Κ. Σκανδαλίδης: «Η χώρα θα ζει από δω και πέρα και στο διηνεκές υπό το καθεστώς μόνιμου μνημονίου»

Να ξεκι­νή­σουμε κ. Σκαν­δα­λίδη από το θέμα των ημερών για τα νησιά μας. Το ΦΠΑ και τις δηλώ­σεις Καμμένου- Βούτση…

Πρό­κει­ται για ανο­σιούρ­γημα που κατα­δι­κά­ζει κυριο­λε­κτικά τη νησιω­τική Ελλάδα και ιδιαί­τερα την παρα­με­θό­ρια περιοχή. Κι επειδή λένε ότι «όλοι είστε ίδιοι» θέλω να θυμίσω τις μάχες που δώσαμε για να εξαι­ρέ­σουμε τη ρύθμιση σε κάθε αξιο­λό­γηση εδώ και τρία – τέσσερα  χρόνια. Το κρα­τή­σαμε  το οχυρό. Και τώρα έρχο­νται αυτοί που το παρέ­δω­σαν να μιλούν για αντι­συ­νταγ­μα­τική και εγκλη­μα­τική πράξη. Κι αντί να παραι­τη­θούν … καμα­ρώ­νουν. Για τον κ. Καμμένο τι να πει κανείς, μένει άναυδος μπροστά, στις απί­στευ­τες μετα­μορ­φώ­σεις του. Ο πρό­ε­δρος της Βουλής έσπευσε με τρόπο απα­ρά­δε­κτο να λειάνει τις εντυ­πώ­σεις και να στη­ρί­ζει την αρι­στε­ρο­δε­ξιά συμ­μα­χία των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Αλήθεια στις πόσες απα­ρά­δε­κτες αστο­χίες αφήνει κάποιος τον υπουρ­γικό θώκο;

Πώς κρίνετε γενι­κό­τερα τη συμ­φω­νία που υπέ­γραψε η κυβέρ­νηση με τους δανει­στές;

Η νέα συμ­φω­νία δεν είναι ακόμη μια στη  σειρά των προη­γού­με­νων. Δεν είναι απλή συνέ­χεια των μνη­μο­νίων. Δεν είναι ένα ακόμη βήμα εκχώ­ρη­σης μέρους της εθνικής κυριαρ­χίας. Είναι κάτι πολύ μεγα­λύ­τερο και επα­χθέ­στερο, είναι συνθήκη παραί­τη­σης της χώρας από το ανα­φαί­ρετο δικαί­ωμά της να αυτο­προσ­διο­ρί­ζε­ται, να απο­φα­σί­ζει για την πορεία της. Η Ελλάδα ζει πλέον κάτω από καθε­στώς εξάρ­τη­σης στο οικο­νο­μικό επίπεδο  που ξεπερνά κάθε έννοια αυτο­νο­μίας και ανε­ξαρ­τη­σίας.

Μήπως είναι υπερ­βο­λική η εκτί­μηση; Το ίδιο ακριβώς δεν έκαναν τα προη­γού­μενα μνη­μό­νια;

Είναι το ίδιο η εκχώ­ρηση ολό­κλη­ρης της δημό­σιας περιου­σίας σε ένα ταμείο που λει­τουρ­γεί μόνο με τη σύμφωνη γνώμη των δανει­στών; Είναι το ίδιο η αποδοχή ότι η χώρα θα ζει από εδώ και πέρα  και στο διη­νε­κές υπό το καθε­στώς μόνιμου μνη­μο­νίου; Είναι το ίδιο όταν η δημο­σιο­νο­μική και εισο­δη­μα­τική πολι­τική θα ασκεί χωρίς τη μεσο­λά­βηση της Κυβέρ­νη­σης ένας αυτό­μα­τος «κόφτης»; Είναι το ίδιο η αφαί­ρεση από την Κυβέρ­νηση της αρμο­διό­τη­τας για την είσπραξη των δημό­σιων εσόδων, παρα­δί­δο­ντας έτσι το σκληρό πυρήνα της κρα­τι­κής δια­χεί­ρι­σης; Όχι, τίποτε δεν είναι το ίδιο. Η χώρα παρα­δί­δε­ται χωρίς αντί­σταση.

Παρ’ όλα αυτά ο κ. Τσίπρας και η Κυβέρ­νηση ισχυ­ρί­ζο­νται ότι δια­πραγ­μα­τεύ­τη­καν σκληρά…

Μια δια­πραγ­μά­τευση οσοσ­δή­ποτε «σκληρή», «ηρωική», «πολύ­μηνη», «επική» κι αν αυτο­χα­ρα­κτη­ρί­ζε­ται κρί­νε­ται στην πολι­τική εκ του απο­τε­λέ­σμα­τος. Τι απέ­τρεψε και τι κέρδισε. «Μηδέν εις το πηλίκον» όπως θα έλεγαν οι παλιοί μας δάσκα­λοι. Τι έφερε στις απο­σκευές του ο πρω­θυ­πουρ­γός; Τα μη συντα­γο­γρα­φού­μενα φάρμακα, το γάλα, το ΦΠΑ στα νησιά, τη διπλή αύξηση του ΦΠΑ, τη νέα μείωση των συντά­ξεων, τη φορο­ε­πι­δρομή.  Ένα προς ένα τα μέτρα που με νύχια και με δόντια κρα­τού­σαμε εγκα­τα­λεί­φθη­καν. Στη Βουλή ήρθε προς ψήφιση ολό­κληρη η δια­χρο­νική ατζέντα των δανει­στών και μάλιστα στην πιο σκληρή μορφή της και την κατά­πιαμε αμάσητη. Ποια δια­πραγ­μά­τευση; Και με τόση καθυ­στέ­ρηση και με τέτοιο δυσβά­στα­κτο κόστος;

Και τι μέλλει γενέ­σθαι;

Η χώρα πορεύ­ε­ται χωρίς πυξίδα έρμαιο των ισχυρών ανέμων που φυσούν ιδιαί­τερα στην ευαί­σθητη περιοχή μας. Η στρα­τη­γική του Ελσίνκι εγκα­τα­λεί­φθηκε και η Τουρκία προ­βάλ­λει απει­λη­τική κλι­μα­κώ­νο­ντας τη διεκ­δί­κησή της. Το μετα­να­στευ­τικό  μάς απο­μό­νωσε έξω από τα σύνορα της Ευρώπης. Το κράτος παρα­δό­θηκε χωρίς όρους στους δανει­στές. Εγώ επιμένω. Κανένας δεν μπορεί μόνος του να σηκώσει στις πλάτες του τόσο βαρύ φορτίο. Και η αντι­πα­ρά­θεση των δυο μονο­μά­χων του «φύγε εσύ- έλα εσύ» που μόνο πόλωση και στα­σι­μό­τητα καλ­λιερ­γεί,  δεν οδηγεί πουθενά. Προ­φα­νώς αυτή η Κυβέρ­νηση απέτυχε πατα­γω­δώς και ο κ. Τσίπρας απέ­δειξε ότι δεν μπορεί. Οι εκλογές είναι λύση; Μόνο δια­δι­κα­σίες εθνικής συνεν­νό­η­σης και ευρείας σύγκλι­σης δυνά­μεων δίνουν ελπίδα. Όλα τα άλλα οδηγούν στο βυθό.

Με την ανα­συ­γκρό­τηση της κεντρο­α­ρι­στε­ράς τι γίνεται; Πού βρι­σκό­μα­στε; Αντί να ενώ­νο­νται οι δυνά­μεις της φαί­νε­ται να δια­σπώ­νται , οι κ. Θεο­δω­ρά­κης και Παπαν­δρέου χαρά­ζουν άλλη πορεία, νέα κόμματα ανα­κοι­νώ­νο­νται…

Αυτό θα γίνεται όσο η συζή­τηση μένει σε επίπεδο κορυφής και δεν κινη­το­ποιεί­ται η βάση της δημο­κρα­τι­κής προ­ο­δευ­τι­κής παρά­τα­ξης, που επιμένω ότι όχι μονο υπάρχει αλλά είναι ισχυρή. Επι­κρα­τούν προ­σω­πι­κές δια­δρο­μές και επι­διώ­ξεις, πρω­το­βου­λίες μικρο­με­γα­λι­σμού. Ο καθένας νιώθει υπο­χρε­ω­μέ­νος μόνος του να σώσει τη χώρα. Μικροί πολι­τι­κοί με μεγάλες ιδέες για τον εαυτό τους. Είναι κι αυτό προϊον της κρίσης της πολι­τι­κής. Εγώ έχω εμπι­στο­σύνη στη βάση της Δημο­κρα­τι­κής Συμπα­ρά­τα­ξης. Όταν η πολι­τική μας κατέβει στο λαό, αυτός θα κινη­το­ποι­η­θεί και θα επι­βάλ­λει την ενότητα στην κορυφή.

Με ποια πολι­τική, με ποια πρόταση θα απευ­θύ­νε­στε στους πολίτες όταν όλα έχουν μπει σε ένα μονό­δρομο;

Δώσαμε μεγάλη μάχη να δια­μορ­φώ­σουμε προ­τά­σεις συγκε­κρι­μέ­νες. Ήδη η Φ. Γεν­νη­ματά παρου­σί­ασε θέσεις για την αγρο­τική πολι­τική, το ασφα­λι­στικό, την ανά­πτυξη, το κοι­νω­νικό κράτος. Θέσεις επε­ξερ­γα­σμέ­νες από εκα­το­ντά­δες στελέχη. Φτάσαμε στη Συν­διά­σκεψη. Απο­φα­σί­σαμε ομόφωνα την Πολι­τική Δια­κή­ρυξη που δίνει το στίγμα, την ταυ­τό­τητα, τη στρα­τη­γική, το βημα­τι­σμό της παρά­τα­ξης. Οπλι­σμέ­νοι αυτή τη φορά θα ξεκι­νή­σουμε πορεία για το λαό. Να έχουμε υπομονή και πίστη. Ανή­κουμε σε μια παρά­ταξη με ρίζες, με δια­δρομή, με προ­σφορά στον τόπο. Δεν γίνεται να μείνει για καιρό περιο­ρι­σμένη σε ένα μικρό και μονο­ψή­φιο ποσοστό.  Θα ανα­γεν­νη­θεί η μεγάλη προ­ο­δευ­τική και δημο­κρα­τική παρά­ταξη. Θα δείξει νέους δρόμους.