Α-τύπος και υπογραμμός: Η προσδοκία

Στη χαραυγή του 2016 οι προσ­δο­κίες για το νέο έτος είναι πολλές. Η ανάγκη να είναι το έτος αυτό δια­φο­ρε­τικό, ελπι­δο­φόρο, απο­δο­τικό, καλύ­τερο, είναι πολλές. Πώς όμως θα γίνει αυτό, όταν τίποτα γύρω δεν αλλάζει;

Σε αυτή τη χώρα, τα τελευ­ταία χρόνια όλα εξε­λίσ­σο­νται κι όλα μένουν τα ίδια. Η ίδια αγωνία, η ίδια αβε­βαιό­τητα, η ίδια κατή­φεια, η ίδια απο­γο­ή­τευση τα τελευ­ταία έξι χρόνια. Ενας συνεχής αγώνας που όσο κι αν τρέξεις παρα­μέ­νεις στην αφε­τη­ρία. Λες και όλοι έχουμε μπει στον τροχό των χάμστερ.

Θα έπρεπε να έχουμε κάτι να ελπί­ζουμε, θα έπρεπε να μπο­ρούμε πια να δούμε το φως στην άκρη του τούνελ, θα έπρεπε να υπάρχει έστω μια σπίθα ενθου­σια­σμού, ελπίδας, αισιο­δο­ξίας.

Οι γιορτές αυτές, αν εξαι­ρέ­σει κανείς τα παρα­δο­σιακά οικο­γε­νειακά τρα­πέ­ζια, ήταν οι πιο άχρωμες των τελευ­ταίων ετών. Γιατί κανείς δεν έχει να προ­σμέ­νει τίποτα, του­λά­χι­στον τίποτα καλύ­τερο. Οι οικο­νο­μι­κές υπο­χρε­ώ­σεις, οι δόσεις, οι προ­θε­σμίες και τα χρήματα που ποτέ δεν φτάνουν, δεν άφησαν κανέναν να πάρει ανάσα. Ο Δεκέμ­βριος μπήκε αγκο­μα­χώ­ντας και έφυγε ασθμαί­νο­ντας. Και ο Ιανουά­ριος ακο­λού­θησε, κου­βα­λώ­ντας στην καμπούρα του το άγχος και τα βάρη του προη­γού­με­νου μήνα.

Αραγε θα κατα­φέ­ρουμε το 2016 να ξεφορ­τω­θούμε μερικά από τα βάρη του 2015; Κι αν αυτή είναι η προσ­δο­κία, πώς θα γίνει πραγ­μα­τι­κό­τητα; Στον κόσμο των ενη­λί­κων, δεν εξαρ­τώ­νται όλα από εμάς. Κι αυτό είναι οδυνηρό.

Ως παιδιά, περι­μέ­ναμε με αγωνία να ξημε­ρώ­σει η πρώτη μέρα του νέου έτους για να τρέ­ξουμε στο δέντρο με τα λαμπιό­νια που φάνταζε θεόρατο, να δούμε τι μας έφερε ο Αγιος Βασίλης. Περι­μέ­ναμε τα δώρα των συγ­γε­νών, τις «μπλου­στρί­νες» των παπ­πού­δων, την παρα­μονή των γιορτών να πούμε τα κάλαντα. Πάντα στα παιδικά μάτια, τα Χρι­στού­γεννα και η Πρω­το­χρο­νιά είναι αφορμή για χαμό­γελα, για χαρά, για παι­χνίδι. Ο κόσμος των ενη­λί­κων είναι δια­φο­ρε­τι­κός. Τίποτα δεν σου χαρί­ζε­ται και καμία προσ­δο­κία δεν εκπλη­ρώ­νε­ται αν δεν παλέ­ψεις, αν δεν αγω­νι­στείς, αν δεν κοπιά­σεις.

Κι αν τόσα χρόνια το παιδί που κρύ­βουμε μέσα μας, έβρισκε ευκαι­ρία να «επα­να­στα­τή­σει» τις γιορτές και να μας θυμίσει την ύπαρξή του, φέτος στέ­κε­ται απο­γοη­τευ­μένο σε μία γωνία γιατί κάποιοι του έκλεψαν τη χαρά του, γιατί φέτος ο Αγιος Βασίλης δεν του έφερε παι­χνί­δια κι ας έδειξε καλή διαγωγή όλο το χρόνο, γιατί το θεόρατο φωτι­σμένο χρι­στου­γεν­νιά­τικο δέντρο, φέτος ήταν μικρό και άχρωμο, γιατί αυτές τις γιορτές το «έπνιξαν» οι υπο­χρε­ώ­σεις των μεγάλων.

Η προσ­δο­κία της φετινής Πρω­το­χρο­νιάς, ενα­πο­τί­θε­ται στην επόμενη∙ Του χρόνου, καλύ­τερα.