Εργολάβος διεκδικεί αποζημίωση από την «Deutsche Bank Spa» – είχε κατηγορηθεί για “ξέπλυμα”

Ενώ­πιον του Τρι­με­λούς Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου προ­σέ­φυ­γε χθες με έφεση κατά της υπ’ αρίθμ. 180/2015 από­φα­σης του Πο­λυ­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου και κατά της «Deutsche Bank Spa», που εδρεύ­ει στο Μι­λά­νο Ιτα­λί­ας,  ένας ερ­γο­λά­βος οι­κο­δο­μών, που βρέ­θη­κε κα­τη­γο­ρού­με­νος σε υπό­θε­ση ξε­πλύ­μα­τος μαύ­ρου χρή­μα­τος.

Ο ερ­γο­λά­βος διεκ­δι­κεί χρη­μα­τι­κή απο­ζη­μί­ω­ση συ­νο­λι­κού ύψους 260.000 ευρώ, ως ικα­νο­ποί­η­ση, λόγω ηθι­κής βλά­βης που υπέ­στη και η αγωγή του απορ­ρί­φθη­κε σε πρώτο βαθμό.

Ο ερ­γο­λά­βος, μετά από μια πο­λυ­ε­τή δι­κα­στι­κή πε­ρι­πέ­τεια, κρί­θη­κε αθώος των αδι­κη­μά­των της απά­της και από­πει­ρας απά­της και της από­πει­ρας νο­μι­μο­ποί­η­σης εσό­δων από πα­ρά­νο­μη δρα­στη­ριό­τη­τα μαζί με έναν κά­τοι­κο του Πα­ρα­δει­σί­ου, που κα­τα­μη­νύ­θη­καν από την ιτα­λι­κή τρά­πε­ζα.

Φε­ρό­ταν συ­γκε­κρι­μέ­να στη Ρόδο κατά το πρώτο ει­κο­σα­ή­με­ρο του Σε­πτεμ­βρί­ου 2002 να έπει­σε αγνώ­στων στοι­χεί­ων συμ­μέ­το­χό του, να κα­ταρ­τί­σει στις 20.9.2002 στην ιτα­λι­κή γλώσ­σα, πλα­στή εντο­λή με­τα­φο­ράς του χρη­μα­τι­κού ποσού των 963.715,07 ευρώ απευ­θυ­νό­με­νη προς την μη­νύ­τρια τρά­πε­ζα στην οποία τέ­θη­κε το λο­γό­τυ­πο της ιτα­λι­κής εται­ρεί­ας με την επω­νυ­μία ARTSANA SPA, η οποία εδρεύ­ει στο Como, σε λο­γα­ρια­σμό του στο υπο­κα­τά­στη­μα της Alpha Bank στην Ια­λυ­σό. Στα έγ­γρα­φα είχαν τεθεί κατ’ απο­μί­μη­ση οι υπο­γρα­φές και τα ονο­μα­τε­πώ­νυ­μα των δύο διευ­θυ­νό­ντων συμ­βού­λων της ARTSANA, Mario Merlo και Enrico Catelli, ως και το λο­γό­τυ­πο της εται­ρεί­ας, με σκοπό να πα­ρα­πλα­νή­σει με την χρήση του τους αρ­μό­διους υπαλ­λή­λους της μη­νύ­τριας τρά­πε­ζας, ως προς την γνη­σιό­τη­τα της εντο­λής.

Υπο­στή­ρι­ξε από την πρώτη στιγ­μή ότι και ο ίδιος είναι θύμα απά­της ισχυ­ρι­ζό­με­νος ότι ένας Ιτα­λός υπή­κο­ος ονό­μα­τι Loopi Paolo (το όνομα αυτό εμ­φα­νί­ζε­ται και σε άλλες υπο­θέ­σεις ξε­πλύ­μα­τος μαύ­ρου χρή­μα­τος που απα­σχο­λούν το­πι­κά τη δι­καιο­σύ­νη) του είχε ανα­θέ­σει το έργο της κα­τα­σκευ­ής ξε­νο­δο­χεια­κής μο­νά­δας 80 δω­μα­τί­ων στη Ρόδο, υπο­γρά­φο­ντας μαζί του προς τούτο σχε­τι­κό συμ­φω­νη­τι­κό.

Το Πο­λυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου με την από­φα­ση που εξέ­δω­σε έκρι­νε ότι το γε­γο­νός ότι η ανα­φο­ρά της τρά­πε­ζας τον έφερε αντι­μέ­τω­πο με σο­βα­ρές κα­τη­γο­ρί­ες δεν είναι από μόνο του αρ­κε­τό για να προσ­δώ­σει πρό­θε­ση και άμεσο δόλο στην ενα­γό­με­νη.

Στην έφεσή του το­νί­ζει ότι το πρω­το­βάθ­μιο  δι­κα­στή­ριο  έσφαλ­λε, γιατί, ενώ απο­δέ­χε­ται ορθώς  ότι το αδί­κη­μα της νο­μι­μο­ποί­η­σης  εσό­δων από εγκλη­μα­τι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα, που του απέ­δω­σε  η  αντί­δι­κος, είναι ανα­λη­θές, στην συ­νέ­χεια  εσφαλ­μέ­να κα­τα­λή­γει ότι δεν  απο­δεί­χθη­κε ότι εν γνώ­σει της  τον κα­τε­μή­νυ­σε ψευ­δώς, ούτε ότι ενώ­πιον τρί­των διέ­δω­σε γε­γο­νός που μπο­ρού­σε να  βλά­ψει την  τιμή και την υπό­λη­ψή του.

Την υπό­θε­ση χει­ρί­ζε­ται ο δι­κη­γό­ρος κ. Μα­νώ­λης Βλά­χος.