Η κανονικοποίηση, η ανατριχίλα και το τσίρκο

Τα πρώτα συμπε­ρά­σματα και με πολύ φευ­γα­λέα ματιά, αυτών των εκλογών :

Το πρώτο η εξαι­ρε­τική παρα­τή­ρηση από τον καθη­γητή Κοι­νω­νι­κής και Πολι­τι­κής Ανά­λυ­σης της Επι­κοι­νω­νίας Γιώργο Πλειό : «Οι εκλογές αυτές για πρώτη φορά κανο­νι­κο­ποιούν την κρίση. Την κάνουν να φαί­νε­ται κάτι φυσιο­λο­γικό.»

Η δική μου ανά­γνωση είναι ότι προχθές τελεί­ω­σαν ορι­στικά τα παρα­μύ­θια περί αρι­στε­ράς αλλά και περί Μνη­μο­νίων (και άλλων δαι­μο­νίων).

Η συνέ­χεια θα είναι δύσκολη, αλλά οι Έλληνες πολίτες έδειξαν ότι εμπι­στεύ­ο­νται τον Αλέξη Τσίπρα. Να δούμε αν θα εμπι­στευ­τεί κι ο ίδιος τον εαυτό του και θα κάνει αυτά που πρέπει, όχι πια ως εκπρό­σω­πος των ήδη χρε­ο­κο­πη­μέ­νων «αρι­στε­ρών» κοτζα­μπά­ση­δων, αλλά ως εθνικός και λαϊκός ηγέτης μακράς πνοής.

Το δεύτερο-και χειρότερο-είναι η άνοδος του νεο­να­ζι­στι­κού μορ­φώ­μα­τος το οποίο σε από­λυ­τους αριθ­μούς, θα πρέπει να είναι το μονα­δικό κόμμα (αν εξαι­ρε­θεί ο Λεβέ­ντης), που αύξησε τον αριθμό των ψηφο­φό­ρων του συγκρι­τικά με τον Ιανουά­ριο. Αυτό γκρε­μί­ζει ορι­στικά τον μύθο των «παρα­πλα­νη­μέ­νων ψηφο­φό­ρων» και πιστο­ποιεί πως ζούμε μαζί μ’ έναν αριθ­μη­τικά σεβαστό αριθμό ανθρώ­πων που δεν ντρέ­πο­νται να υιο­θε­τούν τις γνωστές πρα­κτι­κές της Χρυσής Αυγής. Όσοι τους χάι­δευαν τα αυτιά (βλέπε Α. Λοβέρδο λέγο­ντας πως η Χρυσή Αυγή «κάνει ακτι­βι­σμό πάνω σε μεγάλα προ­βλή­ματα») ας το ξανα­σκε­φθούν.

Το τρίτο που βγάζει μάτι είναι πως οι εκλογές αυτές ήταν το βατερλό των δημο­σκό­πων. Θα μπο­ρούσε όλο αυτό να έχει τίτλο « Η μεγάλη παρα­πλά­νηση της κοινής γνώμης.» Οι δημο­σκό­ποι μας έλεγαν: Η διαφορά είναι οριακή (κάποιοι έβγαζαν και τη ΝΔ μπροστά, μια βδομάδα πριν). Οι ΑΝΕΛ δεν θα μπουν στη Βουλή. Οι λαφα­ζα­να­ραίοι θα σκίσουν (στην αρχή) και θα μπουν στη Βουλή (τελευ­ταία). Το Ποτάμι παλεύει για την τρίτη θέση ή θα πάει πολύ καλά.Το κακό δεν είναι αυτό. Είναι ότι υπήρξαν πολλοί που τους πίστε­ψαν. Δεν θα το διε­ρευ­νή­σει κανείς δημο­σκο­πικά, αλλά είναι προ­φα­νές ότι επη­ρέ­α­σαν σ’ έναν απροσ­διό­ρι­στο βαθμό το εκλο­γικό απο­τέ­λε­σμα με βάση δύο ενδε­χό­μενα: Είτε με συνει­δητά (άρα πλη­ρω­μένα) ψεύδη. Είτε λόγω κραυ­γα­λέας ανι­κα­νό­τη­τας. Δεν είναι η πρώτη φορά που συμ­βαί­νει, αλλά πρέπει να είναι η τελευ­ταία. Δεν είναι δυνατόν να ξανα­εμ­φα­νι­στεί αυτό το τσίρκο, χωρίς στοι­χειώδη επαγ­γελ­μα­τι­σμό και κανόνες δεο­ντο­λο­γίας κι άλλη φορά.

Αφήνω το τελευ­ταίο και μεγάλο που λέγεται αποχή, να το πούμε παρα­κάτω.