

Η έκθεση αυτή είναι η πραγ­μα­τική ατζέντα του ΔΝΤ από εδώ και πέρα και αυτή θα καθο­ρί­σει το κατά πόσο στο τέλος του χρόνου η κατά­σταση θα επι­στρέ­ψειεκεί που ήταν 24 ώρες πριν από την προ­χθε­σινή συμ­φω­νία ή το ελλη­νικό χρέος θα βγει για αρκετά χρόνια και σχεδόν “ορι­στικά” από το κάδρο της ευρω­παϊ­κής και της διε­θνούς κρίσης χρέους.

Αυτής που, όπως παν­θο­μο­λο­γεί­ται στη συνά­ντηση των G-7 στην Ιαπωνία, παρα­μέ­νει το Νο 1 πρό­βλημα της παγκό­σμιας οικο­νο­μίας από το 2008, που κατέρ­ρευσε η Lehman Brothers.

Η ατζέντα του ΔΝΤ

Όπως σχο­λιά­ζουν στο “Κ” κοι­νο­τικά στελέχη που είχαν άμεση σχέση με τις δια­δι­κα­σίες στο δωδε­κά­ωρο της προ­χθε­σι­νής δια­πραγ­μά­τευ­σης, ο κ. Ντάι­σελ­μπλουμ αρχικά είχε θεω­ρή­σει ότι οι απαι­τή­σεις του κ. Τόμσεν ήταν μια μπλόφα. Όταν, όμως, ο κ. Τόμσεν παρου­σί­ασε το κείμενο των όρων του ΔΝΤ, περίπου 2 ώρες πριν από τη λήξη της συνά­ντη­σης (ήταν μόλις περα­σμένα μεσά­νυ­χτα της Τρίτης), όλοι κατά­λα­βαν, ακόμα και ο κ. Σόιμπλε, ότι κάποια πράγ­ματα έπρεπε να αλλά­ξουν και ότι έπρεπε να βρεθεί τρόπος να λυθεί το άλυτο πρό­βλημα του… τετρα­γω­νι­σμού του κύκλου.

Και, επειδή στην κλασική γεω­με­τρία αυτό είναι αδύνατο, κατέ­φυ­γαν στην ευρω­παϊκή… άλγεβρα.

Το ΔΝΤ έλεγε με τη δημο­σί­ευση της έκθεσης 48 ώρες πριν το Eurogroup, ότι το ελλη­νικό χρέος δεν είναι βιώσιμο.

Κατά συνέ­πεια, έπρεπε να ανα­λά­βει κάποιος να το κάνει βιώσιμο αμέσως.

Και αυτό, σύμφωνα με το ΔΝΤ, μπορεί να γίνει μόνο με τα ακό­λουθα μέτρα:

– Επι­μή­κυνση των διμερών δανείων (GLF), όπως και των δανείων του EFSF και του ESM κατά 17 και 20 χρόνια, αντί­στοιχα.

– Μεγάλη επέ­κταση περιό­δου χάριτος στην κατα­βολή τόκων και στα δύο είδη δανείων.

– Μακρο­πρό­θε­σμη δια­σφά­λιση συγκρά­τη­σης των επι­το­κίων στο 1,5%.

– Πρω­το­γενή πλε­ο­νά­σματα μετά το 2018 όχι πάνω από το 1,5%.

Επειδή ο κ. Ντάι­σελ­μπλουμ δεν μπο­ρούσε να εκφρά­σει τον θυμό του στον κ. Τόμσεν, τα… έριξε στον κ. Τσα­κα­λώτο, δια­φω­νώ­ντας στο πώς δια­βά­ζε­ται ο χρόνος στη λέξη “μεσο­πρό­θε­σμα” όσον αφορά τη διάρ­κεια υπο­χρέ­ω­σης πρω­το­γε­νών πλε­ο­να­σμά­των 3,5%…

Ο κ. Τόμσεν κάπου εκεί, και με την ώρα να έχει ξεπε­ρά­σει την πρώτη πρωινή της Τετάρ­της, δήλωσε την κατα­νό­ησή του στους περιο­ρι­σμούς που υπάρ­χουν σε κάποιες πλευρές (εννο­ούσε τη δηλω­μένη αδυ­να­μία Σόιμπλε να πάει στο Κοι­νο­βού­λιό του με μια τέτοια πρόταση) και απο­δέ­χθηκε έναν “συμ­βι­βα­σμό” ο οποίος θα επέ­τρεπε την εκτα­μί­ευση της δόσης, αλλά θα δια­τη­ρούσε στο τραπέζι τις (προ­α­να­φερ­θεί­σες) απαι­τή­σεις του ΔΝΤ.

Η συμ­φω­νία και τα μυστικά της

Η “μορ­φο­λο­γία” της συμ­φω­νίας κατέ­ληξε, έτσι, στο ότι το ΔΝΤ θα δηλώσει την πρόθεσή του να κατα­θέ­σει πρόταση συμ­με­το­χής στο ελλη­νικό πρό­γραμμα(προ­ϋ­πό­θεση απα­ραί­τητη για να περάσει η συμ­φω­νία από τα Κοι­νο­βού­λια), αλλά με την προ­ϋ­πό­θεση ότι στο μεταξύ η Ευρω­ζώνη θα κάνει ό,τι χρειά­ζε­ται για να δια­σφα­λι­στεί η βιω­σι­μό­τητα του ελλη­νι­κού χρέους. Με την προ­ϋ­πό­θεση, βέβαια, ότι η κυβέρ­νηση εφαρ­μό­ζει απα­ρέ­γκλιτα τους όρους του τρίτου Μνη­μο­νίου.

Αυτό θα κριθεί και θα απο­τυ­πω­θεί στο DSA που θα συντά­ξει το ΔΝΤ μέχρι το τέλος του έτους.

Με άλλα λόγια, θα μπορεί να τινάξει στον αέρα τη συμ­φω­νία αν εκτι­μή­σει ότι τα μέτρα της Ευρω­ζώ­νης ή της Ελλάδας δεν είναι επαρκή (!).

Ο στόχος των αλλαγών που ζητά το ΔΝΤ είναι η επαν-ιδιωτικοποίηση του ελλη­νι­κού χρέους. Αλλά αυτό δεν μπορεί να γίνει, να βγει δηλαδή η Ελλάδα στις αγορές, παρά μόνο σε ένα προ­στα­τευ­μένο –από τον ESM– περι­βάλ­λον, που θα λει­τουρ­γεί εγγυ­η­τικά για τις αγορές…

Αυτή η δια­τύ­πωση δεν μπο­ρούσε να περάσει από τα Κοι­νο­βού­λια. Χρειά­στηκε, όπως εύστοχα είπε κάποιος εκ των παρευ­ρι­σκο­μέ­νων, “να θαμπώ­σει κάπως”.

Και έτσι έγινε.

Η αλήθεια, βέβαια, είναι ότι ο ESM είχε ετοι­μά­σει τη δική του πρόταση, που απέρ­ριψε ή, για να το πούμε δια­κρι­τικά, “δεν απο­δέ­χθηκε καταρ­χήν”, το ΔΝΤ.

Και η οποία πρέπει τώρα, και μέχρι να ετοι­μά­σει την έκθεσή του το ΔΝΤ, να προ­σαρ­μο­στεί στις απαι­τή­σεις του Ταμείου.

Αυτή προ­έ­βλεπε τη χρη­σι­μο­ποί­ηση πάνω από 20 δισ. ευρώ από το δάνειο των 86 δισ. ευρώ για απο­πλη­ρω­μές δανείων, τη χρήση των “κερδών” από τα ομόλογα των κεντρι­κών τρα­πε­ζών για εγγύηση της χρη­μα­το­δό­τη­σης από το ΔΝΤ, εξαετή επι­μή­κυνση της περιό­δου χάριτος και επέ­κταση της διάρ­κειας των δανείων κατά δέκα χρόνια, στα οποία θα μετα­κυ­λί­ο­νταν τα ποσά από την εξο­μά­λυνση της απο­πλη­ρω­μής της κανο­νι­κής διάρ­κειας.

Το σημα­ντικό, βέβαια, ήταν ότι για πρώτη φορά η Ευρω­ζώνη άφηνε ανοιχτό το ενδε­χό­μενο “μεσο­πρό­θε­σμα” να μειωθεί η απαί­τηση για πρω­το­γενή πλε­ο­νά­σματα από το 3,5% σε 2% του ΑΕΠ.

Ανα­δη­μο­σί­ευση από το “Κεφά­λαιο”