“Ενα μεγάλο “ΝΑΙ” στο μέλλον της πατρίδας μας

Η χώρα μας ζει πρω­τό­γνω­ρες δρα­μα­τι­κές στιγ­μές που και στα χει­ρό­τε­ρα όνει­ρα μας δεν μπο­ρού­σα­με να φα­ντα­σθού­με.
Η Κυ­βέρ­νη­ση, αφού δια­ψεύ­στη­κε στο σύ­νο­λο των προ­ε­κλο­γι­κών της υπο­σχέ­σε­ων αλλά και των με­τε­κλο­γι­κών προ­βλέ­ψε­ων της, όσον αφορά την επί πε­ντά­μη­νο δια­πραγ­μα­τευ­τι­κή της τα­κτι­κή, μέσα από τα αδιέ­ξο­δα που η ίδια δη­μιούρ­γη­σε, οδη­γεί τον Ελ­λη­νι­κό Λαό σε ένα δι­χα­στι­κό και απο­προ­σα­να­το­λι­στι­κό δη­μο­ψή­φι­σμα.
Ένα δη­μο­ψή­φι­σμα στο οποίο καλεί τον Ελ­λη­νι­κό λαό να ψη­φί­σει ΟΧΙ σε μία αμ­φι­σβη­τού­με­νη και ανύ­παρ­κτη πλέον πρό­τα­ση των Ευ­ρω­παϊ­κών Θε­σμών, το ενε­νή­ντα (90%) τοις εκατό της οποί­ας απο­τε­λεί δική της πρό­τα­ση.
Η κυ­βέρ­νη­ση δρα­πέ­τευ­σε από τις δια­πραγ­μα­τεύ­σεις, (καθ’ ομο­λο­γία του ίδιου του δια­πραγ­μα­τευ­τή της, ο οποί­ος όταν προ­κη­ρύ­χθη­κε το δη­μο­ψή­φι­σμα ακόμα δια­πραγ­μα­τευό­ταν) για ένα και μο­να­δι­κό λόγο, γιατί δεν μπο­ρού­σε να πε­ρά­σει από την κοι­νο­βου­λευ­τι­κή της ομάδα όχι την αδια­μόρ­φω­τη ακόμα πρό­τα­ση των Ευ­ρω­παϊ­κών Θε­σμών, αλλά την δική της πρό­τα­ση.
Αδυ­να­τού­σε να το πρά­ξει και γι’ αυτό με­τα­θέ­τει την ευ­θύ­νη στον Ελ­λη­νι­κό λαό, τον οποίο καλεί να απο­φα­σί­σει μέσα σε πέντε ημέ­ρες, αυτό που η ίδια δεν μπό­ρε­σε να κάνει σε πέντε (5) μήνες.
Θα ήταν πιο έντι­μο εάν έθετε σε δη­μο­ψή­φι­σμα την δική της πρό­τα­ση ( 8 δις) αφού προη­γού­με­να την εξη­γού­σε στον Ελ­λη­νι­κό Λαό, ενώ ταυ­τό­χρο­να θα έπρε­πε να εξη­γή­σει γιατί και πώς “ανέ­βη­κε ο λο­γα­ρια­σμός” στα 8 δις.
Αυτή η από­φα­ση της κυ­βέρ­νη­σης οδή­γη­σε σε κα­τάρ­ρευ­ση την οι­κο­νο­μία, στο κλεί­σι­μο των Τρα­πε­ζών, στο μέσον μά­λι­στα της του­ρι­στι­κής πε­ριό­δου, αδια­φο­ρώ­ντας για την οι­κο­νο­μι­κή κα­τα­στρο­φή του μο­να­δι­κού δυ­να­μι­κού τομέα της οι­κο­νο­μί­ας μας.
Εγκλω­βι­σμέ­νη στις ιδε­ο­λη­ψί­ες της η Κυ­βέρ­νη­ση, προ­κή­ρυ­ξε ένα δη­μο­ψή­φι­σμα, χωρίς προη­γού­με­να να έχει δια­σφα­λί­σει την ρευ­στό­τη­τα της οι­κο­νο­μί­ας και των τρα­πε­ζών, ενόσω γνώ­ρι­ζε ότι είναι τέ­τοιο εν­δε­χό­με­νο ήταν πολύ πι­θα­νό.
Το χει­ρό­τε­ρο από όλα όμως δεν είναι εάν θα μεί­νου­με στο ευρώ ή θα επι­στρέ­ψου­με σε εθνι­κό νό­μι­σμα, αλλά ότι με αυτές τις ανεύ­θυ­νες πρά­ξεις της Κυ­βέρ­νη­σης οδη­γού­με­θα σε μία άτα­κτη χρε­ο­κο­πία, στην οποία καμιά ση­μα­σία δεν θα έχει το είδος του νο­μί­σμα­τος, κάτι που δεν εξη­γεί κα­νείς στον Ελ­λη­νι­κό λαό.
Δη­λα­δή δεν εξη­γεί στον Ελ­λη­νι­κό λαό, τι θα συμ­βεί εάν επι­κρα­τή­σει το όχι, θα ανοί­ξουν οι Τρά­πε­ζες την Τρίτη και πως, με ποια ρευ­στό­τη­τα?
Τι θα συμ­βεί ευ­ρι­σκό­με­νη η χώρα μας εκτός προ­γράμ­μα­τος μέσα από το οποίο μπο­ρού­σε να εξυ­πη­ρε­τή­σει τις εξω­τε­ρι­κές και εσω­τε­ρι­κές ανά­γκες της?
Σ’ αυτά τα αμεί­λι­κτα ερω­τή­μα­τα δεν δίνει καμιά απά­ντη­ση η κυ­βέρ­νη­ση.
Έτσι όπως δια­μορ­φώ­θη­κε η κα­τά­στα­ση όλοι μας πρέ­πει να στα­θού­με στο ύψος των πε­ρι­στά­σε­ων, χωρίς κομ­μα­τι­κές και ιδε­ο­λο­γι­κές προ­κα­τα­λή­ψεις και να σταθ­μί­σου­με την κα­τά­στα­ση ψύ­χραι­μα.
Ένας τρό­πος υπάρ­χει για να απο­φύ­γου­με την εθνι­κή κα­τα­στρο­φή και αυτός δεν είναι άλλος από το να εκ­φρά­σου­με την αδιαμ­φι­σβή­τη­τα πλειο­ψη­φού­σα θέ­λη­ση μας να πα­ρα­μεί­νου­με στην Ευ­ρώ­πη και στο ευρώ και να υπο­χρε­ώ­σου­με έτσι την κυ­βέρ­νη­ση να επα­νέλ­θει στις δια­πραγ­μα­τεύ­σεις.
Το ΝΑΙ στο δη­μο­ψή­φι­σμα ση­μαί­νει ΝΑΙ στην Ευ­ρώ­πη και στο ευρώ.
Το ΟΧΙ ση­μαί­νει άτα­κτη χρε­ω­κο­πία με ανε­ξέ­λεγ­κτες κα­τα­στρο­φι­κές συ­νέ­πειες.
Πρέ­πει πάσα θυσία να απο­φύ­γου­με τα χει­ρό­τε­ρα, εξ άλλου το “μη χεί­ρον βέλ­τι­στο” στη προ­κει­μέ­νη πε­ρί­πτω­ση βρί­σκει την από­λυ­τη εφαρ­μο­γή του.
Μόνο βρι­σκό­με­νοι μέσα στην Ευ­ρώ­πη η χώρα μας μπο­ρεί να πα­λέ­ψει για κα­λύ­τε­ρους όρους.
Έξω από την Ευ­ρώ­πη και οι­κο­νο­μι­κά εξα­θλιω­μέ­νοι οι κίν­δυ­νοι δεν θα είναι μόνον οι­κο­νο­μι­κοί αλλά και γε­ω­πο­λι­τι­κοί.
Γι’ αυτό και άσχε­τα με το δυσ­νό­η­το και ασα­φές ερώ­τη­μα του δη­μο­ψη­φί­σμα­τος, δεν πρέ­πει να επι­τρέ­ψου­με να γυ­ρί­σου­με πίσω την πα­τρί­δα μας στο πα­ρελ­θόν και στα πέ­τρι­να χρό­νια.
Γι’ αυτό λέμε ΝΑΙ στο μέλ­λον της πα­τρί­δας μας και ΟΧΙ στην οπι­σθο­δρό­μη­ση και την εξα­θλί­ω­ση.
Μετά τις κα­ται­γι­στι­κές τρα­γι­κές εξε­λί­ξεις των τε­λευ­ταί­ων ημε­ρών κα­νείς δεν δι­καιού­ται να πει ότι δεν γνώ­ρι­ζε ή ότι δεν είδε αυτό που έρ­χε­ται.
Φώτης Κω­στό­που­λος
ΔΙ­ΚΗ­ΓΟ­ΡΟΣ