Η φαντασία που μας λείπει

Ανά­παυλα. Διακοπή. Ανακωχή. Μέρα που είναι. Ας μιλή­σουμε για έναν παρα­μυθά. Το Ελληνα Αντερ­σεν, όπως τον χαρα­κτή­ρισε ο «Independent». Τον Ευγένιο Τριβιζά. Ψάχνο­ντας για δώρα-βιβλία έπεσα πάνω σε μια συνέ­ντευξη του.

Και μιλά, για τι άλλο; Για την φαντα­σία. Όχι αυτή των παρα­μυ­θιών του, αλλά την έμπνευση που λείπει στην εκπαί­δευση.

«Η εκπαί­δευση, αντί να εμπνέει και να χαρίζει δημιουρ­γικά φτερά, συν­θλί­βει και κατα­θλί­βει με τη συσ­σώ­ρευση γνώσεων το παιδί».

Με μια πλούσια συλλογή παρα­μυ­θιών και βαθιά γνώση του ελλη­νι­κού εκπαι­δευ­τι­κού συστή­μα­τος, ο «εθνικός μας παρα­μυ­θάς» Ευγέ­νιος Τρι­βι­ζάς δείχνει την αντί­θεσή του ως προς το μαθη­σιακό περιε­χό­μενο και την τακτική που ακο­λου­θούν τα ελλη­νικά σχολεία.

Ανα­φέ­ρει πως «η παιδική δημιουρ­γι­κό­τητα και η φαντα­σία πρέπει να έχουν κυρί­αρχο ρόλο στην εκπαί­δευση. Μέσα από το βαρετό και συνη­θι­σμένο περιε­χό­μενο των σχο­λι­κών βιβλίων, η φαντα­σία των μαθητών περιο­ρί­ζε­ται και η δημιουρ­γι­κό­τητά τους ατροφεί.»

Θεωρεί πως το εκπαι­δευ­τικό σύστημα έχει παρα­με­λή­σει αυτές τις πλευρές, δίνο­ντας βάση μόνο στη γνώση και την απο­μνη­μό­νευση. Προ­τεί­νει ως πρώτο βήμα την « αξιο­ποί­ηση της φαντα­σίας και του χιούμορ, μέσα από πολύ­χρωμα σχολικά βιβλία που θα δώσουν κίνητρο και θα κινή­σουν το ενδια­φέ­ρον των παιδιών Η πρω­τό­τυπη εξω­τε­ρική εμφά­νιση των βιβλίων και το πλούσιο και δια­φο­ρε­τικό μυθι­στο­ρη­μα­τικό περιε­χό­μενο τους, θα φανούν ελκυ­στικά τα παιδιά και έτσι θα αξιο­ποι­ή­σουν περισ­σό­τερο τη γνώση που τους προ­σφέ­ρε­ται. Αυτό που ανα­φέ­ρει ο ποιητής Κόλριτζ, ως ηθε­λη­μένη ανα­στολή της δυσπι­στίας είναι πολύ πιο πιθανό να συμβεί στα παιδιά. Μέσα από γεγο­νότα μυθο­πλα­σίας, τα παιδιά ξέρο­ντας ότι αυτά που δια­βά­ζουν δεν είναι πραγ­μα­τικά, είναι σε θέση να αφήσουν τη φαντα­σία τους αχα­λί­νωτη, να εισχω­ρή­σουν στον κόσμο του συγ­γρα­φέα και να γίνουν ένα με τους ήρωες. Η φαντα­σία και η έμπνευση πρέπει να είναι τα θεμέλια που θα στη­ρι­χθεί το ελλη­νικό εκπαι­δευ­τικό σύστημα.» κατα­λή­γει. Και παρα­μύ­θια; Πρέπει να λέμε παρα­μύ­θια στα παιδιά; «Και βέβαια! Τα παρα­μύ­θια είναι η θρε­πτι­κό­τερη τροφή της φαντα­σίας. Και η φαντα­σία είναι η πηγή της δημιουρ­γι­κό­τη­τας, ο μαιευ­τή­ρας της επι­στη­μο­νι­κής προόδου και ο προ­θά­λα­μος κάθε νέας πραγ­μα­τι­κό­τη­τας. Δια­φο­ρε­τικά τα παιδιά, αντί να ξεπερ­νούν, θα υπη­ρε­τούν μόνο την πραγ­μα­τι­κό­τητα.»