Πανελλήνια συγκίνηση για τον θάνατο του αστυνομικού-Σπαραγμός από τον πατέρα

Πανελ­λή­νια συγκί­νηση έχει προ­κα­λέ­σει η είδηση του θανάτου του 36χρονου ειδικού φρουρού Στάθη Λαζα­ρίδη, ο οποίος είχε τραυ­μα­τι­στεί βαρύ­τατα στη διάρ­κεια φονικής ενέδρας στα Ζωνιανά, στις 5 Νοεμ­βρίου 2007.

Από την ημέρα εκείνη η ζωή στα­μά­τησε για τον Στάθη και την οικο­γέ­νειά του, που εγκα­τέ­λειψε τα πάντα για να είναι διαρκώς στο πλευρό του.

«Στις 10.05 τη νύχτα ο Στάθης μου ξεψύ­χησε σαν το πουλάκι» λέει στο «Εθνος» ο τρα­γι­κός πατέρας, ο οποίος όλα αυτά τα χρόνια βρι­σκό­ταν αγόγ­γυ­στα στο πλευρό του.

Υστερα από μακρά νοση­λεία στο Πανε­πι­στη­μιακό Νοσο­κο­μείο Ηρα­κλείου και σε ειδικό κέντρο απο­κα­τά­στα­σης στο Ισραήλ, ο Στάθης Λαζα­ρί­δης άφησε την τελευ­ταία του πνοή στο 401 Στρα­τιω­τικό Νοσο­κο­μείο της Αθήνας όπου νοση­λευό­ταν τα τελευ­ταία χρόνια.

Το 36χρονο παλι­κάρι δεν πρόλαβε να γνω­ρί­σει την οχτά­χρονη σήμερα κορούλα του. Είχε γεν­νη­θεί 42 ημέρες πριν τον βαρύ­τατο τραυ­μα­τι­σμό του. Τις ημέρες εκείνες, όπως εξο­μο­λο­γού­νται συνά­δελ­φοί του στο «Εθνος», ο Στάθης ήταν ο πιο ευτυ­χι­σμέ­νος άνθρω­πος του κόσμου. «Μας είχε τρε­λά­νει με τη νεο­γέν­νητη κόρη του. Χαζο­μπα­μπάς. Λάτρευε τις δύο γυναί­κες της ζωής του, τη σύζυγό του Μαρία και την κόρη του. Εκανε πολλά όνειρα για το παιδί του και ήθελε να απο­κτή­σει κι άλλο. Του άρεσε η οικο­γέ­νεια» μας είπαν συντε­τριμ­μέ­νοι.

Ο Στάθης μόλις πρόλαβε να την αγγίξει, να τη σφίξει στην αγκαλιά του, να τη φιλήσει.

Δεν τον είπε μπαμπά

Με δάκρυα στα μάτια ο πατέρας του, ο κύριος Γιάννης, φύλακας-άγγελός του όλα αυτά τα χρόνια, μας είπε με πόνο ψυχής: «Το παλι­κάρι μου δεν γνώρισε το μονα­χο­παίδι του. Δεν το έζησε, δεν είδε να μεγα­λώ­νει η κορούλα του, δεν άκουσε από τα χείλη της τη λέξη ”μπαμπά”, κι αυτό είναι μεγάλος πόνος».

Επί σχεδόν οχτώ χρόνια ο κύριος Γιάννης και η σύζυγός του Ευθυμία έκαναν εναλλάξ βάρδιες για να είναι κοντά στον μονα­χο­γιό τους. Σήκωναν αγόγ­γυ­στα τον σταυρό του μαρ­τυ­ρίου, όμως ποτέ δεν το έβαλαν κάτω. Εγκα­τέ­λει­ψαν το σπίτι και τις δου­λειές τους στο Τσοτύλι Κοζάνης για να είναι κοντά στο παλι­κάρι τους.

Παρά τις απαι­σιό­δο­ξες γνω­μα­τεύ­σεις των γιατρών σε Ελλάδα και εξω­τε­ρικό, δεν έχασαν την ελπίδα τους. Μέσα τους πάντα πίστευαν ότι ο Στάθης θα σηκωθεί και πάλι στα πόδια του. Πολλές φορές ο κύριος Γιάννης μας είχε πει ότι το παιδί του κατα­λά­βαινε αλλά δεν μπο­ρούσε να μιλήσει.

«Εβλεπα τα δάκρυά του να κυλούν από τα μάτια του. Είμαι σίγου­ρος ότι μας ένιωθε αλλά ήταν εγκλω­βι­σμέ­νος».

Μαρ­τύ­ριο

Οπως μας εξο­μο­λο­γεί­ται, τους δύο τελευ­ταί­ους μήνες η ζωή του είχε γίνει απόλυτα μαρ­τυ­ρική. «Τώρα μπορώ να σας πω ότι ίσως ήταν μια ανα­κού­φιση για εκείνον που έφυγε. Το βασα­νι­σμένο μου παιδί. Τους τελευ­ταί­ους δύο μήνες είχε πάρει 300 κιλά χάπια. Καθη­με­ρινά του χορη­γού­σαν δύο με τρεις φιάλες αίμα. Κάθε μέρα πέθαινε και κάθε μέρα ανα­στη­νό­ταν. Του φώναζα, Στάθη, και γυρ­νούσε το κεφάλι του και ήταν με το βλέμμα του σαν να μου έλεγε: ”Κάνε κάτι, πατέρα, βοήθησε με!”».

Οπως μας απο­κά­λυψε ο Γιάννης Λαζα­ρί­δης, αρχικώς υπήρξε η σκέψη ο Στάθης να κηδευ­τεί στα Χανιά όπου ζουν η σύζυγος και το παιδί του. «Η σύζυγός του λύγισε μπροστά στον πόνο της χαρο­κα­μέ­νης μάνας. Η γυναίκα μου την παρα­κά­λεσε να μας επι­τρέ­ψει να τον κηδέ­ψουμε στο χωριό όπου γεν­νή­θηκε και μεγά­λωσε. Της είπε: ”Εσύ θα έχεις κοντά το παιδί σου, σε παρα­καλώ, άσε και μένα να είμαι κοντά στο παιδί μου και ας είναι πεθα­μένο”. Η νύφη μου σεβά­στηκε τον πόνο της μάνας. Την αγκά­λιασα και τη φίλησα για να την ευχα­ρι­στήσω».

Η ενέδρα στους αστυ­νο­μι­κούς

Το μοιραίο πρωινό της επιχείρησης-φιάσκο στα Ζωνιανά ο Γιάννης Λαζα­ρί­δης είχε τηλε­φω­νή­σει στον γιο του, καθώς ένιωθε ανή­συ­χος. Ο Στάθης όμως του έκλεισε το τηλέ­φωνο, γιατί η επι­χεί­ρηση ήταν σε εξέλιξη. Τον τραυ­μα­τι­σμό του τον πλη­ρο­φο­ρή­θηκε περίπου 1,5 ώρα μετά από τον διοι­κητή της υπη­ρε­σίας.

Για τη φονική ενέδρα κατά 49 αστυ­νο­μι­κών που συμ­με­τεί­χαν στην επι­χεί­ρηση στα Ζωνιανά, προ­κει­μέ­νου να γίνει έρευνα σε σπίτι υπόπτου για ναρ­κω­τικά, δεν τιμω­ρή­θηκε κανείς. Η αλήθεια για τους φυσι­κούς αυτουρ­γούς δεν απο­κα­λύ­φθηκε στη διάρ­κεια της πολύ­μη­νης ακρο­α­μα­τι­κής δια­δι­κα­σίας στις δικα­στι­κές αίθου­σες. Δεν κατέστη εφικτό να προσ­διο­ρι­στεί ποιος είναι ο κατη­γο­ρού­με­νος από το όπλο του οποίου τραυ­μα­τί­στηκε βαρύ­τατα ο Στάθης Λαζα­ρί­δης. Αλλωστε στο παρα­πεμ­πτικό βού­λευμα της πολύ­κρο­της υπό­θε­σης ανα­φε­ρό­ταν ότι «πυρ άνοιξαν και άλλοι άγνω­στοι δράστες». Από τον καται­γι­σμό των πυρο­βο­λι­σμών που έπεσαν ενα­ντίον των αστυ­νο­μι­κών, σοβα­ρό­τερα τραυ­μα­τί­στηκε ο Στάθης Λαζα­ρί­δης, ενώ ελα­φρύ­τερα τραυ­μα­τί­στη­καν οι συνά­δελ­φοί του, Χρήστος Τσα­να­κτσί­δης και Θεό­δω­ρος Γώγος.

Ο Στάθης Λαζα­ρί­δης επέ­βαινε μαζί με δύο ακόμα συνα­δέλ­φους του σε υπη­ρε­σιακό αυτο­κί­νητο. Οι Τσα­να­κτσί­δης και Γώγος επέ­βαι­ναν μαζί με τρεις ακόμα συνα­δέλ­φους σε ένα άλλο υπη­ρε­σιακό αυτο­κί­νητο. Είναι προ­φα­νές ότι θα μπο­ρούσε να είχε τραυ­μα­τι­στεί και το υπό­λοιπο πλήρωμα. Σε τρίτο όχημα οι τέσ­σε­ρις αστυ­φύ­λα­κες που επέ­βαι­ναν είχαν τύχη-βουνό, αφού σύμφωνα με το βού­λευμα «βολίδα σφη­νώ­θηκε στην οπίσθια δεξιά θύρα».

Κατα­θέ­σεις

Ειδικοί φρουροί που συμ­με­τεί­χαν στην επι­χεί­ρηση στα Ζωνιανά είχαν κατα­θέ­σει στο δικα­στή­ριο: Ακού­σαμε τους πρώτους πυρο­βο­λι­σμούς, ενώ βρι­σκό­μα­σταν 400 μέτρα από το χωριό. Από τον ασύρ­ματο δια­βί­βασε συνά­δελ­φος ότι ακού­γο­νται πυρο­βο­λι­σμοί. Με αυστηρό τόνο ακού­στηκε η εντολή «προ­χω­ρή­στε κανο­νικά». Οι σφαίρες άρχισαν να πέφτουν, να χορο­πη­δούν δίπλα μας. Μία σφαίρα έπεσε στο παρ­μπρίζ του τζιπ και έσπασε το τζάμι. Στα­μα­τή­σαμε προ­σω­ρινά. Ακού­γαμε τα πυρά και όλοι προ­σπα­θού­σαμε να κατα­λά­βουμε τι γίνεται. Δεν γνωρίζω με πόσα όπλα μάς έριχναν, εκτιμώ όμως πως ίσως ήταν και δέκα. Αυτό που βιώσαμε μας έδειξε ότι η ενέδρα ήταν σχε­δια­σμένη.

Το Τρι­με­λές Πλημ­με­λειο­δι­κείο Ρεθύ­μνου είχε κρίνει αθώους τους τρεις πρώην αξιω­μα­τι­κούς της ΕΛ.ΑΣ. για την κατη­γο­ρία της παρά­βα­σης καθή­κο­ντος στην επιχείρηση-φιάσκο στα Ζωνιανά.

Οι δικα­στές, υιο­θε­τώ­ντας την εισαγ­γε­λική πρόταση, απάλ­λα­ξαν τους τρεις αξιω­μα­τι­κούς από την κατη­γο­ρία της παρά­βα­σης καθή­κο­ντος, ανα­γνω­ρί­ζο­ντας ότι δεν υπήρχε δόλος από την πλευρά τους.

Πηγή Εθνος