Α-τυπος και υπογραμμός: Οι παραφωνίες του κάδρου…

Η νέα του­ρι­στική περί­ο­δος βρί­σκε­ται προ των πυλών και η Ρόδος, ετοι­μά­ζε­ται να υπο­δε­χθεί τους πρώτους επι­σκέ­πτες. Κάθε χρόνο τέτοια εποχή ο Δήμος -ορθώς- μπαίνει στο στό­χα­στρο για όσα πρόλαβε να κάνει και κυρίως για όσα δεν πρόλαβε. Συνήθως, δεν προ­λα­βαί­νει, και πάντα υπάρ­χουν έτοιμες δικαιο­λο­γίες. Αλλά αυτό είναι άλλο κεφά­λαιο.

Είναι δύσκολο, να δεις την πόλη που ζεις και εργά­ζε­σαι, την πόλη που βλέπεις καθη­με­ρινά, που προ­σπερ­νάς τις ομορ­φιές της και έχεις συνη­θί­σει τις ασχή­μιες της, με την ματιά του του­ρί­στα. Κάνο­ντας μια βόλτα στο κέντρο της πόλης, προ­σποιού­μενη τον του­ρί­στα στην όμορφη πόλη μου, το μάτι μου έπεσε σε μία πλα­στική άσπρη καρέκλα, που ήταν κάτω από μια δια­φη­μι­στική κόκκινη ομπρέλα, δίπλα είχε έναν δια­φη­μι­στικό κάδο απορ­ριμ­μά­των εται­ρείας παγωτών και αυτά συνέ­θε­ταν το σκηνικό μπροστά από μία καντίνα προ­χει­ρο­φτιαγ­μένη και τοπο­θε­τη­μένη στην μέση του πουθενά. Μια παρα­φω­νία στο κέντρο της πόλης της Ρόδου… Όμως, δεν ήταν μόνο αυτή. Πιο κάτω είχε κι άλλη, παρα­δί­πλα είχε κι άλλη, λίγα μέτρα παρα­κάτω κι άλλη…

Στο ιστο­ρικό κέντρο της πόλης της Ρόδου, οι παρα­φω­νίες είναι πολλές. Καντί­νες, πάγκοι, κιόσκια… Χωρίς καμία τάξη, χωρίς καμία σειρά, με μία αισθη­τική που δεν ται­ριά­ζει στη Ρόδο.

Αισθη­τική… εδώ ο κόσμος καί­γε­ται, θα πει κάποιος, κι εσύ μιλάς και αισθη­τική, καλαι­σθη­σία και τάξη. Ψιλά γράμ­ματα… Ή μήπως όχι;

Ενας τόπος που έχει επεν­δύ­σει στον του­ρι­σμό και που κάποτε μεσου­ρα­νούσε ως προ­ο­ρι­σμός ποιο­τι­κού του­ρι­σμού, θα πρέπει να μπο­ρέ­σει να κάνει και πάλι την διαφορά. Και η διαφορά, κρί­νε­ται στις λεπτο­μέ­ρειες.

Ένα νησί όπως η Ρόδος, που η ιστορία της και ο πολι­τι­σμός της χάνεται στα βάθη των αιώνων, δεν μπορεί σήμερα να έχει γίνει η βασί­λισσα της πλα­στι­κής καρέ­κλας, των δια­φη­μι­στι­κών πινα­κί­δων, των προ­χει­ρο­κα­τα­σκευών, του νοβοπάν και του νάιλον. Είναι αδια­νό­ητο, εμείς οι ίδιοι, να τσα­λα­κώ­νουμε την εικόνα του.

Αν κοντο­στα­θεί κανείς, την ώρα που κάνει την βόλτα του στο κέντρο της πόλης να δει το “κάδρο”, θα ξεχω­ρί­σει αμέσως τις παρα­φω­νίες. Πόσο μάλλον, ένας επι­σκέ­πτης. Ανάμεσα στα ιστο­ρικά κτήρια του νησιού, ξεπη­δούν ταμπέ­λες αισθη­τι­κής παζα­ριού, από το κέντρο της Ρόδου μέχρι και την Παλιά Πόλη, το Μνημείο -υπενθυμίζω-  Παγκό­σμιας Πολι­τι­στι­κής Κλη­ρο­νο­μιάς.

Για αυτό όμως, δεν φέρει ευθύνη μόνον ο Δήμος που δεν επι­βάλ­λει την ομοιο­μορ­φία και την καλαι­σθη­σία στα κιόσκια, στους πάγκους και στις καντί­νες. Ευθύνη φέρουν και οι ιδιο­κτή­τες εκείνοι που δεν φρο­ντί­ζουν τόσα χρόνια, να βελ­τιώ­σουν την εικόνα που παρου­σιά­ζουν, την εικόνα που απο­τυ­πώ­νει ο επι­σκέ­πτης ερχό­με­νος στο νησί μας για τις δια­κο­πές του. Ευθύνη φέρουν και οι ιδιο­κτή­τες κατα­στη­μά­των που απλώ­νουν την πρα­μά­τεια τους σαν να είναι στη λαϊκή αγορά.

Οι ποιο­τι­κές εξαι­ρέ­σεις, είναι λίγες, ευχής έργον θα ήταν να γίνουν περισ­σό­τε­ρες. Είναι θέμα σεβα­σμού, αξιο­πρέ­πειας και –επιμένω- καλαι­σθη­σίας που ακόμα κι αν δεν έχουμε, οφεί­λουμε να ανα­πτύ­ξουμε σεβό­με­νοι τον τόπο μας και τους επι­σκέ­πτες μας.

Κι αν όλα αυτά, φαντά­ζουν λεπτο­μέ­ρειες, είναι επειδή μάθαμε να μην βλέ­πουμε το “κάδρο” αλλά να απο­μο­νώ­νουμε εικόνες. Βλέ­πο­ντας το “κάδρο” από μακριά, εύκολα θα αντι­λη­φθεί κανείς πόσο έχουμε κακο­ποι­ή­σει την πόλη μας. Αν δεν ανα­θε­ω­ρή­σουμε, αν δεν την αγα­πή­σουμε περισ­σό­τερο, το τίμημα θα είναι μεγάλο. Και στο τέλος, το «κάδρο» δεν θα θέλει κανείς να το στο­λί­σει πουθενά…