Αναβλήθηκε η δίκη πρώην παραγόντων της ΔΕΥΑΡ

Για την 6η Ιουλίου 2016 ανα­βλή­θηκε χθες από το Τρι­με­λές Πλημ­με­λειο­δι­κείο Ρόδου η δίκη με κατη­γο­ρού­με­νους τους κ.κ. Μανώλη Δια­κο­μα­νώλη, Πανα­γιώτη Καρα­βό­λια, Γεώργιο Υψη­λά­ντη και Γ. Κωστα­ρίδη, μέλη της πρώην διοί­κη­σης της ΔΕΥΑ Ρόδου, για περι­βαλ­λο­ντι­κές παρα­βά­σεις και συγκε­κρι­μένα για την ενα­πό­θεση ακα­τέρ­γα­στης λυµατολάσπης από την επε­ξερ­γα­σία των ακα­θάρ­των στην περιοχή «Λούκα» του πρώην Δήµου Καλ­λι­θέας, σε µικρή από­σταση από ποταµό που εκβάλ­λει στο Φαλη­ράκι.

Ο πρώην δήµαρχος Καλ­λι­θέας κ. Γιάννης Ιατρί­δης είχε κατα­στή­σει σαφές ότι η ΔΕΥΑΡ που είναι υπεύ­θυνη για τη λει­τουρ­γία του βιο­λο­γι­κού, δεν κατόρ­θωσε, παρά τις προ­σπά­θειες που κατα­βλή­θη­καν επί δηµαρχίας Χατζή Χατζηευθυµίου, να κατα­σκευά­σει το έργο για την επε­ξερ­γα­σία της λυµατολάσπης και τη µετατροπή της σε τέφρα.

Η παραγόµενη λυµατολάσπη από τον βιο­λο­γικό της Ρόδου κατέ­ληγε, όπως κατάγ­γειλε ο κ. Ιατρί­δης, σε παράνοµους ΧΑΔΑ στ’ Αφάντου, στην Κάµειρο, στη Νότια Ρόδο και στον Αρχάγ­γελο και µετά τη διακοπή της λει­τουρ­γίας τους ενα­πο­τί­θετο πλέον στην περιοχή «Λούκα».

Ο κ. Ιατρί­δης έκανε λόγο για µια “τοξική βόµβα” για το περι­βάλ­λον και την υγεία των πολιτών, εκφρά­ζο­ντας µάλιστα τον φόβο ότι µε τις πρώτες βροχές η µόλυνση θα κατέ­ληγε από τους ποταµούς στη θάλασσα του Φαλη­ρα­κίου.

Την άποψη ότι η λυµατολάσπη που παρά­γε­ται από την µονάδα του βιο­λο­γι­κού καθαρισµού στο «Βόδι» και απορ­ρί­πτε­ται ανε­ξέ­λεγ­κτα στην περιοχή «Λούκα» στην Καλ­λι­θέα δεν είναι επι­βλα­βής για το περι­βάλ­λον, εξέ­φρα­σαν, οι κατη­γο­ρού­με­νοι.

Μεταξύ άλλων ενηµέρωσαν ατύπως ότι η παραγόµενη από τον βιο­λο­γικό λυµατολάσπη αφυ­δα­τώ­νε­ται και δεν είναι τοξική ούτε και περιέ­χει βαρέα µέταλλα διότι στο δίκτυο απο­χέ­τευ­σης της Ρόδου δεν είναι συνδεδεµένες βιοµηχανίες, όπως συνέ­βαινε στη Ψυτάλ­λεια. Επεσήµαναν πιο πέρα ότι περιέ­χει παθο­γό­νους οργανισµούς, ότι η οσµή της είναι δυσά­ρε­στη αλλά θεωρούν ότι δεν προ­κα­λεί βλάβες στην υγεία.

Τόνισαν δε ότι ανα­γκά­στηκε η επι­χεί­ρηση να την ενα­πο­θέ­τει αρχικά σε χωµατερές και εν συνε­χεία στην περιοχή «Λούκα» επειδή δεν υπάρχει νοµικό πλαίσιο στην Ελλάδα που να προ­βλέ­πει άλλως και επειδή έτσι είχαν απο­φα­σί­σει οι 10 δήµαρχοι του νησιού.

Επι­πλέον επεσήµαναν ότι η άδεια περι­βαλ­λο­ντι­κών επι­πτώ­σεων που είχε εκδοθεί το 1983 για τον βιο­λο­γικό στο «Βόδι» δεν περιελάµβανε µονάδα επε­ξερ­γα­σίας της λυµατολάσπης καθώς κάτι τέτοιο δεν προ­βλε­πό­ταν τότε.

Όπως εξή­γη­σαν, ο βιο­λο­γι­κός της Ρόδου, όπως και όλοι οι βιο­λο­γι­κοί του νησιού (δηµόσιοι και ιδιω­τι­κοί) επε­ξερ­γά­ζο­νται λύµατα που απο­δί­δουν στο περι­βάλ­λον δύο πράγµατα, καθαρισµένο νερό και αδρανοποιηµένη ιλύ (λυµατολάσπη) ή αλλιώς βιο­στε­ρεά, όπως ανα­φέ­ρο­νται στη διεθνή βιβλιο­γρα­φία.

Η ιλύς έχει σίγουρα δυσά­ρε­στη όψη και οσµή, αλλά δεν είναι a priori επι­κίν­δυνο από­βλητο. Δια­θέ­τει κάποιους παθο­γό­νους οργανισµούς που σε ανάµιξη µε υδρά­σβε­στο ή µε έκθεση σε υψηλή θερµοκρασία εξου­δε­τε­ρώ­νο­νται και ενδεχοµένως βαρέα µέταλλα.

Μέχρι και το 2003, η ιλύς δια­τί­θετο στη χωµατερή της Ρόδου, στο Τσαΐρι. Τον Φεβρουά­ριο του 2004, η χωµατερή έκλεισε και άνοιξε ο ΧΥΤΑ, στον οποίο βέβαια δεν µπορούσε να ενα­πο­τε­θεί λόγω των µηχανικών της κυρίως ιδιο­τή­των (ρευστή).