Α. Δημητριάδης: «Τα συσσωρευμένα προβλήματα ταλανίζουν τους δικηγόρους και τον χώρο της Δικαιοσύνης»

Κύριε Δημη­τριάδη, θα ήθελα να ξεκι­νή­σουμε από την πρό­σφατη εκλογή σας στην Θεμα­τική Δικαιο­σύ­νης της ΝΟΔΕ Δωδε­κα­νή­σου. Πώς απο­φα­σί­σατε να συμ­με­τέ­χετε;

Κοι­τάξτε, είχα συμ­με­τά­σχει και στις προη­γού­με­νες εκλογές της ΝΟΔΕ -τότε με κάποιες περί­ερ­γες δια­δι­κα­σίες, αλλά αυτό δεν με πείραξε. Δεν κυνηγώ αξιώ­ματα και ιδιό­τη­τες. Μου έγινε πρόταση σε αυτή την παρούσα εκλο­γική ανα­μέ­τρηση. Θεώρησα ότι επειδή οι εποχές είναι δύσκο­λες, ο καθένας μας έχει ευθύνη να ασχο­λη­θεί και να προ­σφέ­ρει όσο μπορεί στα κοινά για το καλό του τόπου. Έστω και από μία όχι και τόσο μεγάλη θέση. Κι επειδή ο κλάδος της Δικαιο­σύ­νης έχει τερά­στια προ­βλή­ματα, θεώρησα ότι όντας μάχιμος δικη­γό­ρος θα μπο­ρούσα να προ­σφέρω σε αυτό τον τομέα, την ενη­μέ­ρωση που χρειά­ζε­ται για να γίνουν οι  όποιες κινή­σεις ώστε θέματα που μας απα­σχο­λούν να προ­ω­θη­θούν. Βέβαια, δεν είναι κλάδος με την έννοια του “κλα­δι­κού” συμ­φέ­ρο­ντος, αλλά του κοι­νω­νι­κού.

Με αφορμή και την συνε­χι­ζό­μενη αποχή των δικη­γό­ρων, θα ήθελα το σχόλιό σας. Υπάρ­χουν και κοι­νω­νι­κές συνέ­πειες από την αποχή αυτή;

Όταν οι δικα­στές και οι δικη­γό­ροι απέχουν, δεν απο­νέ­με­ται σωστά η Δικαιο­σύνη και συνεπώς, όλα έχουν επι­πτώ­σεις πάνω στο κοι­νω­νικό σύνολο. Η ευθύνη είναι απο­κλει­στικά αυτών που δημιούρ­γη­σαν το πρό­βλημα, δηλαδή της κυβέρ­νη­σης. Διότι όταν είχαν εξαγ­γεί­λει τις υπο­σχέ­σεις περί ανα­λή­ψεως της δια­κυ­βέρ­νη­σης της χώρας και επί­λυ­σης των προ­βλη­μά­των, δεν είχαν ανα­φερ­θεί σε όλα αυτά. Βλέπετε, λοιπόν ότι δεν υπάρχει συνέ­πεια στην πολι­τική. Όταν το Ταμείο Νομικών ήταν ένα υγιέ­στατο ταμείο κι εμείς είχαμε τις εισφο­ρές μας τακτο­ποι­η­μέ­νες, δεν μπορώ να αντι­λη­φθώ γιατί ένας ελεύ­θε­ρος επαγ­γελ­μα­τίας να έχει μια τέτοια φορο­λό­γηση και μάλιστα χωρίς αντα­πο­δο­τι­κό­τητα ως όφειλαν να έχουν. Είναι από τους κλάδους που προ­σπα­θούν να μηδε­νί­σουν. Και η όποια αγο­ρα­στική δύναμη υπήρχε από τον κλάδο μας, προ­σπα­θούν να την στε­ρή­σουν και αυτήν με βίαιο τρόπο. Θέλω να σημειώσω, ότι οι δικη­γό­ροι ήταν πολύ φει­δω­λοί στις όποιες συν­δι­κα­λι­στι­κές κινη­το­ποι­ή­σεις μέχρι σήμερα. Θα έλεγα πάρα πολύ “ήρεμοι”. Ίσως να έπρεπε να είμαστε πιο… δρα­στή­ριοι. Είναι γεγονός ότι αυτός ο κλάδος εδώ και τέσ­σε­ρις μήνες δεν έχει κανένα έσοδο και ταλαι­πω­ρεί­ται. Ανα­φέ­ρατε τις κοι­νω­νι­κές συνέ­πειες. Μην ξεχνάτε ότι και όποιοι έχουν ποι­νι­κές δίκες για χρέη στο Δημόσιο κ.λπ. και παίρ­νουν ανα­βο­λές. Άρα, κατά κάποιο τρόπο, συμ­φέ­ρει τον πολίτη. Για τον δικη­γόρο είναι μόνον αρνη­τική συνέ­πεια.

Είναι γνωστό ότι οι ελλι­πείς κτη­ρια­κές υπο­δο­μές παρα­μέ­νουν ένα πρό­βλημα για την απονομή της Δικαιο­σύ­νης στην Ρόδο. Ποια είναι η θέση σας;

Το κτη­ριακό απα­σχο­λεί τον κλάδο μας πολλά χρόνια. Έχουν γίνει πάρα πολλές προ­τά­σεις αλλά έχουν… χαθεί τρένα -όχι ένα, πολλά. Σας λέω για παρά­δειγμα ότι η Σπάρτη έχει και­νούρ­γιο δικα­στικό  μέγαρο με το 1/3 της δικής μας δυνα­μι­κό­τη­τας. Σε άλλες περιο­χές όπου υπάρ­χουν πολλοί λίγοι δικη­γό­ροι έχουν γίνει και­νούρ­για κτήρια. Έχουν γίνει πολλές προ­σπά­θειες από τον Δικη­γο­ρικό Σύλλογο και από τον πεθερό μου, τον Τάσο Καρα­μά­ριο, που είχε πετύχει να μας παρα­χω­ρη­θεί το παλιό νοσο­κο­μείο -αλλά δεν προ­χώ­ρησε τίποτε. Κατά την άποψή μου, το υπάρχον Δικα­στικό Μέγαρο πρέπει να δια­τη­ρη­θεί μόνο ως Εφετείο. Τα ακρο­α­τή­ρια θα πρέπει να δια­χω­ρι­στούν. Μπαί­νουν μέσα οι ξένοι και βλέπουν μια κατά­σταση που ούτε στην τελευ­ταία Αφρι­κα­νική χώρα δεν υπάρχει. Δεν υπάρχει σεβα­σμός ούτε για τους χώρους όπου κάθο­νται οι δικη­γό­ροι, ούτε για τους χώρους από όπου βγαί­νουν οι δικα­στές, ούτε πού συνε­δριά­ζουν οι δικα­στές. Μπορεί να μπει οποιασ­δή­ποτε θελήσει ανά πάσα στιγμή. Η ηχητική είναι πολύ κακή. Θα έπρεπε να γίνουν δικα­στή­ρια με και­νούρ­γιες προ­δια­γρα­φές όπως τα Εφετεία Αθηνών -που έχουν πόρτες ηχο­μο­νω­τι­κές με έδρανα δια­φο­ρε­τικά και με χώρους όπως αρμόζει. Έχουμε το παρά­δοξο να κατα­δι­κά­ζε­ται κάποιος ισόβια και να βγαίνει από την ίδια πόρτα για να μετα­χθεί από την οποία βγαίνει και ο δικα­στής που τον δίκασε ο οποίος θα πρέπει να συνα­ντή­σει και τους συγ­γε­νείς του κατα­δι­κα­σθέ­ντος. Αντι­λαμ­βά­νε­στε για τι κατα­στά­σεις μιλάμε. Όλα αυτά μένουν σε εκκρε­μό­τητα, ενώ υπάρ­χουν κτήρια στο κέντρο της Ρόδου τα οποία κατα­στρέ­φο­νται, θα ρημά­ξουν αν δεν αξιο­ποι­η­θούν. Εάν έφευγε το Δικα­στή­ριο από το κέντρο της πόλης, θα υπήρχε μεγάλη απο­συμ­φό­ρηση και θα βελ­τιω­νό­ταν η κατά­σταση, το κυκλο­φο­ριακό κ.λπ. Θέληση χρειά­ζε­ται, πράξεις και όχι μόνον λόγια.

Κύριε Δημη­τριάδη, πώς βλέπετε την απόφαση της Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου να διεκ­δι­κή­σει μέσω της νομικής οδού την ακίνητη περιου­σία της Δωδε­κα­νή­σου;

Θα σας πω ότι χαί­ρο­μαι. Διότι κάποτε, κάποια πράγ­ματα πρέπει να διευ­θε­τού­νται. Το να συσ­σω­ρεύ­ο­νται σκου­πί­δια κάτω από το χαλί δεν είναι γνώ­ρι­σμα νοι­κο­κυ­ρε­μέ­νου σπιτιού. Για μένα είναι μια πολύ καλή αρχή. Και ο καθένας θα πρέπει να ξέρει τι γίνεται με την δική του περιου­σία. Για παρά­δειγμα, ο δήμος Ρόδου θα πρέπει να ξέρει ποια είναι η δική του περιου­σία και να απο­φα­σί­σει τι θα κάνει. Συνεπώς, πολύ καλά κάνει ο περι­φε­ρειάρ­χης και ξεκι­νάει την τακτο­ποί­ηση που εκκρε­μεί εδώ και πολλά χρόνια.

Εδώ όμως, εγεί­ρο­νται και άλλα θέματα, όπως η αυτο­τέ­λεια της τοπικής αυτο­διοί­κη­σης.

Ναι, κοι­τάξτε, όταν λέμε ότι θέλουμε την “αυτο­τέ­λεια” της τοπικής αυτο­διοί­κη­σης, θα πρέπει να ξέρουμε ότι στα ξένα κράτη τα έσοδα, δεν είναι κατά κύρια βάση από τους κρα­τι­κούς προ­ϋ­πο­λο­γι­σμούς. Συνήθως υπάρχει μια τοπική οικο­νο­μία και τοπικός προ­ϋ­πο­λο­γι­σμός στον οποίο στη­ρί­ζο­νται οι τοπικές αρχές. Γι’ αυτό και έχουν αυτο­τέ­λεια και στον τρόπο δια­χεί­ρι­σης, και στον τρόπο εκλογής των αρχών. Όταν ο κ. Χατζη­μάρ­κος ανα­λά­βει έχοντας ένα “ταμείο” θα μπο­ρέ­σει να τα δια­χει­ρι­στεί για τον τόπο και όχι να καλεί­ται να τα δια­θέ­τει στον κρατικό κουρ­βανά προ­κει­μέ­νου να αντι­με­τω­πι­στούν άλλες κατα­στά­σεις. Και επι­τέ­λους, θα πρέπει να στα­μα­τή­σουν και οι εξαρ­τή­σεις. Δεν μπορεί τα προ­βλή­ματα της Δωδε­κα­νή­σου να μου τα λύσει η Αθήνα. Τα προ­βλή­ματα της Δωδε­κα­νή­σου θα πρέπει να τα λύσει η Δωδε­κά­νη­σος, τα προ­βλή­ματα της Ρόδου, θα πρέπει να τα λύσει η Ρόδος. Αυτοί θα κάνουν τις επι­λο­γές, την δια­χεί­ριση και συνεπώς, θα κριθούν από τον λαό. Ο καθένας κρί­νε­ται από το έργο του. Μακάρι να έχουμε επι­τυ­χη­μέ­νους τοπι­κούς άρχο­ντες που να μπο­ρέ­σουν να φέρουν μια νέα “πνοή” στη Δωδε­κά­νησο, να ανα­βαθ­μι­στούμε, να είμαστε κέντρο προ­ο­ρι­σμού όλων αυτών των εκα­τομ­μυ­ρίων του­ρι­στών που θέλουν να έρθουν, αλλά έχουν και απαι­τή­σεις. Ξέρουμε ότι ο Του­ρι­σμός έχει απαι­τή­σεις υπο­δο­μής. Είναι πολύ πιο δύσκολο η Ρόδος να κρα­τη­θεί στο επίπεδο που είναι από το να δοθεί το ένα εκα­το­στό των χρη­μά­των σε μια περιοχή που δεν είναι ανα­πτυγ­μένη του­ρι­στικά για να προ­σελ­κύ­σει του­ρί­στες. Η Ρόδος είναι ένα κοσμο­πο­λί­τικο νησί το οποιο συν­δυά­ζει την φυσική ομορφιά αλλά χρειά­ζε­ται υπο­δο­μές. Ο Του­ρι­σμός θέλει ασφά­λεια, νοι­κο­κύ­ρεμα. Γι’ αυτό λέω ότι εάν γνω­ρί­ζει η περι­φέ­ρεια και ο δήμος ποια είναι τα ακίνητά τους, θα μπορούν να τα δια­χει­ρι­στούν προς όφελος του τόπου. Είναι προς την σωστή κατεύ­θυνση αυτές οι κινή­σεις. Αν δεν το ξεκι­νή­σει κάποιος, δεν θα γίνει ποτέ τίποτα.

Κατά την άποψή σας, η χώρα χρειά­ζε­ται εκλογές ή μια εθνική συνεν­νό­ηση;

Αυτή την στιγμή η οποια­δή­ποτε κυβέρ­νηση θα έπρεπε να είναι κυβέρ­νηση όλων των κομ­μά­των. Εάν έχουν ίχνος φιλο­πα­τρίας, αγάπης για την πατρίδα μας, θα έπρεπε όλοι ανε­ξαι­ρέ­τως, να σχη­μα­τί­σουν μια κυβέρ­νηση, να γίνει μια κοινή χάραξη πολι­τι­κής μακριά από δόγματα, ακρό­τη­τες, δημα­γω­γία και λαϊ­κι­σμό και να συμ­φω­νή­σουν σε κάποια πράγ­ματα που μπορούν να γίνουν για το καλό της χώρας. Ίσως με αυτό τον τρόπο να απο­φύ­γουν και το πολι­τικό κόστος. Να κατα­λά­βουν όμως ότι πρέπει να εγκα­τα­λεί­ψουν και την “καρέκλα” τους.

Κλεί­νο­ντας θα ήθελα να ευχηθώ να επι­κρα­τή­σει η λογική και να δούν όλοι το εθνικό συμ­φέ­ρον. Η Ελλάδα δεν αντέχει κι άλλες εκλο­γι­κές ανα­με­τρή­σεις, ούτε αντι­πα­ρα­θέ­σεις. Όλα τα κόμματα θα πρέπει να συμ­φω­νή­σουν για να σώσουν την χώρα. Το κράτος έχει εξα­ντλη­θεί. Τα απο­θέ­ματα ανοχής και αντοχής των πολιτών έχουν εξα­ντλη­θεί και απαι­τεί­ται λύση εδώ και τώρα.