Δυσάρεστες και δαπανηρές εκπλήξεις κρύβει η Ρόδος

• Εγχρω­μες «μάγισ­σες» με ευχές και κατάρες
• Πιε­στι­κοί πωλητές για timesharing δια­κο­πές
•  Πονηρές τσιγ­γά­νες και δασκα­λε­μένα παιδιά
• Κακοί επαγ­γελ­μα­τίες σε caffe και snack bars

Δυσά­ρε­στες, αλλά και δαπα­νη­ρές εκπλή­ξεις κρύβουν οι δρόμοι της Ρόδου για τους του­ρί­στες, ο οποίοι ανυ­πο­ψί­α­στοι πέφτουν θύματα σε σειρά επι­τή­δειων αλλο­δα­πών «επαγ­γελ­μα­τιών». Το όλο θέμα είναι εξαι­ρε­τικά σοβαρό και ως φαι­νό­μενο έχει αρχίσει να φου­ντώ­νει, καθώς δεν υπάρχει ελεγ­κτι­κός μηχα­νι­σμός για να επι­βάλ­λει την τάξη. Ασφαλώς, τέτοιου είδους προ­βλή­ματα υπάρ­χουν στους περισ­σό­τε­ρους του­ρι­στι­κούς προ­ο­ρι­σμούς, ωστόσο αυτό δεν δικαιο­λο­γεί την ανυ­παρ­ξία ελέγχου.

Ειδι­κό­τερα, κάθε πρωί, σε διάφορα σημεία του κέντρου της πόλεως Ρόδου λαμ­βά­νουν τη θέση τους συγκε­κρι­μένα πρόσωπα που έχουν ένα και μόνο σκοπό: να που­λή­σουν. Πωλούν όνειρα, πωλούν φόβους, πωλούν ευθύνες και στο τέλος απαι­τούν λεφτά από τους του­ρί­στες. Τα χρη­μα­τικά ποσά ποι­κί­λουν και ξεκι­νούν από λίγα ευρώ και φτάνουν μέχρι και μερικές χιλιά­δες ευρώ!  Το πρό­βλημα είναι ότι οι επι­σκέ­πτες μας, τα πλη­ρώ­νουν μέχρι τελευ­ταίου σεντ.

Οι έγχρω­μες μάγισ­σες

Οι γυναί­κες αυτές δια­τεί­νο­νται ότι έρχο­νται από τα βάθη της Αφρικής και γνω­ρί­ζουν όλα τα μαγικά των Ζουλού και όλων των άλλων έγχρω­μων, ποι­κι­λό­χρωμα βαμ­μέ­νων ιερέων της μαύρης ηπείρου. Η ομάδα τους στή­νε­ται σε διάφορα σημεία του νησιού. Ορι­σμέ­νες στο Φαλη­ράκι, άλλες στην πύλη του Αγίου Παύλου της Ρόδου (το πέρασμα μόνο για πεζούς  από το Νεώριο, αρι­στερά προς την Κολώνα), κάποιες στα Κολύ­μπια.

Η δουλειά τους είναι μία και αυτήν ασκούν αδιά­κοπα καθ’ όλη τη διάρ­κεια της ημέρας. Πλη­σιά­ζουν του­ρί­στριες, τις πιάνουν από το χέρι και αρχί­ζουν να τους λένε διάφορα λόγια στη γλώσσα τους. Είναι λόγια με έντονα δρα­μα­τικό στοι­χείο, σαν εκείνο που απα­ντά­ται στις ταινίες του χόλυ­γουντ και σε ύφος που δεν μπόρεσε να συλ­λά­βει ούτε ο Γουί­λιαμ Μπλάτι, στον Εξορ­κι­στή.

Στο τέλος αυτής της τελετής που γίνεται με φόντο τα τείχη της Μεσαιω­νι­κής Πόλης και τα κότερα της Κολόνας, οι «μάγισ­σες» απαι­τούν να τους δοθούν χρήματα, διότι σε αντί­θετη περί­πτωση οι του­ρί­στριες θα πάθουν μεγάλο κακό. Τις απει­λούν ότι θα ρίξουν κατάρες, θα καεί το σπίτι τους και διάφορα τέτοια παρά­λογα.

Τα χρη­μα­τικά ποσά που απαι­τούν ποι­κί­λουν. Του­ρί­στρια βελ­γι­κής κατα­γω­γής δήλωσε προς τη “Δημο­κρα­τική” ότι άνοιξε το πορ­το­φόλι της για να δώσει ψιλά και η «μάγισσα» της άρπαξε από μέσα 50 ευρώ. Ακο­λού­θησε λεκτική αντι­πα­ρά­θεση και εν τέλει η έγχρωμη γυναίκα επέ­στρεψε το χαρ­το­νό­μι­σμα και συμ­βι­βά­στηκε με 8 ευρώ.  Τα ποσά που πλη­ρώ­νουν οι του­ρί­στριες για την όλη μαγ­γα­νεία, κυμαί­νο­νται από 5 έως 20 ευρώ, ανάλογα με τις ευαι­σθη­σίες του θύματος.

Εκείνες, ως αντάλ­λαγμα τους προ­σφέ­ρουν ένα μικρό κορδόνι, δεμένο πλε­ξούδα, ως ένδειξη της ευχής που δίνουν για τα χρήματα που εισέ­πρα­ξαν.

Οι έγχρω­μες «μάγισ­σες» βρί­σκο­νται καθη­με­ρινά στα πόστα τους και περι­μέ­νουν καρ­τε­ρικά τα επόμενα θύματά τους.

Πωλητές timesharing

Αυτού του είδους οι επι­τή­δειοι είναι οι πιο επι­κίν­δυ­νοι, καθώς υπό­σχο­νται ονει­ρε­μέ­νες δια­κο­πές για μια ζωή και φρο­ντί­ζουν να είναι τόσο πιε­στι­κοί μέχρι οι του­ρί­στες να υπο­γρά­ψουν έγγραφα και συμ­βά­σεις, ώστε η όλη δρα­στη­ριό­τητα να καλυ­φθεί από πέπλο νομι­μό­τη­τας.

Οι άνθρω­ποι αυτοί δου­λεύ­ουν ως εξής: Καλ­λί­γραμ­μες κοπέλες και καλο­στη­μένα παλι­κά­ρια με κατα­γωγή από διά­φο­ρες περιο­χές της Ευρώπης, στέ­κο­νται σε κεντρικά σημεία του νησιού. Τα πρόσωπα αυτά είναι οι κράχτες. Εχουν στα χέρια τους παι­χνί­δια τύπου «ξυστό» και καλούν τους του­ρί­στες να παίξουν. Χαρωποί οι του­ρί­στες εμπι­στεύ­ο­νται τους ομο­ε­θνείς τους και ξύνουν τα δελτία που τους δίνουν. Η χαρά τους γίνεται ακόμα πιο μεγάλη καθώς δια­πι­στώ­νουν ότι κέρ­δι­σαν ένα ολό­κληρο ταξίδι. Για να εισπρά­ξουν τα δικαιώ­ματα του ταξι­διού τους, πρέπει να μετα­βούν σ’ ένα συγκε­κρι­μένο ξενο­δο­χείο, όπου τους παρα­λαμ­βά­νουν οι πωλητές.

 Αυτού του είδους οι πωλητές ξεπερ­νούν σε ικα­νό­τητα, αλλά και ψυχρό­τητα ακόμα και τον ίδιο τον εβραίο «Εμπορο της Βενε­τίας».

Οι του­ρί­στες που μετα­φέ­ρο­νται στο ξενο­δο­χείο για να εισπρά­ξουν  το δικαί­ωμα των δια­κο­πών, βρί­σκο­νται σε μια ασφυ­κτική πίεση για να αγο­ρά­σουν πακέτα δια­κο­πών ισχύος τριών ετών, με προ­πλη­ρω­μένη διαμονή, σε συγκε­κρι­μένη περίοδο του έτους, σε συγκε­κρι­μένα ξενο­δο­χεία του κόσμου. Ολο αυτό προ­βάλ­λε­ται με τρόπο τέτοιο ώστε ομοιά­ζει με μονα­δική ευκαι­ρία. Το κόστος των προ­πλη­ρω­μέ­νων δια­κο­πών ανέρ­χε­ται σε μερικές χιλιά­δες ευρώ και οι του­ρί­στες τα πλη­ρώ­νουν με την πιστω­τική κάρτα, που συνήθως έχουν στα χέρια τους.

Είναι άγνωστο το ποσοστό εκείνων που τελικώς ικα­νο­ποιού­νται από αυτού του είδους το πακέτο δια­κο­πών. Ωστόσο είναι πάρα πολλοί εκείνοι που μόλις αντι­λη­φθούν το τι έκαναν, εκλι­πα­ρούν για ακύρωση, η οποία όμως εάν γίνει, ήδη έχει κρα­τη­θεί από την κάρτα τους ένα σοβαρό ποσοστό των χρη­μά­των που έδωσαν. Οι ανα­φο­ρές κάνουν λόγο για δάκρυα και καβγά­δες, που όμως δεν οδηγούν πουθενά. Αυτού του είδους τα συμ­βό­λαια είναι αδιάρ­ρη­κτα.

Πρέπει να σημειω­θεί ότι με το “timesharing” ή “share ownership” (όπως προ­σπα­θούν να το προ­ω­θή­σουν τα τελευ­ταία χρόνια) ο πελάτης προ­α­γο­ρά­ζει τη διαμονή του σε ξενο­δο­χεία για τρία χρόνια (μικρό πακέτο), σε συγκε­κρι­μένη περίοδο του χρόνου, για παρά­δειγμα από τις 15 – 30 Μαΐου. Η περί­ο­δος αυτή είναι συγκε­κρι­μένη και δεν αλλάζει, έστω κι αν σε τρία χρόνια ο πελάτης θα έχει κάποιο κώλυμα τις ημέρες εκείνες.

Πρέπει να σημειω­θεί ότι τα συμ­βό­λαια των τριών έως πέντε ετών είναι τα λεγό­μενα «μικρά πακέτα». Τα μεγάλα πακέτα προ­βλέ­πουν προ­πλη­ρω­μέ­νες δια­κο­πές από 10 έως 20 χρόνια.

Στη Ρόδο υπάρχει ισχυρός πυρήνας πωλητών αυτής της κατη­γο­ρίας. Στα σίγουρα στο τέλος όλα τα έγγραφα είναι νόμιμα. Οι εται­ρείες αυτού του είδους δεν αγγί­ζο­νται νομικά, ωστόσο εκείνο που πρέπει να διε­ρευ­νη­θεί και να τερ­μα­τι­στεί είναι η πίεση που υφί­στα­νται οι του­ρί­στες για να αγο­ρά­σουν τα πακέτα αυτά και η νομι­μό­τητα της αδυ­να­μίας άμεσης ακύ­ρω­σης χωρίς χρη­μα­τική ποινή.

Οι καλές τσιγ­γά­νες

και οι… βίαιοι του­ρί­στες

Και­νούρ­γιο φαι­νό­μενο στην του­ρι­στική περίοδο είναι η μέθοδος που έχουν επι­στρα­τεύ­σει οι τσιγ­γά­νες για να απαι­τούν λεφτά από τους του­ρί­στες. Πρό­κει­ται για σκη­νο­θε­τη­μένη δρα­στη­ριό­τητα, που ανάλογη κατά­φερε μόνο ο εθνικός μας συγ­γρα­φέας Ανδρέας Καρ­κα­βί­τσας στο αρι­στούρ­γημά του «ο ζητιά­νος».

Τις τελευ­ταίες ημέρες οι του­ρί­στες έρχο­νται αντι­μέ­τω­ποι με την ακό­λουθη κατά­σταση: Στη διάρ­κεια της βόλτας τους, τους προ­σεγ­γί­ζουν μικρά παιδιά, γόνοι τσιγ­γά­νων και ζητια­νεύ­ουν για να αγο­ρά­σουν «bread», “milk” ή όποια άλλη λέξη έμαθαν να τη λένε στα Αγγλικά. Στην άρνηση των του­ρι­στών να δώσουν λεφτά, τα παιδιά αυτά αρχί­ζουν να κλαίνε γοερά, κρα­τώ­ντας τα μάγουλά τους, τα χέρια τους, τη μέση τους και ό,τι άλλο μπορούν για να δείξουν ότι «ο κακός του­ρί­στας τα έδειρε». Αμέσως τρέχει προς το μέρος της «συμπλο­κής» η μάνα τσιγ­γάνα που αρχίζει τις ύβρεις, τις φωνές και ό,τι άλλο έχει  σπου­δά­σει στους δρόμους του μαχαλά.

Το απο­τέ­λε­σμα όλης αυτής της κατά­στα­σης είναι ένας του­ρί­στας μπερ­δε­μέ­νος, κάθι­δρος και τρο­μαγ­μέ­νος. Στις περισ­σό­τε­ρες περι­πτώ­σεις το πορ­το­φόλι ανοίγει και το συμβάν κλείνει με 10 ευρώ απο­ζη­μί­ωση στην τσιγ­γάνα με το πλη­γω­μένο παιδί. Το σκηνικό επα­να­λαμ­βά­νε­ται ανά ώρα, προ­φα­νώς για να υπάρχει χρόνος να ανα­νε­ω­θεί το φιλο­θε­ά­μον κοινό και να βρεθεί το κατάλ­ληλο θύμα.

Τέτοιου είδους περι­στα­τικά έχουν κατα­γρα­φεί στην είσοδο της Πύλης Ντ’ Αμπουάζ της Μεσαιω­νι­κής Πόλης, όπου υπάρ­χουν σκο­τει­νές γωνιές και η πραγ­μα­τι­κό­τητα εύκολα περι­πλέ­κε­ται με τη σκευω­ρία των τσιγ­γά­νων.

Πρέπει επίσης να σημειω­θεί ότι τον τελευ­ταίο μήνα έχουν έρθει στη Ρόδο αρκετές δεκάδες, ίσως και εκα­το­ντά­δες τσιγ­γά­νοι με σκοπό να εκμε­ταλ­λευ­τούν την του­ρι­στική περίοδο. Ηδη η παρου­σία τους έχει γίνει αισθητή σε πολλά του­ρι­στικά σημεία του νησιού, στα οποία αφήνουν μικρά παιδιά για να ζητια­νεύ­ουν. Τα παι­δά­κια κάθο­νται όλη μέρα στον ήλιο, σ’ ένα έργο που στη σκέψη τους είναι κατα­χω­ρη­μένο ως υπο­χρέ­ωση που έχουν προς την οικο­γέ­νειά τους.

Υπερ­χρε­ώ­σεις

για μπύρες και ανα­ψυ­κτικά

Υπάρ­χουν κακοί επαγ­γελ­μα­τίες και στην οργα­νω­μένη, του­ρι­στική αγορά. Είναι καθη­με­ρινό το φαι­νό­μενο να δια­μαρ­τύ­ρο­νται οι του­ρί­στες για κακή ενη­μέ­ρωση σε ό,τι αφορά τις χρε­ώ­σεις που θα τους γίνουν για τις μπύρες ή τα ανα­ψυ­κτικά που θα κατα­να­λώ­σουν σε καφε­τε­ρίες και σνακ μπαρ.

Το πιο συνη­θι­σμένο φαι­νό­μενο είναι οι υπέρ­με­τρες χρε­ώ­σεις για τις μπύρες που σερ­βί­ρο­νται σε ποτήρια, που έχουν το σχήμα μπότας. Οι του­ρί­στες που έχουν τη νοο­τρο­πία της μπύρας σε τέτοια σκεύη (Γερ­μα­νοί, Βέλγοι, Ολλαν­δοί) συνήθως ζητούν 2 λίτρα μπύρας και fruit punch σε μεγάλο ποτήρι για την υπό­λοιπη οικο­γέ­νεια. Η μπύρα συνήθως είναι χύμα και το fruit punch περιέ­χει σόδα, με λίγο χυμό και αλκοόλ. Πάρα πολλές φορές οι του­ρί­στες ανα­φέ­ρουν προς τους φίλους που απέ­κτη­σαν στη Ρόδο, ότι πλή­ρω­σαν εξω­φρε­νικά ακριβά αυτού του είδους τα ροφή­ματα. Τιμές ύψους 20 ευρώ για το κάθε τέτοιο ποτήρι, είναι το πιο συνη­θι­σμένο παρά­πονο που ανα­φέ­ρουν οι του­ρί­στες. Οι ίδιοι ανα­φέ­ρουν ότι δεν τους ενη­με­ρώ­νει ποτέ και κανένας ότι πρό­κει­ται να πλη­ρώ­σουν τόσο υψηλό αντί­τιμο για μπύρα και χυμούς.

Το φαι­νό­μενο αυτό δεν είναι και­νούρ­γιο. Είναι πάρα πολλές οι φορές που οι του­ρί­στες έχουν παρα­πο­νε­θεί για υψη­λό­τα­τες χρε­ώ­σεις και που ανα­γκά­στη­καν να πλη­ρώ­σουν υπό την απειλή ότι σε αντί­θετη περί­πτωση θα κληθεί η αστυ­νο­μία.

Οι επι­χει­ρη­μα­τίες που δρα­στη­ριο­ποιού­νται χρόνια στην αγορά, γνω­ρί­ζουν πάρα πολύ καλά ποιοι είναι εκείνοι που με τρόπο δόλιο καθο­δη­γούν τους του­ρί­στες σε επι­λο­γές τις οποίες τελικά πλη­ρώ­νουν πάρα πολύ ακριβά.

Θα τους χάσουμε

όλους τους του­ρί­στες

Ενας από τους πιο γνω­στούς, τους πιο παλιούς εστιά­το­ρες της Ρόδου, τιμη­μέ­νος με μεγάλα βραβεία και γνωστός σε όλο τον κόσμο για την εξαι­ρε­τική του ποιό­τητα, έδωσε χθες προς τη “Δημο­κρα­τική” τον επίλογο όλου αυτού του ρεπορ­τάζ με τα απο­τε­λέ­σματα της αδια­φο­ρίας όλων μας. «Δεν χάσαμε τους καλούς του­ρί­στες. Τους διώξαμε. Με τη συμπε­ρι­φορά μας, με όλα αυτά τα άσχημα που αφή­νουμε και συμ­βαί­νουν στον πιο σπου­δαίο του­ρι­στικό προ­ο­ρι­σμό του κόσμου. Είναι αδύ­να­τον τελικά ολό­κληρη η αγορά να στε­νά­ζει επειδή οι επι­τή­δειοι κατά­φε­ραν να μετα­τρέ­ψουν τη Ρόδο σε παρα­μά­γαζο της τσέπης τους. Από την αρχή της φετινής σεζόν έχει γίνει αισθητό το γεγονός ότι φέτος ολό­κληρο το νησί ξεπου­λή­θηκε φθηνά, διότι οι καλοί, εκείνοι που δημιούρ­γη­σαν το οικο­νο­μικό θαύμα, δεν θέλουν να μας ξανα­δούν».