Εκτός τόπου, χρόνου, σοβαρότητας

Μ’ αρέ­σει που εί­μα­στε εν­θου­σια­σμέ­νοι με τις πο­λυ­πλη­θείς συ­γκε­ντρώ­σεις που έγι­ναν στο εξω­τε­ρι­κό υπέρ της Ελ­λά­δας, την ώρα, που εμείς κά­νου­με δια­φο­ρε­τι­κές και τσα­κω­νό­μα­στε ποιος είχε τον πε­ρισ­σό­τε­ρο κόσμο. Εκτός τόπου, χρό­νου και σο­βα­ρό­τη­τας των κα­τα­στά­σε­ων οι δύο συ­γκε­ντρώ­σεις.

Η μεν σύ­να­ξη «Παίρ­νου­με τη δια­πραγ­μά­τευ­ση στα χέρια μας», λαν­σά­ρε­ται ως φι­λο­κυ­βερ­νη­τι­κή και είναι εξ ορι­σμού εντε­λώς αντι­φα­τι­κή. Διότι ο Α. Τσί­πρας έχει πει ότι δεν επι­θυ­μεί να αλ­λά­ξει νό­μι­σμα η Ελ­λά­δα. Και την ώρα που ο πρω­θυ­πουρ­γός, ψά­χνει να βρει λύση για την Ελ­λά­δα εντός ευρώ, στο Σύ­νταγ­μα έκαι­γαν ση­μαί­ες της Ε.Ε και ύψω­ναν πανό σπον­δή στη δραχ­μή.

Οι έτε­ροι, «Μέ­νου­με Ευ­ρώ­πη», λαν­σά­ρε­ται ως αντι­κυ­βερ­νη­τι­κή, την στη­ρί­ζει η αντι­πο­λί­τευ­ση, αλλά με τον κα­θέ­να να έχει δια­φο­ρε­τι­κή ιδέα στο κε­φά­λι του υπέρ (ή κατά ποιου) δια­δη­λώ­νει. Για τον έναν, το ζή­τη­μα είναι να πέσει η κυ­βέρ­νη­ση εδώ και τώρα. Για τον άλλο να υπο­γρα­φεί εδώ και τώρα συμ­φω­νία με τα μέτρα Γιουν­κέρ. Για τον άλλο τρίτο, να βοη­θή­σει τον Τσί­πρα να πάρει τη σωστή από­φα­ση υπό την πίεση του κό­σμου που ζητεί συμ­φω­νία και να την κλεί­σει.

Αυτό το «θολό» μή­νυ­μα των ση­με­ρι­νών συ­νά­ξε­ων, δεν είναι πο­λι­τι­κή.

Είναι αχταρ­μάς και τα­ρα­χή εν κρα­νίω.

Τα ζεύγη των δια­δη­λώ­σε­ων αυτών των ημε­ρών αντι­κα­το­πτρί­ζουν δυ­στυ­χώς και τον δι­χα­σμό της κοι­νω­νί­ας μας. Είναι ήδη αρ­κε­τά λυ­πη­ρό ότι έχουν εξε­λι­χθεί σε μια άτυπη ανα­μέ­τρη­ση αριθ­μών και συν­θη­μά­των. Και σαν να μην έφτα­νε αυτό, έχεις και την πό­λω­ση του Κοι­νο­βου­λί­ου να κα­τε­βαί­νει στην πλα­τεία. Και στις δύο συ­γκε­ντρώ­σεις υπάρ­χουν εκεί­νες οι ομά­δες που επι­διώ­κουν αστα­μά­τη­τα να ικα­νο­ποι­ή­σουν τις προ­σω­πι­κές τους αν­τζέ­ντες τους και να δι­καιώ­σουν τις ψυ­χώ­σεις τους. Για τους πο­λι­τι­κούς μιλώ που δεν έχουν καμιά δου­λειά στις πλα­τεί­ες. ΚΑ­ΝΕ­ΝΟΣ κόμ­μα­τος.

Η δου­λειά τους είναι στο Κοι­νο­βού­λιο. Το μόνο που κα­τα­φέρ­νουν είναι να τις κα­πε­λώ­νουν και να δι­χά­ζουν, την στιγ­μή που το ζη­τού­με­νο είναι η ενό­τη­τα των πο­λι­τών. Και η ενό­τη­τα των πο­λι­τών είναι η δύ­να­μη αυτής της χώρας και η ελ­πί­δα.

Υ. Γ. 1 Θέση στην αντι­πα­ρά­θε­ση που έχει ξε­σπά­σει στα social media -και όχι μόνο- με τις δια­δο­χι­κές συ­γκε­ντρώ­σεις στο Σύ­νταγ­μα παίρ­νει ο σκι­τσο­γρά­φος Δη­μή­τρης Χα­τζό­που­λος με το σκί­τσο του, το οποίο απει­κο­νί­ζει ένα χέρι να ενώ­νει την Ελ­λά­δα με την υπό­λοι­πη Ευ­ρώ­πη, ενώ το κεί­με­νο γρά­φει χρη­σι­μο­ποιώ­ντας τα κε­ντρι­κά συν­θή­μα­τα των δύο συ­γκε­ντρώ­σε­ων : «Παίρ­νου­με τη δια­πραγ­μά­τευ­ση στα χέρια μας ΚΑΙ μέ­νου­με Ευ­ρώ­πη. 17 Ιου­νί­ου οι μεν, 18 οι δε και 22 όλοι μαζί. Γκρε­μί­ζου­με τον δι­χα­σμό».