Ο περιφερειάρχης θέτει θέμα εκμετάλλευσης της δημόσιας περιουσίας στα Δωδ/νησα

Προ­άγ­γελο μιας σειράς νέων πρω­το­βου­λιών για την διεκ­δί­κηση πόρων, που υφαρ­πά­χθη­καν από την τοπική αυτο­διοί­κηση στα Δωδε­κά­νησα, απο­τε­λεί η προ­χθε­σινή ομιλία του περι­φε­ρειάρχη Νοτίου Αιγαίου κ. Γιώργου Χατζη­μάρ­κου, στην εκδή­λωση, που διορ­γά­νωσε η Ειδική Μόνιμη Επι­τροπή Περι­φε­ρειών της Βουλής, με θέμα την «Ενσω­μά­τωση της Δωδε­κα­νή­σου στην Ελλάδα».

Ο κ. Χατζη­μάρ­κος, ξεκινά συγκε­κρι­μένα, άμεσα, σειρά επαφών με κυβερ­νη­τι­κούς φορείς, για να διεκ­δι­κή­σει την απόδοση του 75% από την εκποί­ηση ακι­νή­των, που δια­χει­ρί­ζε­ται ο Ελλη­νικό Δημόσιο, μέσω οργα­νι­σμών και εται­ρειών του, στην αυτο­διοί­κηση.

Την πλη­ρο­φο­ρία, επι­βε­βαί­ωσε χθες στη «δημο­κρα­τική» ο περι­φε­ρειάρ­χης, επι­ση­μαί­νο­ντας μάλιστα, ότι η αυτο­διοί­κηση στα Δωδε­κά­νησα έχει πληγεί κατ’ επα­νά­ληψη, από μονο­με­ρείς απο­φά­σεις της κυβέρ­νη­σης, για την κατάρ­γηση κεκτη­μέ­νων εσόδων της, χωρίς να υπάρ­ξουν αντι­δρά­σεις αλλά και οργα­νω­μένη προ­σπά­θεια για την απο­τροπή κατα­στρο­φι­κών για τον τόπο, νομο­θε­τη­μά­των.

Πρώτο βήμα στη νέα «μάχη» της Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου, απο­τε­λεί η τρο­πο­ποί­ηση της τρο­πο­λο­γίας του Υπουρ­γείου Οικο­νο­μι­κών, με την οποία ανα­τέ­θηκε στη Διυ­πουρ­γική Επι­τροπή Απο­κρα­τι­κο­ποι­ή­σεων η αξιο­ποί­ηση της ακί­νη­της περιου­σίας του Δημο­σίου στη Ρόδο.

Με τρο­πο­λο­γία που δημο­σιεύ­θηκε στην ψήφιση του Νόμου 3965/2011 (ΦΕΚ 113, 18/05/2011) και συγκε­κρι­μένα στο άρθρο 23 παρά­γρα­φος 2 προ­βλέ­φθηκε πως «τα έσοδα από την απο­κρα­τι­κο­ποί­ηση και αξιο­ποί­ηση των επι­χει­ρή­σεων και των λοιπών περιου­σια­κών στοι­χείων των προη­γού­με­νων παρα­γρά­φων και του άρθρου 48 του ν. 3871/2010 (Α΄ 141) προ­ο­ρί­ζο­νται απο­κλει­στικά για τη μείωση του δημό­σιου χρέους. Στα λοιπά περιου­σιακά στοι­χεία περι­λαμ­βά­νο­νται ιδίως κινητά ή ακίνητα πράγ­ματα, κάθε είδους εμπράγ­ματα, ενοχικά ή εν γένει περιου­σια­κής φύσεως δικαιώ­ματα, όπως ορί­ζε­ται στο άρθρο 48 του Ν. 3871/2010».

Με τη συγκε­κρι­μένη τρο­πο­λο­γία η τοπική αυτο­διοί­κηση απώλεσε το δικαί­ωμα εκμε­τάλ­λευ­σης του 75% των εσόδων από την εκποί­ηση της δημό­σιας ακί­νη­της περιου­σίας, όπου ιδιαί­τερα στη Δωδε­κά­νησο, λόγω της Ιτα­λο­κρα­τίας, ένα μεγάλος μέρος της ακί­νη­της περιου­σίας των Δωδε­κα­νη­σίων περι­ήλθε στην κατοχή του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου.

Εξε­τά­ζε­ται, εξάλλου από την Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου, η σύσταση και λει­τουρ­γία στη Ρόδο φορέα ο οποίος θα απαρ­τί­ζε­ται από εκπρο­σώ­πους της Τοπικής Αυτο­διοί­κη­σης πρώτου βαθμού και εκπρο­σώ­πους τοπικών φορέων και τάξεων οι οποίοι θα έχουν την ευθύνη της αξιο­ποί­η­σης της ακί­νη­της περιου­σίας της Ρόδου, την ιεράρ­χηση εκτέ­λε­σης έργων υπο­δο­μής και της διά­θε­σης των πόρων, που θα προ­έρ­χο­νται από την αξιο­ποί­ηση των περιου­σια­κών στοι­χείων.

Ενδει­κτικά των προ­θέ­σεων του κ. περι­φε­ρειάρχη, είναι και τα ακό­λουθα απο­σπά­σματα, από την προ­χθε­σινή ομιλία του στη Βουλή:

«Ένα μεγάλο ζήτημα που ταλά­νισε για πολλές δεκα­ε­τίες την πολι­τι­κο­οι­κο­νο­μική ζωή της Δωδε­κα­νή­σου υπήρξε η περιου­σία των Δωδε­κα­νη­σίων μετά το πέρας της Ιτα­λι­κής κατοχής. Ο λόγος υπήρξε η βίαιη και παρά­νομη ιδιο­ποί­ηση της περιου­σίας του Δωδε­κα­νη­σια­κού λαού από το Ιταλικό Δημόσιο. Όταν έλαβε χώρα η σύναψη της συμ­φω­νίας ειρήνης των Παρι­σίων μετά το τέλος του Β` Παγκο­σμίου Πολέμου οι σύμ­μα­χοι απο­φά­σι­σαν να απο­δώ­σουν την ακίνητη περιου­σία του Ιτα­λι­κού Δημο­σίου κατά διαδοχή στο Ελλη­νικό Δημόσιο. Το θέμα όμως που εγεί­ρετο τότε ήταν κατά πόσο η επί 33 χρόνια Ιταλική κατοχή οικειο­ποι­ή­θηκε μια μεγάλη κατη­γο­ρία αγρών και αστικών ακι­νή­των του νεο­σύ­στα­του Κτη­μα­το­λο­γίου για λογα­ρια­σμό του Ιτα­λι­κού Δημο­σίου ύστερα μάλιστα από συνεχή κυβερ­νη­τικά δια­τάγ­ματα του 1923, 1924 και 1925 που εξέδωσε χωρίς φειδώ η φασι­στική Ιταλία.

Το μέγα αυτό ζήτημα απα­ντή­θηκε μερικώς από την Ελλη­νική κυβέρ­νηση του 1952 η οποία προέβη στη σύσταση με τον Ν. 2100 της 28ης Απρι­λίου 1952 του «Οργα­νι­σμού Ακί­νη­της Περιου­σίας του Δημο­σίου εν Δωδεκανήσω-ΟΔΑΠΔΔ» με κύριο σκοπό την διοί­κηση και δια­χεί­ριση των περιου­σια­κών στοι­χείων του Οργα­νι­σμού με την μορφή της εκποί­η­σης, της διά­θε­σης ή και της του­ρι­στι­κής/εμπο­ρι­κής εκμε­τάλ­λευ­σης.

Ο Οργα­νι­σμός Ακί­νη­της Περιου­σίας του Δημο­σίου μπο­ρούσε βάσει των δια­τά­ξεων του νόμου που τον ίδρυσε να χρη­μα­το­δο­τή­σει από τα έσοδά του σειρά έργων, ενώ ταυ­τό­χρονα απο­τε­λούσε και εχέγγυο για τους κατοί­κους του νησιω­τι­κού συμπλέγ­μα­τος η ύπαρξή του διότι πέρα από την οικο­νο­μο­τε­χνική πλευρά υπήρχε και η πτυχή της συναι­σθη­μα­τι­κής αξίας για τους κατοί­κους. Για τη λει­τουρ­γία του συγκε­κρι­μέ­νου Οργα­νι­σμού από το 1952 μέχρι το 1973 εξε­δό­θη­σαν πληθώρα νομο­θε­τι­κών δια­τά­ξεων με πράξεις Υπουρ­γι­κών Συμ­βου­λίων, με Βασι­λικά Δια­τάγ­ματα, με ανα­γκα­στι­κούς νόμους αλλά και με απλές απο­φά­σεις των Υπουρ­γών οικο­νο­μι­κών προ­κει­μέ­νου να ρυθ­μί­σουν την καλύ­τερη λει­τουρ­γία του Οργα­νι­σμού που προ­σέ­φερε στους κατοί­κους την δημιουρ­γία έργων υπο­δο­μής όπως σχολεία, παι­δι­κοί σταθμοί και άλλα.

Η κατάρ­γηση του Οργα­νι­σμού με το Νομο­θε­τικό Διά­ταγμα 195/1973 επέφερε την δυνα­τό­τητα όπως, όλη η κινητή και ακίνητη περιου­σία του Οργα­νι­σμού να περιέλ­θει αυτο­δί­καια στην κυριό­τητα του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου και μάλιστα υπό την δια­χεί­ριση και πλήρη επο­πτεία του Υπουρ­γείου οικο­νο­μι­κών. Πρέπει να επι­ση­μά­νουμε εδώ ως άξιο λόγου ότι πολλά από τα κτήρια που παρέ­λαβε η Ελλάδα μετά την απε­λευ­θέ­ρωση είχαν υποστεί τερά­στιες ζημιές και το Ελλη­νικό Δημόσιο βρι­σκό­ταν μπροστά σε προ­βλή­ματα μετα­τρο­πής κτηρίων που είχαν χρη­σι­μο­ποι­η­θεί στον πόλεμο για στρα­τιω­τι­κούς σκοπούς ενώ κατά την διάρ­κεια της ειρήνης θα έπρεπε να χρη­σι­μο­ποι­η­θούν για πολι­τι­κούς σκοπούς.

Με το Νομο­θε­τικό Διά­ταγμα 719/1977 δινόταν η δυνα­τό­τητα εξα­γο­ράς και από­δο­σης δημο­σίων κτη­μά­των, όπου βάσει αυτής της δια­δι­κα­σίας παρα­χω­ρή­θη­καν με εξαγορά περισ­σό­τερα από 4.000 ακίνητα.

Σε αυτό το σημείο, οφεί­λουμε για λόγους απο­κα­τά­στα­σης της ιστο­ρι­κής αλη­θείας, να σημειώ­σουμε πως η Ελλη­νική πολι­τεία αντι­με­τώ­πισε δια­χρο­νικά και σταθερά την περιου­σία του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου στη Δωδε­κά­νησο με ιδαί­τε­ρες ρυθ­μί­σεις που στο σύνολο τους ανα­γνώ­ρι­ζαν το γεγονός πως η περιου­σία αυτή ήταν στην ουσία ιδιω­τική περιου­σία των Δωδε­κα­νη­σίων που τους αφαι­ρέ­θηκε βίαια απο τον Ιταλό κατα­κτητή.

Για αυτό τον λόγο θεσμο­θε­τή­θηκε και η δια­δι­κα­σία από­δο­σης του 75% των εσόδων απο την εκποί­ηση, αξιο­ποί­ηση ή μίσθωση των ακι­νή­των αυτών στην Νομαρ­χιακή Αυτο­διοί­κηση της Δωδε­κα­νή­σου για την εκτέ­λεση έργων κοινής ωφε­λείας.

Αυτό ίσχυσε έως και το έτος 2011, οπότε και με τρόπο δόλιο, το Ελλη­νικό Δημόσιο κατήρ­γησε την απόδοση των ανωτέρω εσόδων, μέσω της κατάρ­γη­σης της Κτη­μα­τι­κής Εται­ρείας του Δημο­σίου, που είχε ιδρυθεί με τον ν. 973/1979, δια της συγ­χω­νεύ­σεως της με την ΕΤΑΔ Α.Ε. που εν τω μεταξύ ίδρυσε με τον ν. 4002/2011. Αυτή η περιου­σία, σήμερα βρί­σκε­ται ουσια­στικά στην διάθεση του ΤΑΙΠΕΔ, με τρόπο που παρα­χα­ράσ­σει την ιστορία και παρα­βιά­ζει κατά­φωρα κάθε έννοια δικαίου αλλά και δικαιώ­μα­τος των Δωδε­κα­νη­σίων.

Έχοντας πλήρη επί­γνωση του χώρου στον οποίο σήμερα βρι­σκό­μα­στε, αλλά και πλήρη αντί­ληψη του ιστο­ρι­κού δικαίου του Δωδε­κα­νη­σια­κού λαού, θα μου επι­τρέ­ψετε να αποδώσω σε αυτή την περιου­σία του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου τον τίτλο που πραγ­μα­τικά την περι­γρά­φει και αυτός είναι: η ῾φερόμενη’ ως περιου­σία του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου».