Ασφαλιστικός σύμβουλος κατηγορείται για υπεξαίρεση

Σε δεύτερο βαθμό, ενώπιον του Πεντα­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου, θα εξε­τα­στεί υπόθεση με κατη­γο­ρού­μενο ασφα­λι­στικό σύμ­βουλο, που κρίθηκε ένοχος υπε­ξαί­ρε­σης αντι­κει­μέ­νου ιδιαι­τέ­ρως μεγάλης αξίας, που το είχαν εμπι­στευ­θεί στον υπαίτιο λόγω της ιδιό­τη­τάς του ως εντο­λο­δό­χου και του επι­βλή­θηκε, ερήμην, ποινή κάθειρ­ξης 7 ετών.

Ο κατη­γο­ρού­με­νος, συνήψε με την μηνύ­τρια εταιρία, την από 24 Μαϊου 2005 σύμβαση, δυνάμει της οποίας ανέλαβε, έναντι προ­μή­θειας, να μεσο­λα­βεί, με την ιδιό­τητα του ασφα­λι­στι­κού πρά­κτορα/συμ­βού­λου, για λογα­ρια­σμό της τελευ­ταίας, στην παρου­σί­αση, μελέτη και σύναψη ασφα­λι­στι­κών συμ­βά­σεων, καθώς και στην ανα­νέ­ωση, παρά­ταση, τρο­πο­ποί­ηση υφι­στα­μέ­νων ασφα­λι­στη­ρίων συμ­βο­λαίων για τους κλάδους ασφά­λι­σης των συνερ­γα­ζό­με­νων με την εταιρία ασφα­λι­στι­κών εται­ριών.

Η συμ­βα­τική σχέση του κατη­γο­ρου­μέ­νου με την μηνύ­τρια εταιρία λει­τούρ­γησε για το χρονικό διά­στημα από 1-6-2005 έως και 31-3-2009, με την κίνηση του μεταξύ τους χρε­ω­πι­στω­τι­κού λογα­ρια­σμού, στα πλαίσια του οποίου ο κατη­γο­ρού­με­νος, πέραν των εις χρήμα κατα­βο­λών, εξέδιδε μετα­χρο­νο­λο­γη­μέ­νες επι­τα­γές για την τήρηση της υπο­χρέ­ω­σής του περί από­δο­σης των ασφα­λί­στρων.

Όπως συνο­μο­λο­γεί ο ίδιος ο κατη­γο­ρού­με­νος, τόσο στο υπό­μνημά του στα πλαίσια της προ­κα­ταρ­κτι­κής εξέ­τα­σης, όσο και ενώπιον του Ανα­κριτή, αντι­με­τώ­πιζε οικο­νο­μικά προ­βλή­ματα, λόγω δια­φό­ρων επι­χει­ρη­μα­τι­κών του κινή­σεων, του­λά­χι­στον από το φθι­νό­πωρο του έτους 2008 οπότε και είχε έρθει σε συμ­φω­νία με την εγκα­λούσα εταιρία για αντι­κα­τά­σταση επι­τα­γών εκδό­σεώς του που είχαν λήξει με άλλες, μετα­χρο­νο­λο­γη­μέ­νες, με την παροχή σε αυτόν πιστώ­σεως για χρονικό διά­στημα του­λά­χι­στον ενός εξα­μή­νου.

Όταν, πλέον, την 31-1-2009 δεν καλύ­φθηκε και άλλη μετα­χρο­νο­λο­γη­μένη επιταγή εκδό­σεώς του με απο­τέ­λε­σμα να διο­γκώ­νε­ται περαι­τέρω η οφειλή του έναντι της μηνύ­τριας, η τελευ­ταία προέβη την 12-2-2009 σε καταγ­γε­λία της από 24-5-2005 συμ­βά­σεως για σπου­δαίο λόγο.

Όπως δε προ­κύ­πτει από την κίνηση του λογα­ρια­σμού μεταξύ των δύο μερών κατά το χρονικό διά­στημα από 1-6-2005 έως και 31-3-2009 το χρε­ω­στικό υπό­λοιπο σε βάρος του κατη­γο­ρου­μέ­νου ανερ­χό­ταν στο ποσό των 177.333,75 ευρώ.

Το ποσό αυτό υπο­χρε­ώ­θηκε να κατα­βά­λει ο κατη­γο­ρού­με­νος στην εταιρία δυνάμει της υπ’ αρ. 15219/2011 ορι­στι­κής απο­φά­σεως του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Θεσ­σα­λο­νί­κης (Τακτική Δια­δι­κα­σία).

Όπως περαι­τέρω προ­έ­κυψε από την εκτί­μηση των ίδιων απο­δει­κτι­κών στοι­χείων, ο κατη­γο­ρού­με­νος, καθ’ ον χρόνο βρι­σκό­ταν στην ως άνω περι­γρα­φείσα δυσχερή οικο­νο­μική κατά­σταση, την 26-1-2009 προέβη με δύο δια­δο­χι­κές πράξεις μετα­βί­βα­σης, ενώπιον συμ­βο­λαιο­γρά­φου, στην πώληση των μονα­δι­κών ακί­νη­των περιου­σια­κών του στοι­χείων προς άτομα έναντι τιμη­μά­των, τα οποία αν και εικο­νικά εμφα­νί­ζο­νται στις σχε­τι­κές συμ­βο­λαιο­γρα­φι­κές πράξεις ως ανερ­χό­μενα σε ύψος μικρό­τερο των αντι­κει­με­νι­κών αξιών των μετα­βι­βα­σθέ­ντων ακι­νή­των, στην πραγ­μα­τι­κό­τητα το αντάλ­λαγμα που έλαβε είτε μέσω της αύξησης του ενερ­γη­τι­κού της περιου­σίας του είτε μέσω της μείωσης του παθη­τι­κού αυτής προ­σεγ­γί­ζει την πραγ­μα­τική (εμπο­ρική) τους αξία.