Ενα «παραμυθένιο περιβάλλον» δημιουργείται στο «Ηχος και Φως»

Την άνοι­ξη του 2017 προ­γραμ­μα­τί­ζε­ται να λει­τουρ­γή­σει από την κοι­νο­πρα­ξία «Στή­ρι­ξις Τε­χνι­κή ΑΕ – Πάνου ΑΕΒΕ», το πο­λυ­θέ­α­μα με την ονο­μα­σία «Ήχος και Φως» σε εκ­συγ­χρο­νι­σμέ­νες εγκα­τα­στά­σεις στον δη­μο­τι­κό κήπο στην πλα­τεία Ρί­μι­νι.

Οι εκ­πρό­σω­ποι της κοι­νο­πρα­ξί­ας κκ. Βα­σί­λης Πάνου και Κώ­στας Βρού­χος, έχουν ανα­θέ­σει την εκ­πό­νη­ση της με­λέ­της του έργου στο αρ­χι­τε­κτο­νι­κό γρα­φείο του πρώην δη­μάρ­χου Ρο­δί­ων κ. Γιώρ­γου Γιαν­νό­που­λου.

Η προ­κα­ταρ­κτι­κή με­λέ­τη, που έχει εκ­πο­νη­θεί, είναι πράγ­μα­τι εντυ­πω­σια­κή.

Ο κήπος του «Ήχος και Φως» έχει κα­θιε­ρω­θεί, ως χω­ρι­κό ση­μείο ανα­φο­ράς της σύγ­χρο­νης πόλης της Ρόδου κατά τις τε­λευ­ταί­ες δε­κα­ε­τί­ες.

Η τε­χνο­λο­γία που είχε χρη­σι­μο­ποι­η­θεί, για να εντα­χθεί το Πα­λά­τι των Ιπ­πο­τών με εντυ­πω­σια­κούς εναλ­λασ­σό­με­νους φω­τι­σμούς, σε ένα ιστο­ρι­κής θε­μα­τι­κής οπτι­κο­α­κου­στι­κό δρώ­με­νο, σαν πρω­τα­γω­νι­στής, ήταν τε­χνο­λο­γία αιχ­μής για την εποχή. Το σε­νά­ριο της αφή­γη­σης πρω­τό­τυ­πο και ιστο­ρι­κά έγκυ­ρο. Και οι φωνές των αφη­γη­τών ανή­κουν σε ηθο­ποιούς ιερά τέ­ρα­τα της επο­χής εκεί­νης…. Κα­τρά­κης, Ου­στί­νωφ.

Δεν είναι τυ­χαίο το γε­γο­νός, ότι αυτή η του­ρι­στι­κή υπο­δο­μή απο­τέ­λε­σε   ση­μείο ανα­φο­ράς και είχε διάρ­κεια ζωής δε­κα­ε­τιών.

Η  κε­ντρι­κή  ιδέα της με­λέ­της είναι η  απο­κα­τά­στα­ση της σχέ­σης του δη­μο­τι­κού κήπου της πλα­τεί­ας Ρί­μι­νι με τους δη­μό­τες.

Ο κήπος του «Ήχος και Φως», παρ όλη τη θε­τι­κή του συμ­βο­λή στην του­ρι­στι­κή ανά­πτυ­ξη της Ρόδου, εξ αι­τί­ας της φύσης της λει­τουρ­γί­ας του, πα­ρέ­με­νε όλο το διά­στη­μα που αυτή δι­ήρ­κε­σε, ένας πε­ρι­φραγ­μέ­νος χώρος ει­δι­κού σκο­πού, δυ­σπρό­σι­τος για τους δη­μό­τες.

Με τη με­λέ­τη που εκ­πο­νή­θη­κε προ­βλέ­πε­ται να ανοί­ξει ο κήπος για να υπο­δε­χθεί τους πο­λί­τες. Γί­νε­ται κομ­μά­τι ου­σια­στι­κό των κοι­νό­χρη­στων χώρων της πόλης. Δεν υπάρ­χουν πια εκ­δο­τή­ρια και η κα­γκε­λό­πορ­τα της ει­σό­δου πα­ρα­μέ­νει ανοι­χτή. Όλη η επι­φά­νεια του κήπου, που βρί­σκε­ται στην ίδια στάθ­μη με αυτή της πλα­τεί­ας Ρί­μι­νι, απο­κτά κοι­νό­χρη­στο χα­ρα­κτή­ρα με ελεύ­θε­ρη για τον δη­μό­τη πρό­σβα­ση.

Προ­βλέ­πε­ται συ­γκε­κρι­μέ­να η λει­τουρ­γία ανα­ψυ­κτη­ρί­ου στην δυ­τι­κή πλευ­ρά του κήπου και η λει­τουρ­γία σύγ­χρο­νης παι­δι­κής χαράς.

Σε ό,τι αφορά το υφι­στά­με­νο αμ­φι­θέ­α­τρο, οι κερ­κί­δες όπου ήταν ανα­πτυγ­μέ­να έως πρό­σφα­τα τα κα­θί­σμα­τα θέ­α­σης του «Ήχος και Φως» με­τα­τρέ­πο­νται σε ανοι­κτό αμ­φι­θέ­α­τρο υπαί­θριων εκ­δη­λώ­σε­ων για τις ανά­γκες του Δήμου και πο­λι­τι­στι­κών φο­ρέ­ων της πε­ριο­χής.

Οι ερ­γα­σί­ες που απαι­τού­νται είναι ερ­γα­σί­ες συ­ντή­ρη­σης των χα­ρα­κτη­ρι­στι­κών ρο­δί­τι­κων ψη­φι­δω­τών που κο­σμούν τόσο το ευρύ πλα­τύ­σκα­λο του πρώ­του επι­πέ­δου όσο και τις επι­φά­νειες των κερ­κί­δων αυτές καθ’ εαυ­τές. Απο­τε­λούν τεκ­μή­ριο της χρή­σης του χώρου για μια πε­ρί­ο­δο της ιστο­ρί­ας του, που κα­λύ­πτει 50 χρό­νια και πρέ­πει να συ­ντη­ρη­θούν, να ανα­δει­χθούν και να πα­ρα­μεί­νουν σαν ένα κομ­μά­τι μνή­μης της ιστο­ρί­ας αυτής.

Ταυ­τό­χρο­να οι ανα­βαθ­μοί, μπο­ρούν άνετα να λει­τουρ­γούν σαν ση­μεία στά­σης ξε­κού­ρα­σης και θέ­α­σης, ενώ για τις πο­λι­τι­στι­κές εκ­δη­λώ­σεις που θα φι­λο­ξε­νεί ο χώρος, είναι δυ­να­τό να ανα­πτύσ­σο­νται κα­θί­σμα­τα.

Η ίδια με­λέ­τη προ­βλέ­πει την με­τα­φο­ρά του χώρου των θε­α­τών του οπτι­κο­α­κου­στι­κού θε­ά­μα­τος στο νο­τιο­δυ­τι­κό τμήμα του κήπου και σε επαφή με την με­σαιω­νι­κή τάφρο.

Προ­βλέ­πε­ται η δη­μιουρ­γία αί­θου­σας για την εξυ­πη­ρέ­τη­ση λει­τουρ­γί­ας οπτι­κο­α­κου­στι­κού θε­ά­μα­τος προ­σο­μοί­ω­σης 4D κλει­στού χώρου.

Το πλε­ο­νέ­κτη­μα αυτής της επι­λο­γής είναι ότι επε­κτεί­νει το ωρά­ριο λει­τουρ­γί­ας ανε­ξάρ­τη­τα από τις φυ­σι­κές συν­θή­κες και έτσι πα­ρέ­χε­ται η δυ­να­τό­τη­τα εκ­με­τάλ­λευ­σης των δια κρουα­ζιε­ρό­πλοιων αφι­κνού­με­νων επι­σκε­πτών της πόλης κατά την διάρ­κεια της ολι­γό­ω­ρης πα­ρα­μο­νής τους.

Η αί­θου­σα έχει διά­τα­ξη κά­το­ψης αμ­φι­θε­α­τρι­κή με ημι­κυ­κλι­κής μορ­φής ανα­βαθ­μούς, όπου θα το­πο­θε­τη­θούν κα­θί­σμα­τα με κα­τάλ­λη­λους μη­χα­νι­σμούς οι οποί­οι κι­νώ­ντας τα, συ­μπε­ρι­λαμ­βά­νουν και την κί­νη­ση του σώ­μα­τος του θεατή στην όλη δια­δι­κα­σία του θε­ά­μα­τος.

Ο θε­α­τής νοιώ­θει δο­νή­σεις εκρή­ξε­ων ή σει­σμών καθώς αυτές συμ­βαί­νουν στη διάρ­κεια της αφή­γη­σης, επεν­δυ­μέ­νες με ακου­στι­κά ερε­θί­σμα­τα υπο­βοη­θη­τι­κά της δια­δι­κα­σί­ας βιω­μα­τι­κής συμ­με­το­χής στο δρώ­με­νο. Η αί­θου­σα για τον σκοπό αυτό θα δια­θέ­τει όλους τους απα­ραί­τη­τους σύγ­χρο­νους τε­χνο­λο­γι­κούς εξο­πλι­σμούς, πέρα από τις απα­ραί­τη­τες συμ­βα­τι­κές εγκα­τα­στά­σεις κλι­μα­τι­σμού, αε­ρι­σμού, και ηλε­κτρο­φω­τι­σμού της.

Επι­πλέ­ον προ­βλέ­πε­ται η λει­τουρ­γία μου­σεια­κού συ­γκρο­τή­μα­τος στον ίδιο χώρο και αί­θου­σα φι­λο­ξε­νί­ας μό­νι­μης έκ­θε­σης ή πε­ριο­δι­κών εκ­θέ­σε­ων.

Η ιδέα ανά­γε­ται στην πε­ριο­δι­κή έκ­θε­ση με θέμα τα λι­μά­νια του δρό­μου των ιπ­πο­τών, η οποία είχε φι­λο­ξε­νη­θεί και σε προ­μα­χώ­να των οχυ­ρώ­σε­ων της Ρόδου μία και μο­να­δι­κή φορά και η οποία μετά από σχε­τι­κή έρευ­να απο­δεί­χθη­κε ότι δεν έχει βρει μό­νι­μη στέγη φι­λο­ξε­νί­ας.

Πρό­κει­ται για συλ­λο­γή από πρω­τό­τυ­πες γκρα­βού­ρες, μι­κρο­γρα­φί­ες πλοί­ων και πο­λε­μι­κών μη­χα­νών της επο­χής προ­ερ­χό­με­να από όλα τα λι­μά­νια σταθ­μούς του δρό­μου των Ιπ­πο­τών από την Ευ­ρώ­πη προς τους Αγί­ους Τό­πους.

Το θέμα της έκ­θε­σης είναι εξαι­ρε­τι­κά συ­να­φές με τη γε­νι­κό­τε­ρη θε­μα­τι­κή του οπτι­κο­α­κου­στι­κού θε­ά­μα­τος που πρό­κει­ται να ανα­βιώ­σει στον κήπο.

Προ­βλέ­πε­ται επί­σης η δη­μιουρ­γία πω­λη­τη­ρί­ου ανα­μνη­στι­κών. Αντι­κεί­με­να προς πώ­λη­ση θα είναι αντί­γρα­φα από γκρα­βού­ρες, μι­κρο­γρα­φί­ες ιπ­πο­τι­κών πλοί­ων, cd με υλικό από την Με­σαιω­νι­κή Πόλη της Ρόδου κ.λ.π. Αυτή η υπο­δο­μή βοηθά την διεύ­ρυν­ση των δυ­να­το­τή­των άντλη­σης εσό­δων, ώστε και η μου­σεια­κή λει­τουρ­γία να εμπλου­τί­ζε­ται δια­χρο­νι­κά και η δυ­να­τό­τη­τα συ­νε­χούς συ­ντή­ρη­σης και ανά­δει­ξης του κήπου να δια­σφα­λι­στεί.

Στον κήπο δη­μιουρ­γού­νται ξανά πε­ζό­δρο­μοι και μο­νο­πά­τια από πα­τη­μέ­νο ντα­μα­ρό­χω­μα, εγκυ­βω­τι­σμέ­να σε κρά­σπε­δα πω­ρό­λι­θου. Στα παρ­τέ­ρια θα φυ­τευ­τούν φυτά απο­δε­δειγ­μέ­να γη­γε­νή (κατά το πρό­τυ­πο των βο­τα­νο­λο­γι­κών επι­λο­γών που έγι­ναν στον κήπο του ιδρύ­μα­τος Ντέ Μο­ντα­λα­μπέρ στη Με­σαιω­νι­κή Πόλη) ώστε όλη η επι­φά­νεια του ανα­βαθ­μού να απο­τε­λέ­σει ένα βο­τα­νο­λο­γι­κό κήπο εν­δει­κτι­κό της ιστο­ρί­ας του τόπου.

Σχε­διά­ζε­ται επι­πλέ­ον η λει­τουρ­γία χώρου δη­μιουρ­γι­κής απα­σχό­λη­σης των παι­διών με θέμα «δρώ­με­νο πα­ρα­μυ­θιού». Η θε­μα­το­λο­γία θα είναι συ­να­φής με το οπτι­κο­α­κου­στι­κό θέαμα προ­σαρ­μο­σμέ­νη στην παι­δι­κή ηλι­κία.

Οι κα­τα­στά­σεις πο­λιορ­κί­ας, οι πο­λιορ­κη­τι­κές μη­χα­νές, η εγ­γύ­τη­τα με τα πραγ­μα­τι­κά τείχη δη­μιουρ­γούν ένα πε­ρι­βάλ­λον πα­ρα­μυ­θέ­νιο μέσα στο οποίο αβί­α­στα εντάσ­σο­νται τα παι­διά για να συμ­με­τά­σχουν στο δρώ­με­νο του πα­ρα­μυ­θιού.

Προ­βλέ­πε­ται ακόμη η αξιο­ποί­η­ση του θερ­μο­κη­πί­ου της πε­ριό­δου της Ιτα­λο­κρα­τί­ας. Πρό­κει­ται για κα­τα­σκευή από κτι­στή βάση, τα­πει­νω­μέ­νη σε σχέση με τον πε­ρι­βάλ­λο­ντα χώρο, όπως οι στέρ­νες της επο­χής εκεί­νης, με επι­κά­λυ­ψη από κα­τα­σκευή με­ταλ­λι­κού σκε­λε­τού και υα­λο­πι­νά­κων.