Για περισσότερη «περιπέτεια»

Οσοι δεν το ζήσατε από κοντά, θα έτυχε να δείτε σε πολλές φωτο­γρα­φίες στο δια­δί­κτυο, την απί­στευτη συμ­με­τοχή του κόσμου στον «Περί­πατο»-ξενάγηση στο Παλάτι του Μεγάλου Μαγί­στρου που έγινε με την αιγίδα του Συλ­λό­γου Αρχι­τε­κτό­νων.

Πραγ­μα­τικά εντυ­πω­σιακή η δίψα για την γνω­ρι­μία με τον πολι­τι­σμό και την ιστορία του τόπου μας.

Μια συμ­με­τοχή που θα πρέπει να προ­βλη­μα­τί­σει, όλους όσους αδια­φο­ρούν για την αξιο­ποί­ησή του συγκρι­τι­κού μας πλε­ο­νε­κτή­μα­τος, με τέτοιο τρόπο, ώστε να προ­σφέ­ρει στην ποιό­τητα ζωής των κατοί­κων.

‘Ολους αυτούς που έβλεπαν πακτω­λούς χρη­μά­των να περνούν και τα άφησαν να καταρ­ρεύ­σουν, να γίνουν σκου­πι­δό­το­ποι Οχι. Η ελλη­νική πολι­τική ηγεσία δε θέλησε ποτέ να αξιο­ποι­ή­σει αυτή την περιουσία-κληρονομιά της.

Αδιά­φορη, έβλεπε τον πολι­τι­σμό και την ιστορία του τόπου να καταρ­ρέ­ουν στη φθορά του χρόνου και της λήθης ή κάποια που πει­σμα­τικά αντι­στέ­κο­νταν, τώρα παίρ­νουν το δρόμο του πλει­στη­ρια­σμού, θεω­ρώ­ντας ότι η περιου­σία αυτή είναι η κλη­ρο­νο­μιά που τους άφησε η γιαγιά τους.

Η ανε­πάρ­κεια των πολι­τι­κών, να αντα­πο­κρι­θούν στην περί­φημη λέξη: «αξιο­ποί­ηση», που τόσο αγά­πη­σαν αυτά τα τελευ­ταία χρόνια, της κρίσης, απο­τυ­πώ­νε­ται μέσα στις λίστες του ΤΑΙΠΕΔ.

Ούτε να δια­χει­ρι­σθούν έξυπνα, ούτε να αξιο­ποι­ή­σουν είναι ικανοί.

Λογικό να βγάζουν από την κασέλα αυτοί πωλη­τή­ρια κι εμείς να τους θεω­ρούμε ικανούς για το μόνο πράγμα που μπορούν να κάνουν, μη έχοντας εμπι­στο­σύνη στις ερμη­νείες της λέξης που δίνουν.

Μια ματιά γύρω μας και θα βρούμε την λέξη «αξιο­ποί­ηση» να έχει μείνει ανα­ξιο­ποί­ητη και κάποιους να ψάχνουν μέτρα για την τόνωση, την ανά­πτυξη και επι­μή­κυνση του του­ρι­σμού σε και­νούρ­για λήμματα. Γιατί κάτι πρέπει να λένε και­νούρ­γιο…Να παρά­γουν έργο λέξεων και εντυ­πώ­σεων. Και­νούρ­γιο κοσκι­νάκι μου και που να σε κρεμάσω ο «εναλ­λα­κτι­κός» του­ρι­σμός.

Λες κι όσοι θα πήγαι­ναν να κάνουν tracking για παρά­δειγμα στον Προφήτη Ηλία, δεν θα τους έβγαζε μάτι το Σανα­τό­ριο ή η Villa De Vecchi κου­νώ­ντας με θλίψη το κεφάλι τους. Αλλά ευτυχώς αυτά και τα θυμή­θηκε το ΤΑΙΠΕΔ.

« Πέρα από το αυτο­νό­ητο, ότι πρέπει δηλαδή να προ­γραμ­μα­τι­στεί και νέα επί­σκεψη στο χώρο λαμ­βά­νο­ντας υπόψη τη μεγάλη αντα­πό­κριση του κόσμου και τις εμπει­ρίες που απο­κτή­θη­καν, θα πρέπει να γίνει και μία συζή­τηση μεταξύ των εμπλε­κό­με­νων (υπη­ρε­σίες που δια­χει­ρί­ζο­νται τα μνημεία, τοπική αυτο­διοί­κηση, συλ­λο­γι­κοί φορείς κλπ) προ­κει­μέ­νου να βρεθούν επι­πλέον τρόποι ανά­δει­ξης του πολι­τι­στι­κού πλούτου του τόπου μας και ενσω­μά­τωση των μνη­μείων στη λει­τουρ­γία της πόλης» επι­ση­μαί­νει ο κ. Ιάκωβος Γρύλλης.

Ελπί­ζουμε, η πρό­σκληση του, να βρει ευήκοα ώτα , για περισ­σό­τερη «περι­πέ­τεια» στον Πολι­τι­σμό. Οι περι­πέ­τειες στους δρόμους που τον απαρ­τί­ζουν, οδηγούν πάντα στην αυτο­γνω­σία. Μια κατά­σταση που την έχουμε απόλυτη ανάγκη, την εποχή του επα­να­προσ­διο­ρι­σμού πολλών κατα­στά­σεων. Σε περιό­δους κρίσης ο Πολι­τι­σμός δεν είναι πολυ­τέ­λεια, αλλά ανάγκη. Η παρη­γο­ριά και η ελπίδα είναι έτσι ή αλλιώς, εγγε­γραμ­μέ­νες στο κύτταρο της τέχνης…