Γ. Κεφαλογιαννης: «Το αίτημα για εκλογές δεν είναι ζήτημα τακτικών επιλογών αλλά ορθολογικής ανάγνωσης της πραγματικότητας»

Συ­νέ­ντευ­ξη στην

Πέγκυ Ντό­κου

Ο κ. Γιάν­νης Κε­φα­λο­γιάν­νης, είναι βου­λευ­τής Ρε­θύ­μνου της Ν.Δ. και Το­με­άρ­χης Εξω­τε­ρι­κών του κόμ­μα­τος, σε συ­νέ­ντευ­ξή του στην «δη­μο­κρα­τι­κή» μι­λά­ει:

– για την τουρ­κι­κή προ­κλη­τι­κό­τη­τα και για τις συμ­φω­νί­ες ανά­με­σα στην Ε.Ε. και την Τουρ­κία και με βάση τις τε­λευ­ταί­ες εξε­λί­ξεις

– χα­ρα­κτη­ρί­ζει « δι­πλω­μα­τι­κό ερα­σι­τε­χνι­σμό της Κυ­βέρ­νη­σης» το πρό­σφα­το πε­ρι­στα­τι­κό με την μη προ­σγεί­ω­ση του πρω­θυ­πουρ­γι­κού αε­ρο­σκά­φους στην Ρόδο για ανε­φο­δια­σμό

– δη­λώ­νει ότι τόσο ο ίδιος προ­σω­πι­κά με ερώ­τη­ση στη Βουλή όσο και η Νέα Δη­μο­κρα­τία έχουν κα­λέ­σει επα­νει­λημ­μέ­να τον Πρω­θυ­πουρ­γό να ξε­κα­θα­ρί­σει ευ­θαρ­σώς και επι­σή­μως τη θέση του περί του Σκο­πια­νού

– ενώ για το προ­σφυ­γι­κό – με­τα­να­στευ­τι­κό, ξε­κα­θα­ρί­ζει ότι πρό­κει­ται για ένα κα­θα­ρά ευ­ρω­παϊ­κό ζή­τη­μα

Τέλος, ο κ. Κε­φα­λο­γιάν­νης σε ερώ­τη­ση για το αν αντέ­χει ή όχι η χώρα νέες εκλο­γές, δη­λώ­νει πως η από­φα­ση της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας να ζη­τή­σει εκλο­γές δεν είναι ζή­τη­μα τα­κτι­κών επι­λο­γών αλλά ορ­θο­λο­γι­κής ανά­γνω­σης της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας, έχο­ντας γνώση των ευ­θυ­νών της.

Η συ­νέ­ντευ­ξη ανα­λυ­τι­κά:

• Κύριε Κε­φα­λο­γιάν­νη, από την θέση του Το­με­άρ­χη Εξω­τε­ρι­κών της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας, θα ήθελα να ξε­κι­νή­σου­με από τις σχέ­σεις μας με την Τουρ­κία. Παρά τις συμ­φω­νί­ες, η στάση της πα­ρα­μέ­νει η ίδια σε μια σειρά από ζη­τή­μα­τα που απει­λούν συ­νε­χώς την ει­ρη­νι­κή συ­νύ­παρ­ξη στο Αι­γαίο. Το σχό­λιό σας.

Θα έλεγα ότι είναι λάθος να συγ­χέ­ου­με την ανα­βαθ­μι­σμέ­νη τουρ­κι­κή προ­κλη­τι­κό­τη­τα που πα­ρα­τη­ρεί­ται τις τε­λευ­ταί­ες μέρες με την πρό­σφα­τη συμ­φω­νία στο προ­σφυ­γι­κό ή, πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο, με τις συμ­φω­νί­ες με­τα­ξύ Ελ­λά­δας -Τουρ­κί­ας που πρό­σφα­τα υπο­γρά­φη­σαν στη Σμύρ­νη. Ούτε βέ­βαια πρό­κει­ται – όπως συχνά λέ­γε­ται- για κά­ποια μορφή αντι­πε­ρι­σπα­σμού, απόρ­ροια της τουρ­κι­κής αμη­χα­νί­ας στη Μέση Ανα­το­λή ή το Κουρ­δι­κό ζή­τη­μα. Οι πρό­σφα­τες πα­ρα­βά­σεις και πα­ρα­βιά­σεις του ελ­λη­νι­κού ενα­έ­ριου χώρου εντάσ­σο­νται αντί­θε­τα σε μια μα­κρο­χρό­νια στρα­τη­γι­κή αμ­φι­σβή­τη­σης των κυ­ριαρ­χι­κών μας δι­καιω­μά­των η οποία υπη­ρε­τεί­ται με συ­νέ­πεια και συ­νέ­χεια και προ­φα­νώς δια­τη­ρεί ένα δικό της «αυ­τό­νο­μο» χα­ρα­κτή­ρα. Η ελ­λη­νι­κή δι­πλω­μα­τία το γνω­ρί­ζει καλά αυτό και μέχρι πρό­σφα­τα όλες οι κυ­βερ­νή­σεις λίγο πολύ δια­μόρ­φω­σαν μια ενιαία στρα­τη­γι­κή αντι­με­τώ­πι­σης της τουρ­κι­κής επε­κτα­τι­κής πο­λι­τι­κής. Δυ­στυ­χώς δεν μπορώ να πω το ίδιο και για τη ση­με­ρι­νή κυ­βέρ­νη­ση. Οι το­πο­θε­τή­σεις του Έλ­λη­να πρω­θυ­πουρ­γού στη Σμύρ­νη σε θέ­μα­τα όπως το casus belli, η επι­φα­νεια­κή το­πο­θέ­τη­ση του με την οποία επέ­τρε­ψε να κα­τα­γρα­φεί δη­μο­σί­ως από τον Τούρ­κο πρω­θυ­πουρ­γό η άποψη ότι ο ελ­λη­νι­κός ενα­έ­ριος χώρος ανή­κει στην Τουρ­κία, η δια της σιω­πής απο­δο­χή μιας άνευ όρων έντα­ξης της Τουρ­κί­ας στην Ε.Ε., κάθε άλλο παρά ισχυ­ρο­ποί­η­σε τις ελ­λη­νι­κές δια­πραγ­μα­τευ­τι­κές θέ­σεις. Αντί­θε­τα προ­σέ­φε­ρε απλό­χε­ρα επι­χει­ρή­μα­τα που είναι βέ­βαιο ότι η τουρ­κι­κή πλευ­ρά θα εντά­ξει στη μελ­λο­ντι­κή τα­κτι­κή της.

• Πριν από λίγο καιρό το πε­ρι­στα­τι­κό με την μη προ­σγεί­ω­ση του πρω­θυ­πουρ­γι­κού αε­ρο­σκά­φους στην Ρόδο για ανε­φο­δια­σμό, προ­κά­λε­σε θύ­ελ­λα αντι­δρά­σε­ων στα Δω­δε­κά­νη­σα, με αφορ­μή και το επι­χεί­ρη­μα ότι η πε­ριο­χή είναι… απο­στρα­τι­κο­ποι­η­μέ­νη. Ποια η άποψή σας για το θέμα;

Πρό­κει­ται για έναν ακόμη δι­πλω­μα­τι­κό ερα­σι­τε­χνι­σμό της Κυ­βέρ­νη­σης η οποία απο­δει­κνύ­ε­ται ανί­κα­νη ακόμη και στην κα­τάρ­τι­ση ενός απλού σχε­δί­ου πτή­σης. Έχου­με να κά­νου­με με μια επι­κίν­δυ­νη ανε­πάρ­κεια η οποία δη­μιουρ­γεί εντυ­πώ­σεις ακόμη και για τη δυ­να­τό­τη­τα του Έλ­λη­να πρω­θυ­πουρ­γού να ανε­φο­διά­ζει το πρω­θυ­πουρ­γι­κό αε­ρο­σκά­φος σε ελ­λη­νι­κό έδα­φος. Και μόνο το γε­γο­νός ότι, μετά την τουρ­κι­κή άρ­νη­ση την οποία η κυ­βέρ­νη­ση απο­σιώ­πη­σε, κα­ταρ­τί­στη­κε νέο σχέ­διο πτή­σης που δεν πε­ριε­λάμ­βα­νε τη Ρόδο αρ­κού­σε για να στα­λεί το λαν­θα­σμέ­νο μή­νυ­μα ότι η κυ­βέρ­νη­ση απο­δέ­χε­ται τις τουρ­κι­κές αι­τιά­σεις. Πα­ρέλ­κει να ση­μειώ­σω ότι για το ζή­τη­μα αυτό κα­τέ­θε­σα επί­και­ρη ερώ­τη­ση στον πρω­θυ­πουρ­γό η οποία ου­δέ­πο­τε απα­ντή­θη­κε.

• Τα Σκό­πια από την άλλη πλευ­ρά, εξα­κο­λου­θούν τις προ­σκλή­σεις με το όνομα. Τι πρέ­πει να γίνει και ποια είναι η θέση της Ν.Δ.;

Θυ­μί­ζω ότι η εθνι­κή γραμ­μή στο ζή­τη­μα της ονο­μα­σί­ας των Σκο­πί­ων συν­δια­μορ­φώ­θη­κε στο Συμ­βού­λιο των Πο­λι­τι­κών Αρ­χη­γών τον Απρί­λιο του 1993, με τη σύμ­φω­νη γνώμη και του Συ­να­σπι­σμού, ενώ ο τότε βου­λευ­τής της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας, ση­με­ρι­νός υπουρ­γός Εθνι­κής Αμυ­νας και κυ­βερ­νη­τι­κός εταί­ρος κ. Π. Καμ­μέ­νος υπερ­θε­μά­τι­ζε για μια ονο­μα­σία που δεν θα πε­ριέ­χει το όνομα Μα­κε­δο­νία ή πα­ρά­γω­γα της. Έκτο­τε, η εθνι­κή γραμ­μή πλεύ­σης υπη­ρε­τή­θη­κε με συ­νέ­πεια σε διε­θνές και ευ­ρω­παϊ­κό επί­πε­δο με απο­κο­ρύ­φω­μα την ομό­φω­νη από­φα­ση των ηγε­τών των χωρών – μελών του ΝΑΤΟ τον Απρί­λιο του 2008 στο Βου­κου­ρέ­στι. Αυτή την εθνι­κή γραμ­μή δεν είμαι βέ­βαιος ότι τη συμ­με­ρί­ζο­νται όλοι στο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Για την ακρί­βεια, πότε με «γλωσ­σι­κά ολι­σθή­μα­τα» και πότε εκ­φρά­ζο­ντας «προ­σω­πι­κές από­ψεις» που απο­δέ­χο­νται ακόμη και την συ­νταγ­μα­τι­κή ονο­μα­σία των Σκο­πί­ων ρί­χνουν νερό στο μύλο των επι­χει­ρη­μά­των της δη­μό­σιας δι­πλω­μα­τί­ας των Σκο­πί­ων που πα­ρου­σιά­ζει την Ελ­λά­δα ως απο­κλει­στι­κά υπεύ­θυ­νη για την έλ­λει­ψη προ­ό­δου στις συ­νο­μι­λί­ες για το όνομα. Επι­πλέ­ον, ενι­σχύ­ουν τα ανι­στό­ρη­τα ιδε­ο­λο­γή­μα­τα περί σκο­πια­νού «μα­κε­δο­νι­σμού» υπο­σκά­πτο­ντας την εθνι­κή γραμ­μή σε μια στιγ­μή που βρί­σκο­νται σε εξέ­λι­ξη κρί­σι­μες δι­πλω­μα­τι­κές μάχες με τη γει­το­νι­κή χώρα. Τόσο εγώ προ­σω­πι­κά με ερώ­τη­ση μου στη Βουλή όσο και η Νέα Δη­μο­κρα­τία έχου­με κα­λέ­σει επα­νει­λημ­μέ­να τον Πρω­θυ­πουρ­γό να ξε­κα­θα­ρί­σει ευ­θαρ­σώς και επι­σή­μως τη θέση του.

• Τε­λι­κά, το προ­σφυ­γι­κό – με­τα­να­στευ­τι­κό ζή­τη­μα είναι θέμα της Ευ­ρώ­πης και πώς θα έπρε­πε να στη­ρί­ξει την Ελ­λά­δα στην δε­δο­μέ­νη στιγ­μή;

Πρό­κει­ται για ένα κα­θα­ρά ευ­ρω­παϊ­κό ζή­τη­μα το οποίο οι ακραί­ες φωνές στην Ευ­ρώ­πη, η εκ­βια­στι­κή στάση της Τουρ­κί­ας και η ανε­πάρ­κεια της ελ­λη­νι­κής Κυ­βέρ­νη­σης να υλο­ποι­ή­σει τις υπο­χρε­ώ­σεις της από τον πε­ρα­σμέ­νο Οκτώ­βριο το κα­τέ­στη­σαν εν πολ­λοίς ένα δι­με­ρές ζή­τη­μα με­τα­ξύ Ελ­λά­δας Τουρ­κί­ας. Η όλη συμ­φω­νία σή­με­ρα υλο­ποιεί­ται με απελ­πι­στι­κά αρ­γούς ρυθ­μούς και με πάρα πολλά προ­βλή­μα­τα, πο­λι­τι­κής και τε­χνι­κή φύ­σε­ως. Ο στό­χος που ετέθη πριν από ένα μήνα για με­τε­γκα­τά­στα­ση του­λά­χι­στον 6.000 ατό­μων δεν έχει επι­τευ­χθεί καθώς μόνο 200 πε­ρί­που άτομα με­τε­γκα­τα­στά­θη­καν από τα μέσα Μαρ­τί­ου ως σή­με­ρα. Δη­λα­δή πο­σο­στό 3% επί του μη­νιαί­ου στό­χου κατά τον πρώτο μήνα εφαρ­μο­γής συμ­φω­νί­ας. Τρία είναι τα βα­σι­κά ζη­τού­με­να σε αυτό το στά­διο: Πρώ­τον, η άμεση εφαρ­μο­γή της δια­δι­κα­σί­ας με­τε­γκα­τά­στα­σης προς την Ευ­ρώ­πη του συμ­φω­νη­θέ­ντος αριθ­μού προ­σφύ­γων με πα­ράλ­λη­λη υιο­θέ­τη­ση μια νέας, ενιαί­ας, ευ­ρω­παϊ­κής δια­δι­κα­σί­ας χο­ρή­γη­σης ασύ­λου. Δεύ­τε­ρον, η ενί­σχυ­ση με προ­σω­πι­κό και υλι­κο­τε­χνι­κή υπο­δο­μή της Ελ­λά­δας για τη διεκ­πε­ραί­ω­ση των αι­τή­σε­ων ασύ­λου. Και τρί­τον, η ου­σια­στι­κή επι­τή­ρη­ση των ευ­ρω­παϊ­κών συ­νό­ρων με τη λήψη από­φα­σης για την ίδρυ­ση μιας ευ­ρω­παϊ­κής Ακτο­φυ­λα­κής και Συ­νο­ριο­φυ­λα­κής.

• Αντέ­χει η χώρα νέες εκλο­γές ή θα βρε­θεί άλλη εναλ­λα­κτι­κή λύση δια­κυ­βέρ­νη­σης κατά την άποψή σας;

Η από­φα­ση της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας να ζη­τή­σει εκλο­γές δεν είναι ζή­τη­μα τα­κτι­κών επι­λο­γών. Είναι το απο­τέ­λε­σμα μιας ορ­θο­λο­γι­κής ανά­γνω­σης της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας και ει­δι­κό­τε­ρα του με­γά­λου κιν­δύ­νου που δια­τρέ­χει η χώρα μας να βρε­θεί ορι­στι­κά στο οι­κο­νο­μι­κό και γε­ω­πο­λι­τι­κό πε­ρι­θώ­ριο. Μέρα με τη μέρα υιο­θε­τού­νται κα­θε­στω­τι­κές πρα­κτι­κές και εκ­φρά­ζο­νται αντι­δη­μο­κρα­τι­κές νο­ο­τρο­πί­ες σε κάθε πτυχή του δη­μο­σί­ου βίου – στις ανε­ξάρ­τη­τες αρχές, στη Δι­καιο­σύ­νη, στα ΜΜΕ. Κάθε πο­λί­της που αντι­λαμ­βά­νε­ται τη σο­βα­ρό­τη­τα και τη συ­χνό­τη­τα των γε­γο­νό­των κα­τα­νο­εί πια ότι το κό­στος της συ­νέ­χι­σης της κα­τα­στρο­φής είναι απεί­ρως με­γα­λύ­τε­ρο από το κό­στος της δια­δι­κα­σί­ας απο­μά­κρυν­σης αυτής της κυ­βερ­νη­τι­κής συμ­μα­χί­ας. Από αυτή την άποψη δεν έχει να κάνει αν μας αρέ­σουν ή όχι οι εκλο­γές αλλά πως μπο­ρού­με να υπε­ρα­σπι­στού­με κα­λύ­τε­ρα αυτή τη στιγ­μή το εθνι­κό κε­κτη­μέ­νο. Αυτό όμως προ­ϋ­πο­θέ­τει μια άλλη αντί­λη­ψη περί εθνι­κής ευ­θύ­νης που αυτή η κυ­βέρ­νη­ση δεν δια­θέ­τει.