“Αναζητείται ικανή και αποτελεσματική κυβέρνηση”-Άρθρο Δ. Κρεμαστινού

Μοιάζει πράγ­ματι με ανέκ­δοτο.Σε μια χώρα που όλοι παρα­δέ­χο­νται ότι καταρ­ρέει οικο­νο­μικά και κοι­νω­νικά, τα μεγα­λύ­τερα πολι­τικά κόμματα φαί­νε­ται δυστυ­χώς να μην έχουν αντι­λη­φθεί το αυτο­νό­ητο: το ότι μόνα τους, με οριακές πλειο­ψη­φίες στη Βουλή, δεν μπορούν να σώσουν τη χώρα. Ένας ολό­κλη­ρος λαός αρνεί­ται να δώσει αυτο­δυ­να­μία σε οποιο­δή­ποτε κόμμα παρότι προ­κα­λεί­ται και εκβιά­ζε­ται με αλλε­πάλ­λη­λες εκλογές από τον Μάιο του 2012 και παρότι ο εκλο­γι­κός νόμος δωρίζει 50 έδρες στο πρώτο κόμμα. Είναι απορίας άξιο ότι ο λαός αυτός απο­δει­κνύ­ε­ται ωρι­μό­τε­ρος των κομ­μά­των που εκλέγει. Τα πρώτα σε δύναμη κόμματα αρνού­νται επι­μό­νως να συναι­νέ­σουν σε κυβερ­νή­σεις συνερ­γα­σίας ευρέος φάσμα­τος και προ­τι­μούν να συγκυ­βερ­νούν ευκαι­ριακά με κόμματα μάλιστα που δεν έχουν καμία ιδε­ο­λο­γική συγ­γέ­νεια με αυτά.

Σήμερα η χώρα καθη­με­ρινά βου­λιά­ζει. Η χώρα που υπήρξε ένα από τα πρώτα 12 μέλη της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης σήμερα είναι ο ουραγός που απει­λεί­ται με απο­πο­μπή από την Ε.Ε. ακόμα και από τις χώρες εκείνες που με τη δική της συναί­νεση εντά­χθη­καν στην Ε.Ε. Είναι αναμ­φι­σβή­τητο ότι η κατά­σταση της χώρας επι­δει­νώ­θηκε δρα­μα­τικά τα τελευ­ταία χρόνια. Το ουσια­στικό κλεί­σιμο των τρα­πε­ζών (capital controls) γεγονός πρω­το­φα­νές σε όλη την ιστορία μας, καθώς και η ανε­πάρ­κεια αντι­με­τώ­πι­σης του μετα­να­στευ­τι­κού προ­βλή­μα­τος είναι τα θέματα εκείνα που πρω­το­στα­τούν σε αυτήν τη μεγάλη κρίση. Όμως, δεν αντι­λαμ­βά­νο­νται ότι εάν δεν υπάρχει ομο­φω­νία κυβέρ­νη­σης και αντι­πο­λί­τευ­σης τόσο στο ασφα­λι­στικό όσο και στο φορο­λο­γικό καθώς και στις εργα­σια­κές σχέσεις είναι αδύ­να­τον να ελπί­ζουμε σε σοβαρές επεν­δύ­σεις και ανά­πτυξη για το μέλλον. Πώς είναι όμως δυνατόν να συμβεί αυτό εάν δεν υπάρξει συγκυ­βέρ­νηση των λεγο­μέ­νων «ευρω­παϊ­κών δυνά­μεων»;

Ανε­ξάρ­τητα από τις μεγάλες και ιστο­ρι­κές ευθύνες της Κυβέρ­νη­σης που επι­δεί­νωσε την κατά­σταση της χώρας τον τελευ­ταίο χρόνο, στο συνο­λικό δράμα της χώρας συνέ­βα­λαν αναμ­φι­σβή­τητα συσ­σω­ρευ­μέ­νες αδυ­να­μίες, μεγάλα λάθη αλλά και «αμαρ­τίες» ετών. Η σημε­ρινή κυβέρ­νηση δεν φαί­νε­ται να μπορεί να βγάλει τη χώρα από το οικο­νο­μικό και ηθικό τέλμα. Όσες διευ­κο­λύν­σεις και αν κάνουν οι εταίροι και το ΔΝΤ, οι νέοι συνεχώς εγκα­τα­λεί­πουν τη χώρα και το παρα­γω­γικό μέρος της κοι­νω­νίας προ­ο­δευ­τικά εξα­φα­νί­ζε­ται. Η ανε­πάρ­κεια των στε­λε­χών της Κυβέρ­νη­σης σε βασι­κούς τομείς είναι κατα­φα­νής.

Παρότι ήδη από το 2010 άρχισαν να ακού­γο­νται οι πρώτες φωνές ότι η χώρα βρί­σκε­ται σε πραγ­μα­τικό πόλεμο και για αυτό χρειά­ζε­ται κυβέρ­νηση εθνικής σωτη­ρίας, οι φωνές αυτές σήμερα πλή­θυ­ναν αφού πλέον ένα-ένα τα μικρό­τερα κόμματα αρχί­ζουν να το ζητούν. Η Κυβέρ­νηση μπορεί να βοη­θή­σει να βγει η χώρα από το αδιέ­ξοδο εάν αντι­λη­φθεί το αυτο­νό­ητο: ότι χρειά­ζε­ται μια κυβέρ­νηση με στελέχη ικανά, με απο­δε­δειγ­μένη εμπει­ρία και, κυρίως, επι­τυ­χία στους τομείς που χει­ρί­στη­καν μέχρι σήμερα. Θα πρέπει με τη βοήθεια όλων των κομ­μά­των να συγκρο­τη­θεί η επόμενη κυβέρ­νηση η οποία θα δώσει τη βεβαιό­τητα στους μεγά­λους επεν­δυ­τές του εξω­τε­ρι­κού ότι οι βασικοί νόμοι της οικο­νο­μίας που θα ψηφι­στούν θα είναι νόμοι που θα ισχύ­σουν του­λά­χι­στον για μια δεκα­ε­τία αφού οποιο­δή­ποτε κόμμα κληθεί να κυβερ­νή­σει μετά από εκλογές θα είναι υπο­χρε­ω­μένο να σεβα­στεί τους νόμους που το ίδιο θα έχει ψηφίσει.

Προ­σω­πι­κές φιλο­δο­ξίες ανέ­τρε­ψαν την κυβέρ­νηση Παπα­δή­μου. Προ­σω­πι­κές φιλο­δο­ξίες ανέ­τρε­ψαν την κυβέρ­νηση Σαμαρά – Βενι­ζέ­λου. Άραγε σε τι δια­φο­ρε­τικό ελπίζει ο σημε­ρι­νός αρχηγός της αξιω­μα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης όταν κληθεί να κυβερ­νή­σει χωρίς να συγκυ­βερ­νή­σει με τον ΣΥΡΙΖΑ;

Η περί­φημη συναί­νεση που πέτυχαν οι Ιρλαν­δοί, οι Πορ­το­γά­λοι και οι Κύπριοι και κατά­φε­ραν να βγάλουν τις χώρες τους από τα Μνη­μό­νια, θα είχε επι­τευ­χθεί και από εμάς εάν τα πολι­τικά κόμματα είχαν ακούσει και σεβα­στεί την ετυ­μη­γο­ρία του ελλη­νι­κού λαού του Μαΐου 2012. Τότε ο λαός είχε ζητήσει να γίνει συγκυ­βέρ­νηση όλων των ευρω­παϊ­κών δυνά­μεων αφού σε κανένα κόμμα δεν είχε δώσει ποσοστό άνω του 20%. Δυστυ­χώς αυτό δεν συνέβη και έτσι αντί να εφαρ­μο­στεί το πρώτο Μνη­μό­νιο τώρα εφαρ­μό­ζουμε το τρίτο και … ο Θεός βοηθός!