Φόβοι για «ενεργούς εκτελεστές» στην Ελλάδα

Μελέτη ελλήνων αξιω­μα­τού­χων, έκθεση του FBI, 210 παρό­μοια περι­στα­τικά και το προφίλ των δραστών

«Με την οικο­νο­μική κρίση και με την πιθανή παρου­σία στη χώρα μας ορι­σμέ­νων ύποπτων ισλα­μι­στών αυξά­νο­νται οι πιθα­νό­τη­τες να υπάρξει κρούσμα επί­θε­σης “ενεργού εκτε­λε­στή”, όπως αυτό που συνέβη στο Σαν Μπερ­να­ντίνο της Καλι­φόρ­νιας με τους 14 νεκρούς».

Αυτό σημειώ­νε­ται σε ανάλυση ελλήνων αξιω­μα­τού­χων που έχουν πάρει μέρος σε ειδικές εκπαι­δεύ­σεις σε ΗΠΑ και Ιταλία για το ζήτημα των δολο­φό­νων που προ­χω­ρούν σε εν ψυχρώ μαζικές εκτε­λέ­σεις σε αστικές περιο­χές, χωρίς να υπο­λο­γί­ζουν τα αντί­ποινα.

Την τελευ­ταία 15ετία υπο­λο­γί­ζε­ται ότι έχουν σημειω­θεί σε όλον τον κόσμο περίπου 210 σοβαρά περι­στα­τικά επί­θε­σης από εκτε­λε­στές που πυρο­βο­λούν αδια­κρί­τως σε πλήθος ανυ­πο­ψί­α­στων πολιτών.

Η επίθεση προ τριών ημερών σε κέντρο ατόμων με ειδικές ανάγκες στο Σαν Μπερ­να­ντίνο, όπου ένα ζευγάρι Αμε­ρι­κα­νών αρα­βι­κής κατα­γω­γής άνοιξε πυρ σκο­τώ­νο­ντας 14 ανθρώ­πους, απο­τε­λεί πλέον τμήμα μιας «μακά­βριας ρου­τί­νας» με τα περι­στα­τικά αυτά να αυξά­νο­νται δρα­μα­τικά σε όλον τον κόσμο.

Με κρού­σματα από το σχολείο Dunblane της Σκωτίας το 1996 με 18 νεκρούς, την αιμα­το­χυ­σία στο Μπεσλάν με 385 νεκρούς, ως το νησί Ουτόγια στη Νορ­βη­γία το 2011 με την εν ψυχρώ δολο­φο­νία 69 ανθρώ­πων.

Και από τη σφαγή σε σχολεία του Πακι­στάν και την Κένυας (με συνο­λικά 300 νεκρούς) τα τελευ­ταία χρόνια ως τη Βομβάη (173 νεκροί), τη σφαγή 13 ατόμων στην πόλη Βέλικα Ιβαντσα της Σερβίας από βετε­ράνο του πολέμου της πρώην Γιου­γκο­σλα­βίας και τις άλλες περι­πτώ­σεις στη Γαλλία, στο Βέλγιο, στο Ισραήλ και αλλού.

Οι ΗΠΑ ωστόσο έχουν το μεγα­λύ­τερο ποσοστό παρό­μοιων ενερ­γειών. Με χαρα­κτη­ρι­στική αδυ­να­μία των αρχών ασφα­λείας να επέμ­βουν και στις περισ­σό­τε­ρες περι­πτώ­σεις οι δολο­φό­νοι να ορίζουν πότε θα αρχίζει και πότε θα τελειώ­νει το μακε­λειό.

Οι φόβοι για την Ελλάδα

Μάλιστα, ήδη στην Ελλάδα μεγάλα ιδιω­τικά σχολεία αρχί­ζουν να μελε­τούν τρόπους αντί­δρα­σης σε μια επίθεση «ενεργών εκτε­λε­στών». Σημειώ­νε­ται ότι στη χώρα μας έχουν σημειω­θεί δύο σχετικά κρού­σματα, το πρώτο στη σχολή ΟΑΕΔ στου Ρέντη τον Απρίλιο του 2009, όπου έχασε τη ζωή του ο δράστης, ενώ ως τέτοιου είδους ενέρ­γεια μπορεί να θεω­ρη­θεί επίθεση 68χρονου ενόπλου τον Αύγου­στο του 2010 στις Ράχες Φθιώ­τι­δας.

Σε έκθεση λοιπόν των αξιω­μα­τι­κών του Λιμε­νι­κού κ.κ. Ιωάννη Μάνδαλη και Ευθύ­μιου Πολίτη – με ειδική εκπαί­δευση στο εξω­τε­ρικό για τους «active shooters» – και του νομικού κ. Γιώργου Κ. Μαρή που παρου­σιά­ζει «Το Βήμα», σημειώ­νε­ται ότι «ο ενεργός εκτε­λε­στής κινεί­ται και σκο­τώ­νει αδια­κρί­τως. Σχεδόν ποτέ δεν παίρνει ομήρους. Συνήθως γνω­ρί­ζει καλά τον χώρο που έχει επι­λέ­ξει και έχει σχε­διά­σει λεπτο­με­ρώς τον τρόπο δράσης του. Σχεδόν ποτέ δεν υπάρχει σχέδιο δια­φυ­γής. Συχνά δημο­σιεύ­ουν τις προ­θέ­σεις τους μέσω του Δια­δι­κτύου, ενώ χαρα­κτη­ρί­ζο­νται από μεγάλο θυμό ή από­γνωση. Τα παρα­πάνω μας οδηγούν στην εκτί­μηση ότι με δεδο­μένο τις δύσκο­λες οικο­νο­μι­κο­κοι­νω­νι­κές εξε­λί­ξεις για τη χώρα μας, ο θυμός, το προ­σω­πικό και οικο­νο­μικό αδιέ­ξοδο και η από­γνωση πολλών συμπο­λι­τών μας, αλλά και η πιθανή παρου­σία τρο­μο­κρα­τών ανάμεσα στα πλήθη των προ­σφύ­γων αυξά­νουν τις πιθα­νό­τη­τες να οδη­γη­θούμε στην αντι­με­τώ­πιση τέτοιου είδους περι­στα­τι­κών στο εγγύς μέλλον».

Παράλ­ληλα οι έλληνες ανα­λυ­τές σημειώ­νουν τα μοιραία λάθη που γίνο­νται σε αυτού του είδους τις περι­πτώ­σεις. Οπως σημειώ­νε­ται, «η περι­με­τρική ασφά­λιση του χώρου όπου γίνεται η επίθεση και η αναμονή των δυνά­μεων ασφα­λείας και κατα­στο­λής είναι ό,τι χει­ρό­τερο, καθότι ο χρόνος που θα περάσει ώσπου να επέμ­βουν θα είναι πολύ μεγάλος και δυστυ­χώς σε αυτές τις περι­πτώ­σεις ο χρόνος δεν είναι με το μέρος μας και αυξά­νε­ται ο αριθμός των θυμάτων. Τα περισ­σό­τερα από τα περι­στα­τικά επι­θέ­σεων κατά πλήθους με πυρο­βόλα όπλα διαρ­κούν λιγό­τερο από 20 λεπτά».

«Το Βήμα» παρου­σιά­ζει πολυ­σέ­λιδη έκθεση του Ομο­σπον­δια­κού Γρα­φείου Ερευνών του υπουρ­γείου Δικαιο­σύ­νης των ΗΠΑ που ανέλυσε 160 παρό­μοιου τύπου επι­θέ­σεις – όπως αυτή του Σαν Μπερ­να­ντίνο – που κατε­γρά­φη­σαν στις ΗΠΑ την περίοδο 2000-2013 με τη δημιουρ­γία πλήρους προφίλ των δραστών, του τρόπου δράσης και των δυνα­το­τή­των αντί­δρα­σης.

Από αυτές τις επι­θέ­σεις είχαν κατα­γρα­φεί 486 νεκροί και 557 τραυ­μα­τίες, με έναν μέσο όρο περίπου 12 παρό­μοιων επι­θέ­σεων κάθε χρόνο. Οι πλέον πολύ­νε­κρες θεω­ρού­νται οι επι­θέ­σεις στο Πανε­πι­στή­μιο της Βιρ­τζί­νια τον Απρίλιο του 2007 με 49 νεκρούς, σε σχολείο στο Κονέ­κτι­κατ τον Δεκέμ­βριο του 2012 με 29 νεκρούς, σε κινη­μα­το­γράφο στο Κολο­ρά­ντο τον Ιούλιο του 2012 με 12 νεκρούς και άλλες.

Η πλέον δρα­μα­τική χρονιά θεω­ρή­θηκε το 2010 όταν είχαν υπάρξει 26 επι­θέ­σεις «ενεργών εκτε­λε­στών» στις ΗΠΑ, ενώ το 2012 ο αριθμός των νεκρών είχε φθάσει τους 90 και των τραυ­μα­τιών τους 208 απο­τε­λώ­ντας ένα δρα­μα­τικό «ρεκόρ».

Τα περι­στα­τικά αυτά έχουν σημειω­θεί σε 40 συνο­λικά πολι­τείες των ΗΠΑ. Από τις επι­θέ­σεις, ποσοστό της τάξης του 45,6% σημειώ­θηκε σε χώρους με εμπο­ρική δρα­στη­ριό­τητα, πεζο­δρό­μους κ.λπ., το 24,4% σε κολέγια, πανε­πι­στή­μια και άλλα, σε ποσοστό 10% σε κυβερ­νη­τικά κτίρια, σε ανοι­κτούς χώρους 9,4%.

Σε σχεδόν όλα τα περι­στα­τικά (με εξαί­ρεση δύο) δράστης ήταν ένας. Σε έξι περι­στα­τικά ο δράστης ήταν γυναίκα. Δηλαδή με βάση τη συγκε­κρι­μένη στα­τι­στική το μακε­λειό στο Σαν Μπερ­να­ντίνο με το ζευγάρι των δραστών απο­τε­λεί «ιδιο­μορ­φία» για τα δεδο­μένα των ΗΠΑ.

Και η συνέ­χεια αυτής της μακά­βριας, στα­τι­στι­κής απει­κό­νι­σης… Σε εννιά περι­πτώ­σεις οι δράστες σκό­τω­σαν αρχικά τα μέλη της οικο­γέ­νειάς τους και συνέ­χι­σαν το μακε­λειό σε άλλους χώρους, με θύματα ανυ­πο­ψί­α­στους πολίτες. Σε ποσοστό 10% αρχικοί στόχοι ήταν πρώην σύζυγοι ή φίλες των δραστών.

Σε ποσοστό 40% αυτών των περι­στα­τι­κών ο δράστης αυτο­κτό­νησε. Σε ποσοστό 23,1% των εν λόγω συμ­βά­ντων ο δράστης έβαλε τέλος στη ζωή του προτού φτάσει η αστυ­νο­μία. Σε ποσοστό 13,1% το περι­στα­τικό έληξε με παρά­τολ­μες ενέρ­γειες πολιτών να αφο­πλί­σουν τον δράστη.

Σε γενι­κό­τε­ρες γραμμές από την ανάλυση του Ομο­σπον­δια­κού Γρα­φείου Ερευνών το 56,3% των περι­στα­τι­κών τελεί­ωσε με πρω­το­βου­λία των δραστών, είτε με αυτο­κτο­νία, είτε επειδή τελεί­ω­σαν τα πυρο­μα­χικά τους ή επειδή έσπευ­σαν να απο­μα­κρυν­θούν από το σημείο της μαζικής δολο­φο­νίας.

Ακόμη σε ποσοστό 28,1% υπήρξε ανταλ­λαγή πυρών μεταξύ των εκτε­λε­στών και της Αστυ­νο­μίας στη διάρ­κεια των οποίων σκο­τώ­θη­καν και 21 αστυ­νο­μι­κοί.

ΤΟ ΒΗΜΑ