Στη χώρα του Νικολόπουλου

Ο γνωστός Νικο­λό­που­λος εκφρά­ζει άποψη, επι­χει­ρη­μα­το­λο­γεί (αυτό του­λά­χι­στον νομίζει) παρου­σιά­ζο­ντάς μας φωτο­γρα­φία του Σαμαρά μέσα σε δια­φη­μι­στικό πορνό ταινίας. Αυτός στη­ρί­ζει την πρώτη φορά Αρι­στερά, σωστά; Της οποίας η διεύ­ρυνση μπορεί να συμπε­ρι­λαμ­βά­νει και το πνεύμα Νικο­λό­που­λου; «Πριν ξεχα­στούμε, θα μετα­βλη­θούμε σε κιτς», γράφει ο Κού­ντερα στις τελευ­ταίες σελίδες του «Η Αβά­στα­χτη Ελα­φρό­τητα του Είναι». Μην έχουμε αυτα­πά­τες, αυτό ζούμε τώρα. Το θέμα είναι πόσο θα διαρ­κέ­σει αυτό το διά­στημα. Για πόσο ακόμη θα ζούμε με τα τέρατα του κιτς. ‘ Οπου το κιτς στις μέρες μας έχει ξεφύγει από την έννοια που χρη­σι­μο­ποιεί­ται για την περι­γραφή έργων τέχνης ή εν γένει αντι­κει­μέ­νων των οποίων η αισθη­τική θεω­ρεί­ται ψεύτικη, επι­τη­δευ­μένη ή ευτελής, στε­ρού­μενη βαθιάς σκέψης, και με απο­κλει­στικό σκοπό την τέρψη του θεατή για οικο­νο­μικό όφελος και έχει επε­κτα­θεί σε περι­γραφή ανθρώ­πων που στε­ρού­νται σοβα­ρό­τη­τος, οι οποίοι λει­τουρ­γούν προς τέρψιν των θεατών για πολι­τικά οφέλη (εν προ­κει­μένω).