Στο Τριμελές Εφετείο η διαθήκη μιας 93χρονης Καλυμνιάς – Αμφισβητείται η γνησιότητά της

Το Τρι­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου επί κακουρ­γη­μά­των θα απα­σχο­λή­σει, μετά από ανα­βο­λές, η υπόθεση της δια­θή­κης μιας 93χρονης Καλυ­μνιάς, με κατη­γο­ρού­με­νους 8 κατοί­κους της Καλύ­μνου.

Κατη­γο­ρού­με­νοι είναι συγκε­κρι­μένα μια συμ­βο­λαιο­γρά­φος για το αδίκημα της ψευδούς βεβαί­ω­σης, το συνο­λικό όφελος ή η συνο­λική βλάβη της οποίας υπερ­βαί­νουν το ποσό των 120.000 ευρώ, δύο κάτοι­κοι της Καλύ­μνου για το αδίκημα της ηθικής αυτουρ­γίας στην ανωτέρω πράξη και 5 ακόμη κάτοι­κοι του ίδιου νησιού για άμεση συνέρ­γεια στο ίδιο αδίκημα.

Όπως έγραψε η «δημο­κρα­τική», ενώπιον του Τρι­με­λούς Πλημ­με­λειο­δι­κείου της Κω, εκκρε­μεί ακόμη μια δίκη μετά από μήνυση της συμ­βο­λαιο­γρά­φου.

Κατη­γο­ρού­με­νοι για ψευ­δορ­κία και ψευδή κατα­μή­νυση είναι συγκε­κρι­μένα οι κατή­γο­ροι στην πρώτη υπόθεση.

Η συμ­βο­λαιο­γρά­φος υπέβαλε συγκε­κρι­μένα ενώπιον του Εισαγ­γε­λέα Πλημ­με­λειο­δι­κών Κω μήνυση κατά μιας κατοί­κου της Ρόδου και δύο κατοί­κων της Καλύ­μνου για τα αδι­κή­ματα της ψευδούς κατα­μή­νυ­σης, της ψευδούς ανωμοτί κατά­θε­σης, της ηθικής αυτουρ­γίας σε ψευ­δορ­κία και της ψευ­δορ­κίας.

Η υπε­ρή­λικη, που απε­βί­ωσε στην Κάλυμνο, την 24-12-2005, ετών 93, κατοι­κούσε όσο ζούσε στην περιοχή του Πανόρ­μου. Στην ίδια περιοχή, σε οικία πλησίον της, κατοι­κούσε η δεύτερη και ο τρίτος των κατη­γο­ρου­μέ­νων.

Η 93χρονη λόγω της προ­χω­ρη­μέ­νης ηλικίας της και του γεγο­νό­τος ότι δεν είχε η ίδια παιδιά, ενώ οι συγ­γε­νείς της δεν είχαν την δυνα­τό­τητα να την φρο­ντί­σουν, τον Σεπτέμ­βριο του έτους 2003, ζήτησε από τους δύο κατη­γο­ρου­μέ­νους, να την βοηθούν στην διεκ­πε­ραί­ωση των εξω­τε­ρι­κών της υπο­θέ­σεων και στην φρο­ντίδα του σπιτιού, αυτοί δε, το απο­δέ­χθη­καν.

Την 2α-12-2005, οι ανωτέρω δύο κατη­γο­ρού­με­νοι, κάλεσαν την πρώτη κατη­γο­ρου­μένη, συμ­βο­λαιο­γράφο Καλύ­μνου η οποία συνέ­ταξε δημόσια διαθήκη, με μάρ­τυ­ρες τους υπό­λοι­πους κατη­γο­ρού­με­νους, ο έβδομος των οποίων, της χορή­γησε ιατρική βεβαί­ωση, με την οποία δια­πί­στωνε θετικά την πνευ­μα­τική ικα­νό­τητα της δια­θέ­τι­δας.

Με την διαθήκη αυτή, στο περιε­χό­μενο της οποίας η πρώτη κατη­γο­ρου­μένη δια­βε­βαί­ωσε ότι η ως άνω δια­θέ­της δεν εστε­ρείτο καμιά των αισθή­σεών της, η 93χρονη, κατέ­λιπε στην δεύτερη κατη­γο­ρου­μένη ακίνητη περιου­σία, αξίας 240.000 ευρώ και συγκε­κρι­μένα ένα κατά­στημα επί της οδού Ερμού στην Αθήνα, αξίας 100.000 ευρώ, ένα ακίνητο στην περιοχή «Βοθύνοι» της Καλύ­μνου αξίας 60.000 ευρώ και ένα ακίνητο στην περιοχή «Πάνορμο» της Καλύ­μνου, αξίας 80.000 ευρώ.

Σύμφωνα με το παρα­πεμ­πτικό βού­λευμα για τους 8 κατά το χρονικό διά­στημα της σύντα­ξης της δια­θή­κης, η 93χρονη, έπασχε από πνευ­μα­τική νόσο και συγκε­κρι­μένα από άνοια, η οποία είναι διαρκής πνευ­μα­τική νόσος που απο­κλείει τη χρήση του λογικού.

Στον αντί­ποδα η συμ­βο­λαιο­γρά­φος υπέβαλε μήνυση κατά των τριών μαρ­τύ­ρων κατη­γο­ρίας.

Στη μήνυσή της δια­τεί­νε­ται ότι συνέ­ταξε την δημόσια διαθήκη την 2α-12-2005, ενώ η 93χρονη είχε σώας τας φρένας και πλήρη συνεί­δηση των πρατ­το­μέ­νων, όπως εξάλλου βεβαί­ω­σαν όλοι οι μάρ­τυ­ρες που ήταν παρό­ντες κατά την σύνταξη της δια­θή­κης, και βεβαίως ο γιατρός που την παρα­κο­λου­θούσε ανελ­λι­πώς.

Μετά το θάνατό της, ο μονα­δι­κός πλη­σιέ­στε­ρος συγ­γε­νής της απο­βιώ­σα­σας, πατέρας της πρώτης εγκα­λού­με­νης, πλη­ρο­φο­ρού­με­νος την ύπαρξη της ως άνω δημό­σιας δια­θή­κης, με την οποία η απο­βιώ­σασα εγκα­τέ­στησε μονα­δική κλη­ρο­νόμο της περιου­σίας της την γυναίκα που την φρό­ντισε, άσκησε ενα­ντίον της αγωγή ενώπιον του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Κω για την ανα­γνώ­ριση ως άκυρης της δια­θή­κης.

Στο νοσο­κο­μείο, όπου η υπε­ρί­ληκη νοση­λεύ­τηκε απλά και μόνο για την αντι­με­τώ­πιση του εγκε­φα­λι­κού επει­σο­δίου, όπως ισχυ­ρί­ζε­ται, μετά την νοση­λεία και θερα­πεία στην οποία υπο­βλή­θηκε, ουδένα πρό­βλημα αντι­με­τώ­πιζε που να επη­ρε­ά­ζει την πνευ­μα­τική και δια­νοη­τική της υγεία.

Δια­ψεύ­δει επίσης ότι η δια­θέ­τιδα έπασχε από γερο­ντική άνοια.

Προ­σθέ­τει ακόμη ότι η διαθήκη δεν γρά­φτηκε υπό την καθο­δή­γηση κανενός, αλλά η ίδια με πλήρη διαύ­γεια και πλήρη συνεί­δηση αυτών που ήθελε και έπραττε, της δήλωσε την τελευ­ταία της βούληση, ορί­ζο­ντας μονα­δικό κλη­ρο­νόμο της, την κάτοικο της Καλύ­μνου.

Δια­ψεύ­δει ακόμη ότι η 93χρονη ήταν παρα­με­λη­μένη στο γκαράζ του σπιτιού της Καλυ­μνιάς και τονίζει ότι διέμενε σε κανο­νικό δωμάτιο και απο­λάμ­βανε φρο­ντίδα και περι­ποί­ηση.

Ισχυ­ρί­ζε­ται ακόμη ότι η δια­θέ­τιδα μετά την έξοδό της από το Νοσο­κο­μείο δεν ελάμ­βανε τροφή με σύριγγα και ουδέ­ποτε περιέ­πεσε σε λήθαργο, όπως κατα­τέ­θηκε.