Ανατροπή για τα εργατικά ατυχήματα -Πότε θα αποζημιώνει ο εργαζόμενος τον εργοδότη

Νομο­λο­γία απο­τε­λούν πλέον δυο απο­φά­σεις του Αρείου Πάγου, με τις οποίες κατα­λο­γί­ζε­ται συνυ­παι­τιό­τητα εργα­ζο­μέ­νων σε εργα­τικά ατυ­χή­ματα και υλικές ζημιές εν ώρα εργα­σίας. Πότε φταίει ο εργα­ζό­με­νος, τι αλλάζει για τις απο­ζη­μιώ­σεις.

Ανα­τρέ­πει τα δεδο­μένα στα εργα­τικά ατυ­χή­ματα ο Αρειος Πάγος –

Απο­ζη­μί­ωση στους εργο­δό­τες τους για υλικές ζημιές που θα κάνουν εν ώρα εργα­σίας αλλά και συνυ­παι­τιό­τητά για εργα­τικά ατυ­χή­ματα , ακόμα και θανα­τη­φόρα, κατα­λο­γί­ζει ο Αρειος Πάγος με δύο απο­φά­σεις του ( 729/2015 και 1253/2014) ανα­φο­ρικά με τις υπο­θέ­σεις δυο εργα­ζο­μέ­νων, ο ένας εκ των οποίων μάλιστα έχασε τη ζωή του

Και οι δύο απο­φά­σεις του ανω­τά­του δικα­στη­ρίου απο­τε­λούν πλέον νομο­λο­γία και μπορούν να λει­τουρ­γή­σουν υπέρ των εργο­δο­τών εφόσον αξιώ­νουν απο­ζη­μί­ωση.

Απο­ζη­μί­ωση για υλικές ζημιές

Η υπ αριθμόν 729/2015 απόφαση του Αρείου Πάγου αφορά ατύχημα που είχε συμβεί στην Ιταλία το καλο­καίρι του 2011 όταν οδηγός μεγάλης ντα­λί­κας που μετέ­φερε (σε ψυγείο) γαλα­κτο­κο­μικά προ­ϊ­ό­ντα, έχασε τον έλεγχο του οχή­μα­τός του, με απο­τέ­λε­σμα αυτό να εκτρα­πεί της πορείας του και να προ­σκρού­σει στο στηθαίο ασφα­λείας του αυτο­κι­νη­το­δρό­μου. Το όχημα ήταν ιδιο­κτη­σίας ελλη­νι­κής εται­ρείας, και από τη σύγκρουση το μεγα­λύ­τερο μέρος του κατα­στρά­φηκε όπως και το φορτίο που μετέ­φερε, ενώ την τελευ­ταία στιγμή ο οδηγός κατά­φερε να βγει από το φλε­γό­μενο όχημα και να σωθεί.

Η υπόθεση έφτασε στα αστικά δικα­στή­ρια αλλά και στον Αρειο Πάγο, ο οποίος, υιο­θε­τώ­ντας πλήρως τη σχετική απόφαση που είχε λάβει προη­γου­μέ­νως το Εφετείο, έκρινε ότι ο οδηγός της ντα­λί­κας δεν εκτέ­λεσε την εργασία του με επι­μέ­λεια ως όφειλε και γι’ αυτό ευθύ­νε­ται για τη ζημιά που προ­κά­λεσε στον εργο­δότη του, δηλαδή την κατα­στροφή του οχή­μα­τος αλλά και του εμπο­ρεύ­μα­τος. Το ποσοστό δε συνυ­παι­τιό­τη­τάς του στο ατύχημα είναι 99% και ως εκ τούτου ο εργο­δό­της μπορεί να αξιώσει απο­ζη­μί­ωση από τον υπάλ­ληλό του.

«Υπαί­τιος του ατυ­χή­μα­τος και των συνε­πειών που προ­κλή­θη­καν από αυτό είναι ο οδηγός του οχή­μα­τος, καθόσον αυτός παρότι έμπει­ρος και ικανός ασχο­λού­με­νος επαγ­γελ­μα­τικά με την οδήγηση φορ­τη­γών, επέ­δειξε αμέλεια κατά την εκτέ­λεση ελιγμού προς τα αρι­στερά και δεν συγκρά­τησε το όχημα που οδη­γούσε, κατά τρόπο ώστε αυτό να παρα­μεί­νει κινού­μενο εντός της αρι­στε­ρής λωρίδας κυκλο­φο­ρίας, αλλά έχασε τον έλεγχο αυτού, τον οποίο δεν ανέ­κτησε, με τις περαι­τέρω συνέ­πειες…»., ανα­φέ­ρει χαρα­κτη­ρι­στικά η απόφαση του Β2 τμή­μα­τος του ανω­τά­του δικα­στη­ρίου.

Ενα μέλος του δικα­στη­ρίου μειο­ψή­φησε κρί­νο­ντας ότι δεν μπορεί να υπάρξει απόλυτη συνυ­παι­τιό­τητα του εργα­ζο­μέ­νου σε εργα­τικό ατύχημα καθώς : «ο εργο­δό­της με την αντι­πα­ροχή του αμείβει την εργασία και όχι την ανάληψη κιν­δύ­νου. Ο μισθός που λαμ­βά­νει ο εργα­ζό­με­νος δεν αντι­σταθ­μί­ζει τους κιν­δύ­νους ζημιών στους οποίους αυτός εκτί­θε­ται κατά την εκτέ­λεση της εργα­σίας του, μέσα σε συν­θή­κες ή κατα­στά­σεις πίεσης τις οποίες απο­κλει­στικά δια­μορ­φώ­νει και επη­ρε­ά­ζει ο εργο­δό­της. Ακόμη και για τον πιο επιμελή και ευσυ­νεί­δητο εργα­ζό­μενο ενδέ­χε­ται να κατα­στεί ανα­πό­φευ­κτη μια στιγ­μιαία χαλά­ρωση της προ­σο­χής με εντελώς δυσα­νά­λο­γες συνέ­πειες».

Η δεύτερη υπόθεση

Η δεύτερη υπόθεση είναι ακόμη πιο εντυ­πω­σιακή καθώς απο­δί­δει υπαι­τιό­τητα 40% σε οδηγό βυτιο­φό­ρου ο οποίος εν ώρα εργα­σίας έχασε τη ζωή του. Ο 41χρονος οδηγός εκτε­λούσε δρο­μο­λό­γιο από το Ζάκρο Καρ­δί­τσας στον Ταύρο Αττικής μετα­φέ­ρο­ντας γάλα. Το όχημά του εξε­τράπη της πορείας του και έπεσε σε γκρεμό με απο­τέ­λε­σμα ο οδηγός του, που μόλις είχε προ­σλη­φθεί στη συγκε­κρι­μένη εται­ρεία με σύμβαση εξαρ­τη­μέ­νης εργα­σίας, να βρει ακα­ριαία τραγικό θάνατο αφού το τερά­στιο όχημα τον κατα­πλά­κωσε.

Οι γονείς του 41χρονου και τα αδέλφια του προ­σέ­φυ­γαν στα αστικά δικα­στή­ρια διεκ­δι­κώ­ντας απο­ζη­μί­ωση για ψυχική οδύνη υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι ο θάνατος του οφεί­λε­ται σε υπαι­τιό­τητα του εργο­δότη. Και αυτό διότι, όπως υπο­στή­ρι­ξαν στο δικα­στή­ριο, η εργο­δό­τρια εται­ρεία τον ανά­γκαζε να εκτελεί συνεχή δρο­μο­λό­για πέραν του νόμιμου ωραρίου εργα­σίας του, επί οκτώ ώρες κάθε ημέρα και χωρίς ξεκού­ραση. Μάλιστα, όπως υπο­στή­ρι­ξαν οι συγ­γε­νείς του, ο 41χρονος, φοβού­με­νος μη χάσει τη δουλειά του, εργα­ζό­ταν νυχθη­με­ρόν αδια­μαρ­τύ­ρητα.

Από την πλευρά τoυς οι συνή­γο­ροι της εται­ρείας υπο­στή­ρι­ξαν στο δικα­στή­ριο ότι μεγάλο μερίδιο ευθύνης για το δυστύ­χημα έφερε ο 41χρονος οδηγός, καθώς, όπως υπο­στή­ρι­ξαν, κατά το μοιραίο δρο­μο­λό­γιο δεν φορούσε ζώνη ασφα­λείας, κάτι που ενδε­χο­μέ­νως και να του έσωζε τη ζωή. Η παρά­λειψη αυτή, σύμφωνα με τον ισχυ­ρι­σμό που προ­έ­βαλε η εργο­δό­τρια εται­ρεία, θεμε­λιώ­νει συνυ­παι­τιό­τητα του θανό­ντος κατά 40% στην πρό­κληση του δυστυ­χή­μα­τος και η τυχόν απο­ζη­μί­ωση που θα επι­δι­κά­σει το δικα­στή­ριο στους συγ­γε­νείς του θα πρέπει να είναι σε άμεση συνά­φεια με το γεγονός αυτό.

Οι εφέτες έκαναν εν μέρει δεκτό τον ισχυ­ρι­σμό της οικο­γέ­νειας του 41χρονου κρί­νο­ντας ότι η εργο­δό­τρια εται­ρεία ευθύ­νε­ται μόνο κατά ποσοστό 60% για το τραγικό δυστύ­χημα (συνυ­παι­τιό­τητα) επειδή ανά­γκαζε τον υπάλ­ληλό της να εργά­ζε­ται κατά παρά­βαση του ωραρίου εργα­σίας και αφε­τέ­ρου απε­φάν­θη­σαν ότι υπάρχει και ευθύνη σε ποσοστό 40% του άτυχου 41χρονου, καθώς δεν φορούσε ζώνη ασφα­λείας ! Ετσι, με βάση την απόφαση του Εφε­τείου η εργο­δό­τρια εται­ρεία ευθύ­νε­ται σε απο­κα­τά­σταση της ψυχικής οδύνης που υπέ­στη­σαν οι συγ­γε­νείς του άτυχου οδηγού κατά 60% και μέχρι εκεί οφεί­λουν να απο­ζη­μιώ­σουν την οικο­γέ­νειά του.

Καμία ευθύνη, ήταν ξεκού­ρα­στος

Ωστόσο, εντελώς δια­φο­ρε­τική ήταν η κρίση του Αρείου Πάγου, ο οποίος ανέ­τρεψε άρδην την εφε­τειακή απόφαση κρί­νο­ντας ότι ο οδηγός πράγ­ματι εργά­στηκε καθ’ υπέρ­βαση του νόμιμου ωραρίου εργα­σίας του, ωστόσο μόνο κατά 3,5 ώρες και κατά την ημέρα που έλαβε χώρα το τραγικό συμβάν! Αυτό, όμως, σύμφωνα με την αρε­ο­πα­γί­τικη απόφαση -«δεν επά­γε­ται, κατά τα διδάγ­ματα της κοινής πείρας, λόγω και της ολι­γό­ω­ρης απα­σχό­λη­σης του θανό­ντος κατά τις δύο προη­γού­με­νες ημέρες του δυστυ­χή­μα­τος αλλά και της μη απα­σχό­λη­σής του τέσ­σε­ρις ημέρες πριν τον θάνατό του, τέτοιο απο­τέ­λε­σμα», δηλαδή την πρό­κληση του δυστυ­χή­μα­τος!

Με το σκε­πτικό αυτό ο Αρειος Πάγος ανέ­πεμψε την υπόθεση για νέα κρίση στο Εφετείο ενώ οι συγ­γε­νείς του άτυχου άνδρα έχασαν κάθε νομικό έρεισμα αστικής απο­ζη­μί­ω­σης.

euro2day.gr