Τσακαλώτος: Οι θεσμοί πιέζουν για πρόσθετα μέτρα

Στη δια­πραγ­μά­τευση υπάρ­χουν νίκες, αλλά και ήττες προει­δο­ποιεί ακόμη ο υπουρ­γός. Υπάρ­χουν στρε­βλώ­σεις στο ασφα­λι­στικό και πρέπει να διορ­θω­θούν. Πώς τοπο­θε­τεί­ται για το ΔΝΤ, τις ιδιω­τι­κές επεν­δύ­σεις και τη διεύ­ρυνση της φορο­λο­γι­κής βάσης.

Στην παρα­δοχή ότι οι θεσμοί ζητούν πρό­σθετα μέτρα για την τριετία 2016 – 2018 προχωρά ο Ευκλεί­δης Τσα­κα­λώ­τος σε συνέ­ντευξή του στην Καθη­με­ρινή της Κυρια­κής, δηλώ­νο­ντας ότι το ΔΝΤ, και όχι μόνον αυτό, πολλές φορές αμφι­σβη­τεί την απόδοση μέτρων δημο­σιο­νο­μι­κής προ­σαρ­μο­γής.

Λίγες μέρες πριν από την πρώτη αξιο­λό­γηση από τους θεσμούς, ο υπουρ­γός Οικο­νο­μι­κών ανα­γνω­ρί­ζει ότι στο ασφα­λι­στικό υπάρ­χουν στρε­βλώ­σεις που πρέπει να διορ­θω­θούν. Ερω­τη­θείς για το ενδε­χό­μενο αύξησης των ασφα­λι­στι­κών εισφο­ρών ή τέλους στις τρα­πε­ζι­κές συναλ­λα­γές, δηλώνει ότι η κυβέρ­νηση εξε­τά­ζει πολλά εναλ­λα­κτικά σενάρια αρνού­με­νος να επι­βε­βαιώ­σει ή να δια­ψεύ­σει οτι­δή­ποτε.

Στη δια­πραγ­μά­τευση υπάρ­χουν νίκες, αλλά και ήττες προει­δο­ποιεί ακόμη ο υπουρ­γός.

Ο κ. Τσα­κα­λώ­τος διευ­κρι­νί­ζει ότι το στοί­χημα για την κυβέρ­νηση δεν είναι η μη εφαρ­μογή της συμ­φω­νίας, αλλά η ενσω­μά­τωσή της σε ένα πρό­γραμμα που θα έχει ως προ­τε­ραιό­τητα την ανα­κού­φιση όσων επλή­γη­σαν περισ­σό­τερο στα χρόνια της κρίσης.

Σε ό,τι αφορά τη συμ­με­τοχή του ΔΝΤ στο πρό­γραμμα, δηλώνει ότι «από τη μια το ΔΝΤ έχει πολύ σκληρές νεο­φι­λε­λεύ­θε­ρες θέσεις στα οικο­νο­μικά, αλλά και σε πολλά κοι­νω­νικά ζητή­ματα, οπότε δύσκολα θα μπο­ρούσε να είναι ‘φυσικός σύμμαχος’ της ελλη­νι­κής κυβέρ­νη­σης. Από την άλλη, τονίζει ο υπουρ­γός Οικο­νο­μι­κών, πιέζει τους Ευρω­παί­ους για μια πιο ευνοϊκή λύση στο χρέος.

Ανα­φο­ρικά με την προ­σέλ­κυση επεν­δύ­σεων, δηλώνει ότι «σπάνια στην παγκό­σμια οικο­νο­μική ιστορία έχουν ‘οδηγήσει’ οι ιδιω­τι­κές επεν­δύ­σεις την έξοδο από μια μεγάλη ύφεση».

Όπως διευ­κρι­νί­ζει πάντως, η ελλη­νική κυβέρ­νηση δου­λεύει σε τρία επίπεδα, δηλαδή τη δημιουρ­γία ανα­πτυ­ξια­κών θεσμών με το νέο ανα­πτυ­ξιακό νόμο, την επεν­δυ­τική τράπεζα και το ανα­πτυ­ξιακό ταμείο επεν­δύ­σεων και ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεων.

Ο κ. Τσα­κα­λώ­τος προ­σθέ­τει ότι η διεύ­ρυνση της φορο­λο­γι­κής βάσης παρα­μέ­νουν το μεγάλο στοί­χημα της Αρι­στε­ράς. «Δεν νομίζω ότι η φορο­λό­γηση πλήττει την αντα­γω­νι­στι­κό­τητα αν έχεις ένα βιώσιμο παρα­γω­γικό πρότυπο» σχο­λιά­ζει.

Για τον Γαβριήλ Σακελ­λα­ρίδη σημειώ­νει ότι «μοι­ρα­ζό­μα­στε αυτό που λέει ο Γκράμσι: ‘Την αισιο­δο­ξία της βού­λη­σης και την απαι­σιο­δο­ξία της γνώσης’. Ενδε­χο­μέ­νως να έχουμε δια­φο­ρε­τι­κούς βαθμούς αισιο­δο­ξίας όσον αφορά την πολι­τική βούληση, την ικα­νό­τητα δηλαδή του πολι­τι­κού υπο­κει­μέ­νου, εν προ­κει­μένω του ΣΥΡΙΖΑ, να παράγει αρι­στερή πολι­τική σε αντί­ξοες συν­θή­κες».

euro2day.gr