Τοποθέτηση του Δ. Κρεμαστινού στη συνεδρίαση της Διάσκεψης των Προέδρων της Βουλής για το ΕΣΡ

«Κύριε Πρόεδρε, θα ήθελα να διευ­κρι­νίσω επειδή η συζή­τηση μετα­δί­δε­ται και δημόσια αυτά που είπα στην πρώτη συνε­δρία: ότι δηλαδή η Διά­σκεψη των Προ­έ­δρων ουσια­στικά είναι αρμόδια για να επι­λέ­ξει τα μέλη εκείνα τα οποία είναι κατάλ­ληλα για το Ραδιο­τη­λε­ο­πτικό Συμ­βού­λιο. Δεν δια­νο­ού­μαι ότι υπάρ­χουν άνθρω­ποι στην Ελλάδα οι οποίοι δεν ανήκουν σε κόμματα, είναι πραγ­μα­τικά ανε­ξάρ­τη­τοι και οι οποίοι θα επι­λε­γούν από εδώ. Ασφαλώς ανήκουν σε κάποια κόμματα. Όμως, εμάς η αρμο­διό­τητά μας είναι να ανα­δεί­ξουμε, να βρούμε τις προ­σω­πι­κό­τη­τες εκείνες μέσα από τα κόμματα που θα είναι ανθε­κτι­κοί στις πιέσεις. Προ­σω­πι­κό­τη­τες που θα είναι πραγ­μα­τικά ανε­ξάρ­τη­τες υπό την έννοια ότι θα μπορούν να φέρουν εις πέρας αυτό που υπάρχει σήμερα στην τηλε­ό­ραση και το βλέπει όλος ο κόσμος: την απί­στευτη χυδαιό­τητα, την κακο­ποί­ηση της ελλη­νι­κής γλώσσας, την μελε­τη­μένη και προ­γραμ­μα­τι­σμένη απο­δο­κι­μα­σία της δημο­κρα­τίας και του κοι­νο­βου­λευ­τι­κού συστή­μα­τος. Αυτά τα πράγ­ματα απαι­τούν ισχυρές προ­σω­πι­κό­τη­τες. Εγώ λοιπόν θα ήθελα η Διά­σκεψη των Προ­έ­δρων όπως κάνει όταν επι­λέ­γει τον Πρόεδρο του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας, του Αρείου Πάγου κτλ., να έχει εδώ τους υπο­ψη­φί­ους –πέραν των βιο­γρα­φι­κών τους – και να έχει μια άποψη για το τι προ­σω­πι­κό­τη­τες είναι αυτοί οι άνθρω­ποι. Γιατί, σε αυτό που είπε η κα Χρι­στο­δου­λο­πού­λου η οποία εν μέρει έχει δίκιο, απόλυτο δίκιο δεν έχει. Δηλαδή, δεν είναι ότι πάνε τα κόμματα να κρυ­φτούν πίσω από το Ραδιο­τη­λε­ο­πτικό Συμ­βού­λιο αλλά να βρουν ανθρώ­πους που να μπορούν να σταθούν, που να μην είναι φερέ­φωνα των κομ­μά­των. Το αντι­λαμ­βά­νε­στε αυτό που λέω: να μην μπορεί να τον παίρνει ο υπουρ­γός τηλέ­φωνο και να του λέει «Γιώργο θα ψηφί­σεις αυτό». Να ξέρει ότι ο άλλος θα παραι­τη­θεί. Αυτή είναι η αρμο­διό­τητα του ΕΣΡ και η δική μας. Αυτό, όμως, στην πράξη δεν γίνεται. Το ότι εκφρά­ζουμε γνώμες σαν κόμματα είναι σεβαστό και τις λέμε και στην Ολο­μέ­λεια αλλά εδώ μέσα θα έπρεπε να επι­κε­ντρω­θούμε σε αυτό ακριβώς το θέμα. Τώρα, όταν ψηφί­ζουμε και μάλιστα όταν προη­γού­νται τα κόμματα, δεν μπορεί κάποιος να πει ότι θα δια­φω­νή­σει με το κόμμα του και την κοι­νο­βου­λευ­τική του ομάδα – θα ψηφίσει ό,τι λέει η κοι­νο­βου­λευ­τική του ομάδα. Ο κόσμος όμως που μας βλέπει θα ήθελε να δει αυτού του είδους τη συμπε­ρι­φορά εκ μέρους μας. Προ­τείνω ότι εάν η Διά­σκεψη προ­χω­ρή­σει προς αυτήν την κατεύ­θυνση, τότε έχει ένα νόημα να συζη­τάμε. Δια­φο­ρε­τικά θα ψηφί­σουμε αυτά τα οποία πιστεύει και έχει εκφρά­σει η κοι­νο­βου­λευ­τική μας ομάδα.»