Μητέρα και γιος κατηγορούνται για έκδοση εικονικών τιμολογίων!

Υπό­θε­ση έκ­δο­σης πλα­στών και ει­κο­νι­κών φο­ρο­λο­γι­κών στοι­χεί­ων, αξίας άνω των 150.000 ευρώ, με κα­τη­γο­ρού­με­νο έναν κά­τοι­κο Αρ­χαγ­γέ­λου, που πρω­το­δί­κως κα­τα­δι­κά­στη­κε σε ποινή κά­θειρ­ξης 5 ετών, ανα­βιώ­νει ενώ­πιον του Πε­ντα­με­λούς Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου.

Αθώα κρί­θη­κε σε πρώτο βαθμό η ασθε­νού­σα μη­τέ­ρα του, που κα­τη­γο­ρή­θη­κε για απλή συ­νέρ­γεια στην έκ­δο­ση των πλα­στών και ει­κο­νι­κών φο­ρο­λο­γι­κών στοι­χεί­ων.

Σε εται­ρεία των κα­τη­γο­ρού­με­νων διε­νερ­γή­θη­κε συ­γκε­κρι­μέ­να την 31η Μαρ­τί­ου 2009 έλεγ­χος από επι­θε­ω­ρη­τές του ΣΔΟΕ Νο­τί­ου Αι­γαί­ου από τον οποίο προ­έ­κυ­ψε ότι είχαν εκ­δο­θεί στη χρήση του 2006 οκτώ τι­μο­λό­για πα­ρο­χής υπη­ρε­σιών συ­νο­λι­κής κα­θα­ρής αξίας 27.080 ευρώ χωρίς ΦΠΑ και τρία σχε­τι­κά δελ­τία απο­στο­λής, στη χρήση του 2007, 11 τι­μο­λό­για πα­ρο­χής υπη­ρε­σιών συ­νο­λι­κής κα­θα­ρής αξίας 57.860 ευρώ χωρίς ΦΠΑ και τρία δελ­τία απο­στο­λής και στη χρήση του 2008, 18 τι­μο­λό­για πα­ρο­χής υπη­ρε­σιών συ­νο­λι­κής κα­θα­ρής αξίας 117.040 ευρώ χωρίς ΦΠΑ και 9 σχε­τι­κά δελ­τία απο­στο­λής.

Τα τι­μο­λό­για αφο­ρού­σαν συ­γκε­κρι­μέ­να δια­φη­μί­σεις, έκ­δο­ση δια­φη­μι­στι­κών καρ­τών, ση­μειω­μα­τα­ρί­ων, φυλ­λα­δί­ων, αφι­σών, ρα­διο­φω­νι­κών σποτ κ.λ.π.. Το ΣΔΟΕ δια­πί­στω­σε ότι η επι­χεί­ρη­ση δεν είχε επαγ­γελ­μα­τι­κή εγκα­τά­στα­ση και ότι η έδρα της ήταν ει­κο­νι­κή. Κα­νείς δεν φέ­ρε­ται να γνώ­ρι­ζε εξάλ­λου την ιδιο­κτή­τρια της επι­χεί­ρη­σης αλλά όλοι οι πε­λά­τες φέ­ρο­νται να είχαν συ­ναλ­λα­γές με τον γιο και συ­γκα­τη­γο­ρού­με­νό της.

Επι­πλέ­ον δια­πι­στώ­θη­κε ότι η επι­χεί­ρη­ση δεν διέ­θε­τε στοι­χειώ­δη εξο­πλι­σμό. Δεν βρέ­θη­καν φο­ρο­λο­γι­κά στοι­χεία για τα δια­φη­μι­στι­κά είδη που φέ­ρε­ται να εμπο­ρεύ­θη­κε, ενώ επι­πλέ­ον βρέ­θη­κε ότι ήταν αό­ρι­στος και ασα­φής ο τρό­πος έκ­δο­σης των φο­ρο­λο­γι­κών της στοι­χεί­ων.

Απο­λο­γού­με­νοι οι κα­τη­γο­ρού­με­νοι υπο­στή­ρι­ξαν ότι η επι­χεί­ρη­ση λει­τουρ­γεί από το 2006 με αντι­κεί­με­νο δη­μό­σιες σχέ­σεις – δια­φη­μί­σεις – εκ­δό­σεις.

Επε­σή­μα­ναν ότι ο δεύ­τε­ρος εξ αυτών, επει­δή η ηλι­κία και η κα­τά­στα­ση της πρώ­της δεν το επέ­τρε­πε, είχε έλθει σε επαφή με έναν επι­χει­ρη­μα­τία από την Αθήνα, ο οποί­ος του προ­σέ­φε­ρε καλές τιμές για τη δη­μιουρ­γία και προ­μή­θεια δια­φό­ρων εμπο­ρευ­μά­των για την προ­ώ­θη­ση μέσω δια­φη­μι­στι­κών αξε­σουάρ των πω­λή­σε­ων επι­χει­ρή­σε­ων. Επι­πλέ­ον επέ­κτει­νε τη δρα­στη­ριό­τη­τα της εται­ρεί­ας σε δια­φη­μί­σεις μέσω ρα­διο­φω­νι­κών σταθ­μών και ανάρ­τη­ση πι­να­κί­δων – πανό.

Υπο­στή­ρι­ξαν επί­σης ότι ο Αθη­ναί­ος προ­μη­θευ­τής, αν και πλη­ρώ­θη­κε κα­νο­νι­κά, δεν απέ­στει­λε ποτέ τα αντί­στοι­χα πα­ρα­στα­τι­κά, αν και συ­νε­χώς υπο­σχό­ταν ότι θα τα στεί­λει.

Αρ­νή­θη­καν κα­τη­γο­ρη­μα­τι­κά τους ισχυ­ρι­σμούς του ΣΔΟΕ ότι η επι­χεί­ρη­ση δεν είχε έδρα, ενώ τό­νι­σαν ότι όλα τα βι­βλία της και άλλα πα­ρα­στα­τι­κά προ­σκο­μί­σθη­καν αρ­μο­δί­ως στη ΔΟΥ, αλλά δεν έγι­ναν απο­δε­κτά.

Τό­νι­σαν επί­σης ότι στην έκ­θε­ση ελέγ­χου δεν ανα­φέ­ρο­νται συ­γκε­κρι­μέ­νες ελεγ­κτι­κές επα­λη­θεύ­σεις και πε­ρι­στα­τι­κά, αλλά πε­ριο­ρί­ζε­ται σε συ­μπε­ρα­σμα­τι­κές και μόνο κρί­σεις, οι οποί­ες μόνες τους δεν απο­δει­κνύ­ουν την ει­κο­νι­κό­τη­τα των συ­ναλ­λα­γών και των σχε­τι­κών πα­ρα­στα­τι­κών.

Το πρω­το­βάθ­μιο δι­κα­στή­ριο έκρι­νε αθώο τον κα­τη­γο­ρού­με­νο μόνο για μια με­ρι­κό­τε­ρη πράξη έκ­δο­σης τι­μο­λο­γί­ου που είχε κρι­θεί ει­κο­νι­κό αξίας πε­ρί­που 7.000 ευρώ.

Ως συ­νή­γο­ρος υπε­ρά­σπι­σής του πα­ρί­στα­ται ο δι­κη­γό­ρος κ. Ακης Δη­μη­τριά­δης.