Μέγα έγκλημα: Με το κορμί τους πληρώνουν τους διακινητές οι γυναίκες των προσφύγων

Μία γυναίκα από τη Συρία, που κατά­φερε να φτάσει στη Γερ­μα­νία, ανα­γκά­στηκε να πλη­ρώ­σει το χρέος του συζύγου της στους δια­κι­νη­τές με το κορμί της, υπο­στη­ρί­ζει η εφη­με­ρίδα New York Times, σε κείμενο που δημο­σιεύ­ε­ται στο φύλλο της 3ης Ιανουα­ρίου 2016. Τίτλος: On Perilous Migrant Trail, Women Often Become Prey to Sexual Abuse και το υπο­γρά­φει η γνωστή δημο­σιο­γρά­φος Katrin Benhold.

Σύμφωνα με την εφη­με­ρίδα, η γυναίκα ήταν στη διάθεση του δια­κι­νητή, για σεξουα­λι­κές επαφές, σε όλο το ταξίδι. Αλλη, έμεινε έχασε τις αισθή­σεις της από τον άγριο ξυλο­δαρμό από Ούγγρο δεσμο­φύ­λακα, όταν αρνή­θηκε να «ξεπλη­ρώ­σει» τα προ­νό­μια που εκείνος είχε κερ­δί­σει. Μία τρίτη, ανα­γκά­στηκε να μεταμ­φιε­στεί σε αγόρι και να στα­μα­τή­σει να κάνει μπάνιο, προ­κει­μέ­νου να κρα­τή­σει μακριά τους άνδρες, κατά τη διάρ­κεια του ταξι­διού. Σήμερα, σε ένα προ­σφυ­γικό κέντρο στο Βερο­λίνο, κοι­μά­ται ακόμη και τα ρούχα της και- όπως αρκετές γυναί­κες εκεί- βάζει μία κούτα μπροστά από την πόρτα της τα βράδια.

«Δεν υπάρχει κλει­δα­ριά ή κλειδί», εξηγεί η Εσρά αλ- Χοράνι, μιλώ­ντας στους New York Times. Εκείνη ήταν τυχερή, λέει. «Με χτύ­πη­σαν και με λήστε­ψαν μόνο», προ­σθέ­τει.

Δεκάδες χιλιά­δες άνθρω­ποι, που προ­σπα­θούν να ξεφύ­γουν από τον πόλεμο και τη βία στη χώρα τους, έρχο­νται αντι­μέ­τω­πες με τους εκμε­ταλ­λευ­τές δια­κι­νη­τές, τους κιν­δύ­νους του ταξι­διού, αλλά και ένα αβέβαιο μέλλον στην Ευρώπη. Αυτά τα ρίσκα όμως είναι ακόμη μεγα­λύ­τερα για τις γυναί­κες.

Δεκάδες από αυτές, όπως και κοι­νω­νι­κοί λει­τουρ­γοί και ψυχο­λό­γοι που τις υπο­δέ­χο­νται κάνουν τρο­με­ρές απο­κα­λύ­ψεις για τα όσα έχουν υποστεί αυτές οι γυναί­κες. Πολλές από αυτές καταγ­γέλ­λουν βίαιη συμπε­ρι­φορά από άλλους πρό­σφυ­γες, δια­κι­νη­τές, μέλη των οικο­γε­νειών τους αλλά και Ευρω­παί­ους αστυ­νο­μι­κούς.

Χαρα­κτη­ρι­στικό είναι πως σε ένα μόνο κέντρο προ­σφύ­γων στο δυτικό Βερο­λίνο, 44 από τις γυναί­κες που έχουν φτάσει εκεί- κάποιες έχουν μόλις ενη­λι­κιω­θεί άλλες είναι άνω των 60- έχουν υποστεί σεξουα­λική βία. «Ανα­γκα­ζό­μα­στε να πηγαί­νουμε εμείς σε θερα­πευτή δύο φορές το μήνα, για να αντι­με­τω­πί­σουμε αυτά που έχουμε ακούσει», λέει η Σούζαν Χόνε, ψυχο­λό­γος στο συγκε­κρι­μένο κέντρο.

Σύμφωνα με την New York Times, οι ιστο­ρίες προ­κα­λούν ανα­τρι­χίλα. Μία 30χρονη μητέρα από τη Συρία, που έφυγε από την πατρίδα της στις αρχές του 2015 μαζί με την οικο­γέ­νειά της, έζησε τον εφιάλτη. Οταν τελεί­ω­σαν τα χρήματα του συζύγου της, για να τους περάσει ο δια­κι­νη­τής στη Βουλ­γα­ρία του πρό­σφερε τη γυναίκα του ως πληρωμή. Επί τρεις μήνες εκείνη βια­ζό­ταν σχεδόν καθη­με­ρινά, για να εξα­σφα­λί­σει το ταξίδι της οικο­γέ­νειάς της μέχρι τον τελικό προ­ο­ρι­σμό. Σύντομα, άρχισε να την κακο­ποιεί ακόμη και ο ίδιος ο σύζυγός της.

Σήμερα, η γυναίκα έχει εξα­σφα­λί­σει άσυλο και ζει στο Βερο­λίνο με τα παιδιά της. Ο σύζυγός της, που ζει αλλού στη Γερ­μα­νία, την παρε­νο­χλούσε και έχουν βγει ασφα­λι­στικά μέτρα σε βάρος του. Ομως εκείνη φοβάται τόσο πολύ μήπως την σκο­τώ­σει είτε εκείνος είτε κάποιος συγ­γε­νής, που αρνεί­ται ακόμη να πει το μικρό της όνομα.

Προ­βλή­ματα υπάρ­χουν και στην Ελλάδα, ανα­φέ­ρει η εφη­με­ρίδα της Νέας Υόρκης. Ο Γουί­λιαμ Σπί­ντλερ του ΟΗΕ μιλά για ανε­παρ­κείς χώρους στα ελλη­νικά νησιά, με απο­τέ­λε­σμα άνδρες, γυναί­κες και παιδιά να κοι­μού­νται στους ίδιους χώρους. «Σε όλη την Ευρώπη πρό­σφυ­γες έχουν καταγ­γεί­λει περι­πτώ­σεις σεξουα­λι­κής και οικο­γε­νεια­κής βίας», προ­σθέ­τει ο ίδιος.

Την ίδια ώρα, οι γυναί­κες αυτές μπορεί να έχουν ξεφύγει από τον πόλεμο, αλλά συνε­χί­ζουν να ζουν την κατα­πί­εση. Χαρα­κτη­ρι­στικό είναι πως σε ένα κέντρο προ­σφύ­γων στη Γερ­μα­νία, μία γυναίκα από τη Συρία δεν έχει βγει από το κτίριο από τη στιγμή που έφτασε εκεί- πριν από δύο μήνες- καθώς ο σύζυγός της, ο οποίος δεν έχει φτάσει ακόμη στη Γερ­μα­νία, της απα­γό­ρευσε να κάνει κάτι τέτοιο. Υπάρ­χουν άνδρες που ξυλο­κο­πούν τις γυναί­κες τους γιατί ζηλεύ­ουν. Αλλος, που χτυπά τη σύζυγό του γιατί δεν έχουν κάνει ακόμη παιδιά. Ομως, σχεδόν καμία από αυτές δεν τους καταγ­γέλ­λει. Αισθά­νο­νται απόλυτα εξαρ­τη­μέ­νες από τους άνδρες τους.

mignatiou.com