Τους εκμεταλλεύονται εν ζωή, εμπορεύονται και τον θάνατό τους!

Για τη στα­τι­στική της Ιστο­ρίας θα είναι μερικά ακόμη θύματα ενός τερά­στιου προ­σφυ­γι­κού κύματος του 21ου αιώνα. Για την πραγ­μα­τική ζωή, οι ιστο­ρίες τους απο­τε­λούν γροθιά στο στομάχι.

Ο,τι απέ­μεινε από την περιου­σία τους στη Συρία ανα­γκά­ζο­νται να εκποι­ή­σουν οι πρό­σφυ­γες προ­κει­μέ­νου να αντε­πε­ξέλ­θουν στα έξοδα της κηδείας των δικών τους ανθρώ­πων

Ο Γολ­γο­θάς των ανθρώ­πων που προ­σπα­θούν να ξεφύ­γουν από τις πολε­μι­κές συρ­ρά­ξεις της Μέσης Ανα­το­λής φαί­νε­ται να είναι χωρίς τέλος.

Εκα­το­ντά­δες άνθρω­ποι που έδωσαν χιλιά­δες ευρώ για να δια­σχί­σουν το Αιγαίο και να κάνουν το πρώτο τους βήμα στη Δύση, ανα­γκά­ζο­νται να θάψουν τα θαλασ­σο­πνιγ­μένα παιδιά τους, τους πατε­ρά­δες ή τις γυναί­κες τους υπό άθλιες συν­θή­κες, σε πρό­χει­ρους αυτο­σχέ­διους τάφους ή να παρα­δώ­σουν ό,τι απέ­μεινε από την περιου­σία τους για να τους συνο­δεύ­σουν στο τελευ­ταίο τους ταξίδι σε ένα κομμάτι ξένης γης.

Οπως εξηγεί μιλώ­ντας στο «Εθνος» ο κ. Λάζαρος Καμα­ρά­τος, ιδιο­κτή­της γρα­φείου Τελετών που έχει ανα­λά­βει πολλές ταφές προ­σφύ­γων στην Ελλάδα, «η τύχη των νεκρών παιδιών εξαρ­τά­ται από την οικο­νο­μική κατά­σταση των γονιών τους. Οι περισ­σό­τε­ροι θέλουν να στεί­λουν τους νεκρούς τους πίσω στην πατρίδα.

Ομως κολλάνε στα χρήματα. Η μετα­φορά της σορού στην Τουρκία με αερο­πλάνο χρε­ώ­νε­ται με το κιλό, μια μέση τιμή είναι 560 ευρώ. Οταν φτάσουν εκεί, ξεκινά η εκμε­τάλ­λευση του θανάτου. Τα πτώματα συνε­χί­ζουν κατά δεκάδες μέσα σε φορτηγά, για να πάνε στις πατρί­δες τους. Οπως έχουν στηθεί κυκλώ­ματα λαθρε­μπο­ρίας, έτσι έχει στηθεί και μια βιο­μη­χα­νία για τους νεκρούς».

Στη Βόρεια Ελλάδα

Οι υπό­λοι­ποι παίρ­νουν τον δρόμο για τα μου­σουλ­μα­νικά νεκρο­τα­φεία της Βόρειας Ελλάδας, ενώ οι φτω­χό­τε­ροι κατα­λή­γουν στο πουθενά, θαμ­μέ­νοι σε αυτο­σχέ­διους λάκκους. Μια ματιά στην πίσω πλευρά του νεκρο­τα­φείου του Αγίου Παντε­λε­ή­μονα στη Λέσβο είναι ενδει­κτική: Περίπου τριάντα σκόρ­πιοι τάφοι, βου­να­λά­κια από χώμα, συνήθως χωρίς ονόματα, με ένα κομμάτι μάρμαρο που γράφει «άγνω­στος» ή «άγνωστο μικρό» και την ημε­ρο­μη­νία θανάτου.

Για εκεί­νους που ανα­γνω­ρί­ζο­νται από συγ­γε­νείς και φίλους ακο­λου­θεί­ται η προ­βλε­πό­μενη δια­δι­κα­σία, που επι­τεί­νει περισ­σό­τερο τον πόνο όσων έμειναν πίσω. «Αρχικά γίνεται η ταρί­χευση από τους για­τρούς στο νησί, εκδί­δε­ται ληξιαρ­χική πράξη θανάτου, ειδο­ποιεί­ται το γραφείο και τα φέρετρα μπαί­νουν στο καράβι για τον Πειραιά», λέει ο κ. Καμα­ρά­τος.

«Από την Αθήνα, άλλωστε, θα φύγουν για Τουρκία και Ιράκ. Οταν φτάσουν, ενη­με­ρώ­νουμε το νεκρο­τα­φείο στην Κομο­τηνή ή την Ξάνθη. Επειτα πηγαί­νουν τον νεκρό τους σε ένα από τα αυτο­σχέ­δια τζαμιά της Αθήνας, ξέρετε αυτά που λει­τουρ­γούν παρά­νομα και κάνουν την τελετή της θρη­σκείας τους. Η παρά­δοσή τους θέλει να πηγαί­νουν ολο­κά­θα­ροι στον θάνατο, για αυτό κάνουν πάνω από δύο ώρες πλύσιμο, σαβά­νωμα, αρω­μά­τι­σμα. Μετά ξεκι­νάμε. Συνήθως για την Κομο­τηνή γιατί είναι φτη­νό­τερα. Αλλωστε, οι περισ­σό­τε­ροι δεν έχουν πολλά χρήματα, ζητούν καλύ­τε­ρες τιμές. Εχουν ήδη δώσει 300 ευρώ στον γιατρό, λεφτά για τις άδειες και 17 ευρώ για τη μετά­φραση των πιστο­ποι­η­τι­κών. Και μόνο τα μετα­φο­ρικά όμως κοστί­ζουν».

Με τους οικο­νο­μι­κό­τε­ρους υπο­λο­γι­σμούς οι τρα­γι­κοί πρό­σφυ­γες πρέπει να δώσουν του­λά­χι­στον 800 ευρώ για να θάψουν τους δικούς τους. «Προ­σπαθώ να βοηθήσω όσο μπορώ. Τα περισ­σό­τερα είναι παιδιά και για τα παιδιά δεν παίρνω χρήματα, όμως ο αριθμός αυξά­νε­ται, κάτι πρέπει να κάνει το κράτος», λέει ο κ. Καμα­ρά­τος.

Στην ίδια θέση

Ο ίδιος έχει γίνει μάρ­τυ­ρας τρα­γι­κών σκηνών, με τις μανάδες να θρηνούν τα παιδιά τους. Τις τελευ­ταίες ημέρες ανέλαβε την ταφή 6 παιδιών και περι­μέ­νει άλλα 17 με το καράβι. «Σκέ­φτο­μαι ότι στη θέση αυτών των ανθρώ­πων, αν είχα γεν­νη­θεί σε εκείνη τη χώρα, θα ήμουν εγώ τώρα. Οταν βλέπεις παι­δά­κια 10 μηνών νεκρά και είσαι γονιός, σπα­ρά­ζεις. Αλλο να το λέμε στα λόγια και άλλο να το ζεις. Οταν αντι­με­τω­πί­ζεις το πρό­βλημα, λυγί­ζεις. Οι γονείς είναι σε δρα­μα­τική κατά­σταση…».

Κατε­ρίνα Ροββά

ΕΘΝΟΣ