Αγγελόπουλος: «Δεν υπάρχει ελληνικός τουρισμός»!

Ο αντι­πρό­ε­δρος του ξενο­δο­χεια­κού ομίλου Aldemar Resorts και μέλος στο ΔΣ του ΞΕΕ Αλέ­ξαν­δρος Αγγε­λό­που­λος, κάνει έναν απο­λο­γι­σμό της του­ρι­στι­κής περιό­δου και κατα­γρά­φει τα προ­βλή­ματα. Ταυ­τό­χρονα κρούει τον κώδωνα του κιν­δύ­νου για τον αφελ­λη­νι­σμό των ελλη­νι­κών ξενο­δο­χεια­κών επι­χει­ρή­σεων.

Η θερινή του­ρι­στική σαιζόν του 2015 έφτασε στο τέλος της. Κατά πολλούς ήταν μια χρονιά που δοκι­μά­σθη­καν οι αντοχές του ελλη­νι­κού του­ρι­σμού και κατά τους ίδιους περά­σαμε τις εξε­τά­σεις με επι­τυ­χία. Αν θέλουμε να είμαστε, όμως, ειλι­κρι­νείς, η Ελλάδα ως του­ρι­στι­κός προ­ο­ρι­σμός άντεξε, ο του­ρι­σμός δέχτηκε κλυ­δω­νι­σμούς, των οποίων τα συμ­πτώ­ματα και τις παρε­νέρ­γειες θα βιώ­νουμε για κάποιο διά­στημα. Νοσεί βαθιά , αλλά δεν αρρώ­στησε τώρα. Ήταν άρρω­στος γιατί πρω­τί­στως αρρώ­στησε η φιλο­ξε­νία, η αρχή και πεμ­πτου­σία του του­ρι­σμού, αλλά και γιατί ασθενεί σιωπηλά, χωρίς τη φρο­ντίδα και τη θερα­πεία που του αρμόζει.

Ας αφήσω όμως τη παρο­μοί­ωση και να περά­σουμε στην ουσία. Δεν υπάρχει Ελλη­νι­κός του­ρι­σμός! Υπάρ­χουν επι­χει­ρη­μα­τίες και επι­χει­ρή­σεις του­ρι­σμού. Υπάρ­χουν επαγ­γελ­μα­τίες του του­ρι­σμού. Υπάρ­χουν και του­ρί­στες. Η ελλη­νική γλώσσα μας μαθαί­νει, ασχέτως αν αγνο­ούμε συστη­μα­τικά τους κανόνες και τα διδάγ­ματά της, ότι μόνο ότι περι­γρά­φε­ται με ακρί­βεια, αντι­με­τω­πί­ζε­ται και στην ουσία του.

Η ακριβής ανά­γνωση είναι ότι σε καμία σχεδόν περιοχή της Ελλάδας δεν έχουμε του­ρι­σμό ως δρα­στη­ριό­τητα που ενώνει, συν­θέ­τει, ανα­δει­κνύει και εξε­λίσ­σει. Έχουμε ανθρώ­πους που με δικές τους δυνά­μεις, σε ένα αδύναμο πλαίσιο που αγνοεί ή υποτιμά την προ­στι­θέ­μενη αξία της του­ρι­στι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας, αγω­νί­ζο­νται, δημιουρ­γούν και συχνά μας κάνουν περή­φα­νους. Είναι αρκετό;

Ο Ελλη­νι­κός του­ρι­σμός θα περάσει από συμπλη­γά­δες το χειμώνα που ακο­λου­θεί. Ο κύριος λόγος δεν είναι ούτε ο αυξη­μέ­νος ΦΠΑ, ούτε ο φόρος μεγάλης ακί­νη­της περιου­σίας, ούτε η ελλι­πείς υπο­δο­μές, ούτε η ελλι­πέ­στατη εκπαί­δευση, ούτε η απουσία στρα­τη­γι­κού πλάνου στα πρότυπα της Τουρ­κίας, ούτε το ανύ­παρ­κτο crisis management, ούτε…ούτε…ούτε… Ο κύριος λόγος είναι η λαν­θα­σμένη ανά­γνωση της συνο­λι­κής συμ­με­το­χής του ελλη­νι­κού του­ρι­σμού στο ΑΕΠ και την απα­σχό­ληση.

Θα μπο­ρούσα να μιλήσω για άλλα δέκα ζητή­ματα, αλλά ας μη γελιό­μα­στε, αν δεν ανα­λύ­σει κάποιος αυτά τα δύο δεν ξέρει ούτε τι ισχύει, αλλά κυρίως ούτε τι θα μπο­ρούσε να ισχύσει. Και δεν ανα­φέ­ρο­μαι στον του­ρι­σμό μόνο, αλλά σε όλες εκείνες τις οικο­νο­μι­κές δρα­στη­ριό­τη­τες που εξαρ­τώ­νται άμεσα και συν­θέ­τουν, εν τέλει, το προιόν «Ελλη­νική Φιλο­ξε­νία». Γιατί μαζί με τον του­ρι­σμό, καταρ­ρέει και ο πολι­τι­σμός, η ιστορία μας, ο πρω­το­γε­νής μας τομέας, η βιο­μη­χα­νία μας, η κατ’ ουσίαν εκπαί­δευση κ.τ.λ.

Τι μένει; Ένα ελλη­νικό τρα­πε­ζικό σύστημα που θα κληθεί να καθα­ρί­σει τα «άπλυτα» των του­ρι­στι­κών επι­χει­ρή­σεων, κυρίως των ξενο­δο­χείων, που από λεκέδες που είχαν πριν την κρίση, τώρα έχουν υποστεί ανε­πα­νόρ­θωτη ζημιά. Κάποιοι φταίνε. Οι περισ­σό­τε­ροι είναι θύματα μιας πολι­τι­κής αφελ­λη­νι­σμού των επι­χει­ρή­σεων στο βωμό του γρή­γο­ρου κέρδους ή της μείωσης της ζημιάς. Και όλα αυτά σε ένα κλάδο που απο­δί­δει σε βάθος χρόνου και απαιτεί στα­θε­ρό­τητα για να δώσει το απο­τέ­λε­σμα του, είτε είναι οικο­νο­μικό, είτε είναι συνοχής και ανά­δει­ξης περιο­χών και χώρας. Η στα­θε­ρό­τητα, όμως, από δεδο­μένο, έγινε ζητού­μενο.

Η κυβέρ­νηση σωστά πια προ­σπα­θεί να περι­σώ­σει την ελλη­νική επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τητα, όχι γιατί μας βολεύει, αλλά γιατί σε μια νέα τάξη πραγ­μά­των, συνε­κτι­κός ιστός θα είναι ο Έλληνας επι­χει­ρη­μα­τίες και όχι η εφήμερη ξένη χρη­μα­το­δό­τηση που απο­σκο­πεί στο γρήγορο και, σχεδόν, ανήθικο κέρδος. Προ­φα­νώς και είναι απα­ραί­τητη η εισροή ξένου κεφα­λαίου για να πάρει ύψος ή να στα­θε­ρο­ποι­η­θεί το οικο­νο­μικό οικο­δό­μημα. Ο τρόπος, οι όροι αν θέλετε, και το εύρος θα κατα­δεί­ξει αν τελικά επι­θυ­μούμε ακόμη να λεγό­μα­στε Ελλάδα, αν θα λει­τουρ­γή­σουμε ως σύγ­χρονη Ελλάδα και αν η ελλη­νική φιλο­ξε­νία θα γίνει ξανά αυτό που λέει η φράση, Ελλη­νική Φιλο­ξε­νία.