Η «ανάκριση» από την IAAF

Σε… «ανά­κριση» από την IAAF υπο­βλή­θηκε η Νικόλ Κυρια­κο­πού­λου, η οποία κλήθηκε να απα­ντή­σει σε ερω­τή­σεις που αφο­ρού­σαν την πρώτη της φορά στον αθλη­τι­σμό, τους αγώνες και άλλα πολλά.

Ορίστε οι απα­ντή­σεις της 29χρονης πρω­τα­θλή­τριας του επί κοντώ

Πρώτο άθλημα

Ενόρ­γανη γυμνα­στική. Ασχο­λή­θηκα πέντε χρόνια και αγω­νί­στηκα και σε πανελ­λή­νια πρω­τα­θλή­ματα. Στην αρχή είχε πλάκα, στη συνέ­χεια όμως απο­φά­σισα πως δεν κάνει για μένα και πήγα στο στίβο. Δοκί­μασα μήκος, εμπόδια και τα σπριντ, αλλά ερωτ­τεύ­τηκα το επί κοντώ.

Πρώτος αγώνας

Ήταν ένας αγώνας επί­δει­ξης στην ενόρ­γανη. Ήμουν οκτώ ετών και φυσικά η περή­φανη μητέρα μου το κατέ­γραψε με βιντε­ο­κά­μερα που είχε αγο­ρά­σει για το λόγο αυτό. Αργό­τερα το βράδυ ξανα­εί­δαμε τον αγώνα πολλές φορές.

Πρώτος προ­πο­νη­τής

Τον έλεγαν Θανάση και ήταν ο πρώτος μου προ­πο­νη­τής στην ενόρ­γανη γυμνα­στική. Οι προ­πο­νή­σεις και οι αγώνες ήταν πολύ δύσκο­λοι και δεν μπορώ να πω ότι ήταν και η καλύ­τερη περί­ο­δος της ζωής μου. Ο πρώτο μου προ­πο­νη­τής στο στίβο, ήταν αυτός που είμαστε μαζί μέχρι σήμερα, ο Μανόλης Καρα­γιάν­νης ο οποίος ήταν πρώην επι­κο­ντι­στής.

Πρώτος διεθνής αγώνας

Ήταν το παγκό­σμιο πρω­τά­θλημα νεα­νί­δων το 2004 στο Γκρο­σέτο της Ιταλίας. Πέρασα τα 4.00μ. ισο­φα­ρί­ζο­ντας το ατομικό μου ρεκόρ και κατέ­λαβα την 6η θέση στον τελικό. Αυτός ήταν ο πρώτος και τελευ­ταίος αγώνας στη ζωή μου που αντι­με­τώ­πισα άγχος. Θυμάμαι πως είχα απο­γοη­τεί πάρα πολύ που είχα βγει έκτη ενώ ο προ­πο­νη­τής μου, έλεγε ότι πρέπει να χαί­ρο­μαι που στον πρώτο μου αγώνα σε διεθνές επίπεδο ήμουν στην έκτη θέση.

Πρώτη συνέ­ντευξη

Μετά την εκτη θέση το 2004 στο παγκό­σμιο πρω­τά­θλημα νεα­νί­δων, σε μια αθλη­τική εφη­με­ρίδα. Ήμουν ενθου­σια­σμένη που όλοι οι φίλοι μου και η οικο­γέ­νεια μου μπο­ρού­σαν να δια­βά­σουν για μένα σε μία μεγάλη ημε­ρή­σια εφη­με­ρίδα.

Πρώτη αθλη­τική απο­γο­ή­τευση

Ήταν το 2007 σε ένα δια­συλ­λο­γικό. Είχα πυρετό αλλά ήθελα πολύ να αγω­νι­στώ. Τελικά, επειδή ήμουν πολύ αδύναμη έχασα τη λαβή μου στο κοντάρι κατά τη διάρ­κεια ενός άλματος και ενώ ήμουν ανάποδα, έπεσα με το κεφάλι στο έδαφος. Έπρεπε να μείνω ακίνητη, ξαπλω­μένη, περι­μέ­νο­ντας το ασθε­νο­φόρο να έρθει για 45 λεπτά. Ο τραυ­μα­τι­σμός ήταν σοβαρός και έπρεπε να μείνω στο νοσο­κο­μείο για δύο μέρες, ενώ έμεινα στο σπίτι κλι­νή­ρης άλλες 10. Λίγοι πίστευαν ότι θα μπορέσω να ξανα­πη­δήξω, αλλά τρεις εβδο­μά­δες αργό­τερα ήμουν και πάλι στις προ­πο­νή­σεις.

Πρώτη παιδική φίλη

Η Ειρήνη. Ήταν διπλανή μου στο θρανίο. Νομίζω ήμουν έξι χρονών.

Πρώτο παι­χνίδι

Ένας μεγάλος αρκού­δος, ο οποίος ήταν μεγα­λύ­τε­ρος και από εμένα. Πρέπει να ήμουν 3-4 ετών και πίστευα ότι με προ­στά­τευε όταν κοι­μό­μουν. Ήταν ο πρώτος καλύ­τε­ρος μου φίλος.

Το πρώτο ρούχο που αγόρασα

Ένα τζιν παντε­λόνι όταν ήμουν 14 ετών με τα πρώτα χρήματα που κέρδισα μόνη μου. Μέχρι τότε ήθελα μόνο αθλη­τικά ρούχα. Από εκείνη την ημέρα όμως ανα­κά­λυψα ότι υπάρχει ζωή και εκτός αθλη­τι­σμού.

Πρώτη ενδυ­μα­το­λο­γική κατα­στροφή

Ευτυχώς δεν είχα καμία. Από τη στιγμή που ξεκί­νησα τον αθλη­τι­σμό, φοράω αθλη­τικά ρούχα συνέ­χεια, λόγω της προ­σή­λω­σης μου στην προ­ε­τοι­μα­σία.

Το πρώτο πράγμα που έμαθα να μαγει­ρεύω

Μακα­ρό­νια με σάλτσα ντο­μά­τας και τυρί γκούντα. Ήθελα να εντυ­πω­σιάσω κάποιους φίλους μου που με επι­σκέ­φτη­καν στο σπίτι. Δυστυ­χώς το απο­τέ­λε­σμα δεν ήταν καλό και ευτυχώς ήρθε γρήγορα η παραγ­γε­λία από την πιτσα­ρία.

Πρώτο αυτο­κί­νητο

Ένα μικρό, κίτρινο Fiat Panda. Το αγόρασα στα 18α γενέ­θλια μου με δικά μου χρήματα τα οποία μάζεψα μόνη μου και μέχρι σήμερα οδηγώ το ίδιο αυτο­κί­νητο. Ελπίζω κάποια μέρα να μετα­μορ­φω­θεί με κάποιο μαγικό τρόπο σε Φεράρι.

Πρώτο κατοι­κί­διο

Ένα μικρού μεγέ­θους μαλτέζ (σκυλί) το οποίο ζύγιζε μόλις δυο κιλά. Εκείνη την περίοδο ήμουν σε περίοδο ανάρ­ρω­σης από εγχεί­ρηση στο γόνατο εξαι­τίας της οποίας έχασα την περίοδο του κλει­στού το 2012. Γι’ αυτό αγόρασα το κατοι­κί­διο. Από τότε, με κάποιο τρόπο πάντα κατα­φέρ­νει να μου φτιά­χνει τη διάθεση, όταν είμαι πεσμένη.